IV SO/Wr 22/11

Ewa Orłowska referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu: po rozpoznaniu w dniu 10 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. B. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu przed wszczęciem postępowania sądowoadministracyjnego postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu. Skarżący złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu. W rubryce nr 3 formularza obejmującej informacje o przedmiocie zaskarżenia wskazał, bezczynność Rektora [...]. Podał, że wnioskuje o przyznanie prawa pomocy, ponieważ chce wnieść skargę na wskazaną wyżej bezczynność. Konieczność sporządzenia tej skargi wynika z orzeczenia Sądu Okręgowego [...] z dnia [...], sygn. [...] i orzecznictwa Sądu Najwyższego. Wskazał, że wnosi o wyznaczenie adwokata - P. M. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, mimo iż mieszka z rodzicami w wieku emerytalnym, którzy pokrywają jedynie koszty zakupu jego leków, wyżywienia i mieszkania. Rodzice prowadzą odrębne gospodarstwo domowe. Przedłożył zaświadczenie z powiatowego urzędu pracy, z którego wynika, że jest od dnia [...] zarejestrowany jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku oraz zaświadczenie od lekarza [...], z którego wynika, że od [...] leczy się w poradni [...] i systematycznie przyjmuje leki. Wskazał, że nie posiada oszczędności, mieszkania ani innych nieruchomości oraz papierów i przedmiotów wartościowych. Przepis art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi, że prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Z treści art. 245 § 2 powyższej ustawy wynika, że zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu obejmuje prawo pomocy w zakresie całkowitym. Natomiast art. 246 § 1 pkt 1 cytowanej ustawy stanowi, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym– gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy złożony przed wniesieniem skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, należało zakwalifikować jako wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony przed wszczęciem postępowania sądowego. Prawo pomocy może być bowiem przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania (art. 243 § 1 zdanie pierwsze cytowanej ustawy). Zgodnie z art. 199 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Do tych przepisów szczególnych należy zaliczyć przepisy określające przesłanki warunkujące przyznanie prawa pomocy na wniosek strony. Mając na uwadze, że zły stan zdrowia skarżącego, a także fakt, iż jest zarejestrowany jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku, brak majątku i realizację prawa do sądu przyjąć trzeba, iż wykazał on, że spełnia przesłanki warunkujące przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 243 § 1 i art. 245 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.