II FZ 38/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bogdan Lubiński po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. F. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 października 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 921/11 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 26 maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 r. postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 10 października 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 921/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie ze skargi M. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 26 maja 2011 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości odmówił skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że strona skarżąca nie uzasadniła swojego wniosku, tj. nie wskazała żadnych okoliczności świadczących o tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować znaczną szkodę lub niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków. Sąd dodał, że nie wynika to również z okoliczności i charakteru sprawy. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, w którym wniósł o: - dalsze wstrzymanie wykonania decyzji Urzędu Miasta S. z dnia 25 lutego 2011 r. oraz o jej uchylenie bo jest ona niezgodna zarówno z przepisem ustawowym czyli art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a (Dz.U. 95/2010 poz. 613) oraz z wytycznymi tego urzędu, - uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego bo jest ona bezpodstawna, - uchylenie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 października 2011 r., - zasądzenie zwrotu kosztów, jakie poniósł w trakcie postępowań w tej sprawie w kwocie nie mniejszej niż 955,13 zł, - powiadomienie o terminie rozprawy, ponieważ zamierza wziąć w niej udział osobiście, - sprawdzenie czy przed rozprawą zostały Sądowi doręczone akta sprawy, w szczególnie odwołanie skarżącego i jego skargę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie strony nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego, bądź wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl.). Złożony wraz ze skargą wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został uzasadniony w sposób pozwalający na ocenę czy zaistniały przesłanki przemawiające za wstrzymaniem wykonania decyzji. Strona nawet nie wskazała, czy wykonie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Wobec tego Sąd pierwszej instancji, zgodnie z prawem, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skoro strona nie wskazała żadnych okoliczności, które w kontekście przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a uzasadniałyby zastosowanie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny zaznacza, że w niniejszym postępowaniu wpadkowym nie jest przedmiotem rozpoznania zarówno decyzja Urzędu Miasta S. jak i decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, lecz jedynie zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji z dnia 10 października 2011 r. w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. W kwestii wniosku strony o zwrot kosztów postępowania tutejszy Sąd stwierdza, że stosownie do treści art. 209 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w tym zakresie w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniach, o których mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. W konsekwencji wniosek strony należało oddalić jako nieznajdujący podstawy w przepisach prawa. W oparciu o powyższe Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a argumentacja przedstawiona w zażaleniu nie zasługuje na uwzględnienie, wobec czego – na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a - należało orzec jak w sentencji.