VII SA/Wa 1352/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, , Sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), , Protokolant Sekr. sąd. Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2011 r. sprawy ze skargi I (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) marca 2011 r. nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego skargę oddala Zaskarżoną decyzją z dnia (...) marca 2011r. Wojewoda (...) na podstawie art. 138 § 3 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania I. Sp. z o.o. od decyzji Prezydenta (...) nr (...) z dnia (...) stycznia 2011r., w przedmiocie pozwolenia na budowę - umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji wskazał, że ww. decyzją Prezydenta (...) zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę dla M. Sp.z o.o., Spółka Komandytowo Akcyjna na budowę budynku handlowo usługowego wraz z parkingiem naziemnym, zbiornikiem retencyjnym, pylonem reklamowym, infrastrukturą techniczną oraz zjazdami na terenie działek nr ew. (...) i części działki o nr ew. (...) obręb (...) przy ul. (...) w W., kat. obiektu XVII. Odwołanie od ww. decyzji wniosła Spółka I., zarzucając pominiecie jej w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, jako właścicielki działek o nr ew. (...) położonych przy ul. (...) w W. Podniosła, że inwestycja wpłynie na możliwość korzystania z jej nieruchomości. Powołując się na uchwałę 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 1999r., sygn. akt OPS 16/98 organ II instancji stwierdził, że w odniesieniu do odwołania skarżącej Spółki należy umorzyć postępowanie odwoławcze w trybie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., bowiem wnosząca odwołanie Spółka nie jest stroną postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. Wojewoda (...) wskazał, że w powstępowaniu przed organem pierwszej instancji prawidłowo określono obszar oddziaływania niniejszej inwestycji, nie obejmując nim nieruchomości skarżącej Spółki. Działki stanowiące własność skarżącej Spółki, usytuowane na wschód od inwestycji w tak znacznej odległości, że nie zostały nawet uwidocznione w projekcie zagospodarowania działki dla niniejszej inwestycji. Nie ma żadnego przepisu prawa materialnego, który byłby podstawą do ustalenia interesu skarżącej Spółki w niniejszym postępowaniu. Spółka nie wskazała także żadnego przepisu na którym oparłaby swój przymiot strony wnosząc niniejsze odwołanie. Samo subiektywne odczucie skarżącej Spółki o oddziaływaniu inwestycji na jej nieruchomość nie stanowi o jej interesie prawnym. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniosła Spółka I. z siedzibą w W. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i art. 6 i 7 k.p.a. w zw. z art. 35 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie mimo, że w sprawie istniało zagadnienie wstępne - w toku było bowiem postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zdaniem skarżącej Spółki doszło też do naruszenia w zaskarżonej decyzji art. 138 §1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane poprzez niedopuszczalne umorzenie postępowania skoro skarżąca Spółka ma przymiot strony w tym postępowaniu. Działki stanowiące własność skarżącej Spółki o nr ew. (...) znajdują się w sąsiedztwie inwestycji oddzielone od niej ulicą (...). W świetle orzecznictwa sądowoadministracyjnego obszar oddziaływania inwestycji może obejmować tereny dalej położone od inwestycji, niż tylko z nią graniczące. Skarżąca powołała normę prawa materialnego z której wywodzi swój interes prawny - art. 5 ust. 1 pkt 9 i ust. 2 ustawy Prawo budowlane W związku z inwestycją dojdzie do utrudnień komunikacyjnych na ul. (...). Władze miasta W. celem udrożnienia ruchu przewidują przebudowę tego układu komunikacyjnego, mocno dyskusyjne zaś jest usytuowanie zjazdów z tej inwestycji. Skarżąca Spółka prowadzi duże centrum handlowe i te utrudnienia komunikacyjne są dla niej istotne. Ponadto Wojewoda (...) pominął też kwestię hałasu w okresie budowy. Skarżąca Spółka zarzuciła, że zaskarżona decyzja zapadła bez rozpoznania wszystkich odwołań od decyzji organu pierwszej instancji. Ponadto, zdaniem skarżącej Spółki doszło do naruszenia przez Wojewodę (...) art. 11, 107 k.p.a. przez błędne wskazanie jako samodzielnej podstawy prawnej orzeczenia art. 138 § 3 k.p.a. , oraz art. 7, 77, 80, 8 k.p.a. poprzez błędne ustalenia stanu faktycznego sprawy. