III SA/Gl 2759/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman po rozpoznaniu w dniu 10 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie spraw budżetowych jednostek samorządu terytorialnego postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu [...] r. "A" w B. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. nr [...] określającą przypadającą do zwrotu do budżetu Gminy B. przez skarżącą część dotacji pobranych przez były "B" w B. w okresie od września 2002 r. do września 2008 r. w nadmiernej wysokości - w kwocie [...] zł. W dniu [...] r. ( data stempla pocztowego ) skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego motywach wskazała, iż organ pierwszej instancji podjął czynności związane z wszczęciem postępowania egzekucyjnego, a w szczególności upomnieniem z dnia [...] r., którego kopię w załączeniu przedłożyła, wezwał skarżącą do uiszczenia kwoty [...] zł w terminie 7 dni od daty jego doręczenia. Ponadto skarżąca podała, że sprawa nie została jeszcze rozpoznana, a realizacja postępowania egzekucyjnego skutkowałaby trudnymi do odwrócenia konsekwencjami w postaci pozbawienia płynności finansowej i brakiem możliwości wykonywania zadań statutowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zaistnieją szczególne ku temu okoliczności uzasadniające takie orzeczenie, tj. gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak podkreśla się w judykaturze, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (vide: postanowienie NSA z dnia 6 czerwca 2008 r. sygn. akt II OZ 576/08, Lex 493724). W ocenie tut. Sądu ustawowe przesłanki konieczne dla uwzględnienia wniosku nie zostały przez stronę wykazane. Należy bowiem zauważyć, iż sam fakt istnienia obowiązku wykonania zaskarżonej decyzji nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty egzekwowanego w drodze egzekucji świadczenia i związane z tym uszczuplenie majątku dłużnika są zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem wnioskodawcy jest zatem wykazanie, iż na skutek zapłaty spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonego postanowienia nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Należy bowiem zauważyć, że egzekwowane roszczenie ma charakter pieniężny i z natury rzeczy skutki jego są odwracalne, albowiem w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi nadpłacone kwoty podlegać będą zwrotowi. Stąd powołane przez skarżącą ogólne argumenty dotyczące ryzyka pozbawienia płynności finansowej i braku możliwości wykonywania zadań statutowych, nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Tym bardziej, że każde egzekwowanie należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Samo powołanie się na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach niniejszej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia żądania wniosku, a tym bardziej nie obliguje tut. Sądu do poszukiwania tych okoliczności z urzędu. Należy wskazać, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej. Do takich okoliczności nie można również zaliczać subiektywnego przeświadczenia wnioskodawcy o ewentualnej wadliwości zaskarżonej decyzji. Ta bowiem będzie badana przez Sąd przy rozpoznawaniu skargi co do meritum. Dlatego też powoływanie się na nierozpoznanie sprawy na etapie postępowania wpadkowego, poprzedzającego merytoryczne rozpoznanie skargi, nie ma żadnego znaczenia. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, działając na podstawie art. 61 § 1, § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji postanowienia.