II SA/Wa 36/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.) Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski Sławomir Fularski Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2011 r. sprawy ze skargi Wyższej Szkoły T. w W. na postanowienie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania decyzji zawieszającej uprawnienie do prowadzenia studiów pierwszego stopnia - oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r., Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego utrzymał w mocy swoje poprzedzające postanowienie z dnia [...] czerwca 2010 r., dotyczące sprostowania na zasadzie art. 113 § 1 Kpa oczywistej omyłki w podstawie prawnej decyzji Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] kwietnia 2010 r., utrzymującej w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2010 r., którą zawieszono Wydziałowi Informatyki Wyższej Szkoły T. w W. uprawnienie do prowadzenia studiów pierwszego stopnia na kierunku "informatyka" do dnia 30 września 2012 r. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, iż w sentencji decyzji z dnia [...] kwietnia 2010 r. omyłkowo wskazano w podstawie prawnej decyzji art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 ze zm.) i dlatego organ sprostował z urzędu tę omyłkę, wskazując art. 11 ust. 6 i ust. 7 powyższej ustawy. Organ podkreślił, iż z treści uzasadnienia decyzji i jej przedmiotu oczywistym jest, iż jej podstawę może stanowić art. 11 ust. 6 i 7 a nie jak omyłkowo wskazano art. 11 ust. 1. Wyższa Szkoła T. w W. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] lipca 2010 r., zarzucając organowi niewłaściwe zastosowanie art. 113 § 1 Kpa, poprzez uznanie za oczywistą omyłkę błędu w podaniu podstawy pewnej decyzji. W konkluzji skargi Wyższa Szkoła T. w W. wniosła u uchylenie zaskarżonego jak i utrzymanego nim w mocy postanowienia. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wniósł o oddalenie skargi, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka, co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Badana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Instytucja sprostowania, zawarta w treści art. 113 § 1 Kpa może dotyczyć jedynie oczywistych omyłek i błędów pisarskich. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, analizując niniejszą sprawę uznał, iż omyłka, którą została dotknięta decyzja z dnia [...] kwietnia 2010 r. Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego należy do takiej kategorii błędów, która może zostać sprostowana stosownym postanowieniem, wydanym w trybie art. 113 § 1 Kpa, albowiem jest to oczywista omyłka pisarska. Wskazać tu należy, iż istota sprawy rozstrzygniętej decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r., to zawieszenie stronie skarżącej uprawnienia do prowadzenia studiów na określonym kierunku w określonym czasie. Zatem materia tego rozstrzygnięcia zawierała się w treści art. 11 ust. 6 i 7 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 ze zm.), na co decyzja ta wskazywała. Zatem decyzja z dnia [...] kwietnia 2010 r. utrzymująca w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2010 r., także dotyczy tej samej materii, aczkolwiek podstawę formalno - prawną do jej wydania stanowi przepis proceduralny – art. 138 Kpa, stanowiący samodzielną i wystarczającą podstawę do wydania decyzji w postępowaniu odwoławczym. Skoro obie decyzje dotyczą tej samej kwestii merytorycznej, to oczywiste jest, że decyzja z dnia [...] kwietnia 2010 r. rozstrzyga także istotę sprawy w materii zakreślonej w art. 11 ust. 6 i 7 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, a nie zakreślonej w przepisie art. 11 ust. 1 tej ustawy. Konstatacja taka wynika zarówno z treści uzasadnienia obu decyzji, jak i treści przedmiotu sprawy – zawieszenie na dany czas określonego kierunku studiów. Powyższa omyłka jest zatem oczywistą omyłką pisarską. Nadto w żadnym fragmencie uzasadnienia decyzji z dnia [...] kwietnia 2010 r. Minister nie powołał się na art. 11 ust. 1 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, zaś sformułowanie zawarte w uzasadnieniu, iż "zgodnie z art. 11 ust. 8 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym uczelnia może w każdym czasie, wystąpić o przywrócenie zawieszonego uprawnienia [...]" nie pozostawia jakichkolwiek wątpliwości w kwestii meritum sprawy. Trafnie zauważa Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego, iż sprostowanie takiej omyłki nie prowadzi do zmiany merytorycznej decyzji, bowiem istotę decyzji niezależnie od wydania postanowienia sprostowującego, stanowiła kwestia zawieszenia uprawnień do prowadzenia studiów pierwszego stopnia na kierunku "informatyka" i tej kwestii w żaden sposób nie zmienia błędne podanie ustępu danego artykułu w decyzji z dnia [...] kwietnia 2010 r. W żaden sposób nie można potraktować umieszczenia w sentencji decyzji z dnia [...] kwietnia 2010 r. art. 11 ust. 1 jako prawidłowego i uchybienie, to jest oczywistą omyłką pisarską i należy w tym przypadku do uchybień, które można skutecznie sprostować postanowieniem wydanym w trybie art. 113 § 1 Kpa. W tym stanie rzeczy nie można uznać za prawidłowe twierdzenia skargi, iż sprostowanie wypaczyło treść decyzji i zmieniło istotę rozpoznawanej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia prawa przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego przy podejmowaniu zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia z dnia [...] czerwca 2010 r. i dlatego, na mocy art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.