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), było dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, pod względem zgodności z prawem, materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Skarga nie jest zasadna - zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa. Nie ma racji skarżąca Spółka zarzucając decyzji Wojewody (...), że zapadła z naruszeniem przepisów procesowych regulujących postępowanie administracyjne. Zaskarżona decyzja zapadła z poszanowaniem przepisów postępowania administracyjnego. W sprawie prawidłowo dokonano ustalenia w zakresie położenia nieruchomości stanowiących własność skarżącej Spółki. Jako oczywistą omyłkę należy uznać określenie przez organ działki skarżącej Spółki jako (...) podczas, gdy prawidłowo chodzi o działkę o nr ew. (...). Ta omyłka, nie ma znaczenia dla prawidłowego ustalenia położenia nieruchomości skarżącej Spółki w stosunku do inwestycji objętej decyzją pozwolenia na budowę. W ocenie Sądu, prawidłowo organ II instancji uznał, że nieruchomości skarżącej Spółki nie pozostają w obszarze oddziaływanie niniejszej inwestycji, a skoro tak to skarżąca Spółka nie ma przymiotu strony w niniejszym postępowaniu odwoławczym. Ma racje skarżąca podnosząc, że przymiot strony może mieć podmiot, który jest właścicielem nieruchomości nie tylko bezpośrednio sąsiadującej z inwestycją. Taki podmiot musi jednak wykazać w oparciu o przepis prawa materialnego, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość. Argumenty skarżącej Spółki w tym zakresie nie stanowią o tym, że wykazała ona przymiot strony w niniejszym postępowaniu. Nowa inwestycja z pewnością skutkować będzie wzmożeniem ruchu na prowadzących do niej szlakach komunikacyjnych, ale przecież nie może to stanowić o zindywidualizowanym interesie prawnym skarżącej Spółki. Dla porównania, mieszkańcy osiedla - właściciele nieruchomości, nie będą stroną w postępowaniu o pozwolenia na budowę tylko dlatego, że kolejna inwestycja w ich rejonie spowoduje utrudnienia komunikacyjne na drogach prowadzących także do ich nieruchomości. Powołanie się, przez skarżącą - profesjonalnie reprezentowaną- na cyt. "mocno dyskusyjne" usytuowanie zjazdów nie jest zarzutem, który może stanowić o przymiocie strony, skarżącej Spółki. Organizacja dojazdu do planowanej inwestycji ma wymagane uzgodnienia. Kwestia hałasu w czasie budowy, także nie może być podstawą do legitymacji uzasadniającej brania udziału w sprawie o pozwolenia na budowę w charakterze strony. Potencjalnie hałas wiąże się z realizacją budowy, przekroczenie norm w tym zakresie może być przedmiotem interwencji u właściwych organów, które ocenią jej zasadność. Wbrew zarzutom skarżącej Spółki, w niniejszym postępowaniu odwoławczym doszło do rozpoznania dwu, czyli wszystkich wniesionych odwołań, w formie oddzielnych decyzji, co pozostaje w zgodzie z przepisami. Wojewoda (...) nie naruszył też, wbrew wywodom skarżącej Spółki, przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i art. 6 i 7 k.p.a. w zw. z art. 35 ustawy Prawo budowlane. To, że toczy się postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, nie stanowiło nakazu dla zawieszenia niniejszego postępowania odwoławczego, co do zasady, a tym bardziej skoro prawidłowo organ ocenił, że odwołanie nie pochodzi od strony niniejszego postępowania. Wreszcie bezzasadny jest zarzut skarżącej Spółki, co do błędnego określenia podstawy prawnej umorzenia postępowania odwoławczego, poprzez wskazanie tylko przepisu art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Przepis art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. nie określa przyczyn umorzenia postępowania odwoławczego, w każdej indywidualnej sprawie przyczyny bezprzedmiotowości postępowania należy poszukiwać z uwzględnieniem treści art. 105 k.p.a. Wojewoda (...), w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, prawidłowo wskazał, i omówił, że umorzenie postępowania następuje ze względu na to, że skarżąca Spółka nie jest stroną postępowania w rozumieniu art. 28 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 28 k.p.a. i art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane. Organ odwoławczy zasadnie powołał się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie 7 sędziów z dnia 5 lipca 1999r., sygn. akt OPS 16/98. W uchwale tej Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a., następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Mając na uwadze powyższą argumentację Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 153 poz. 1270 ze zm.).