II OSK 758/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Kamiński Sędziowie Sędzia NSA Bożena Popowska (spr) Sędzia del.WSA Teresa Zyglewska Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Wielgosz po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej R. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 21 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Go 587/11 w sprawie ze skargi R. P. na decyzję Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 21 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Go 587/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę R. P. na decyzję Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...]w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji. Wyrok powyższy zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wnioskiem z dnia 18 października 2010 r. R. P. zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Żaganiu (dalej PINB) o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie wybudowania garażu na posesji położonej w G. przy ul. [...]. Wnioskodawca wskazał, że w dniu 15 października, podczas prowadzenia prac porządkowych stwierdził, że okno w ścianie jego budynku, wychodzące na posesję sąsiada – od ul. [...], jest zamurowane. Zdaniem wnioskodawcy, stanowi to nową okoliczność uzasadniającą wznowienie postępowania. R. P. wniósł o sprawdzenie, czy garaż na w/w posesji wybudowany został zgodnie z przepisami prawa budowlanego, z uwzględnieniem znajdującego się w danym miejscu okna. Z wnioskiem z dnia 4 listopada 2011 r., o wznowienie postępowania w sprawie budowy garażu na posesji położonej w G. przy ul. [...], zwróciła się również H. P. Postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r. PINB na wniosek R. P. i H. P. , wznowił postępowanie administracyjne w sprawie budowy garażu dwustanowiskowego na nieruchomości w G. przy ul[...], zakończone ostateczną decyzją nr [...]z dnia [...] września 2004 r. wydaną przez PINB w sprawie pozwolenia na użytkowanie garażu dwustanowiskowego na posesji w G. ul. [...] Decyzją z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] PINB odmówił uchylenia decyzji nr [...]z dnia [...] września 2004 r., udzielającej E. Z. pozwolenia na użytkowanie garażu dwustanowiskowego na nieruchomości w G. przy ul. [...] W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że uchylenie decyzji dotychczasowej w wyniku przeprowadzenia postępowania wznowieniowego, możliwe jest w wypadku zaistnienia okoliczności, o których mowa w art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b K.p.a. W przedmiotowej sprawie nie stwierdzono którejkolwiek z przesłanek, o których mowa we wskazanych przepisach prawa. Wznowienie postępowania z przyczyn, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., jest dopuszczalne wyłącznie wówczas, gdy nowe okoliczności nie były znane na etapie wydawania decyzji - organowi który ją wydał, nie zaś stronom postępowania. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie ma miejsca. Organ wskazał, że legalność wykonania otworu okiennego w ścianie budynku jest obecnie przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego. Od powyższej decyzji organu I instancji R. P. wniósł odwołanie. Skarżący wskazał, iż podczas oględzin przeprowadzonych w postępowaniu legalizacyjnym nie umożliwiono mu wejście na posesję sąsiada i nie widział gdzie jest wybudowany garaż w stosunku do okna w jego budynku gospodarczym. Nie posiadał wiedzy o tym, że okno to jest zamurowane. PINB oraz projektant nie uwzględnili okoliczności, że w ścianie budynku gospodarczego znajduje się okno. Decyzją z dnia [...] lipca 20011 r. WINB utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W ocenie organu odwoławczego, wskazana w przedmiotowych wnioskach okoliczność pozostaje bez wpływu na dokonaną przez organ powiatowy, przed wydaniem decyzji nr [...]z dnia [...] września 2004 r., ocenę zgodności przedmiotowego obiektu z przepisami techniczno – budowlanymi. Organ zauważył, że w momencie wydawania decyzji, domniemany otwór okienny w ścianie budynku Państwa P. posadowionej na granicy dwóch działek budowlanych był zamurowany. Stan ten był zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, to jest § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który to przepis zezwalał na sytuowanie ściany budynku bez otworów bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią, ze względu na rozmiary działki. Bez wpływu na sprawę uznał organ domniemane wcześniejsze istnienie otworu okiennego. Ponadto organ stwierdził, że na przeszkodzie zmianie lub uchyleniu decyzji nr [...]z dnia [...] września 2004 r. stoi również treść przepisu art. 146 § 1 K.p.a., albowiem od dnia doręczenia tej decyzji stronom upłynęło ponad pięć lat. Od powyższej decyzji organu II instancji R. P., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę do Sądu Administracyjnego. Skarżący zarzucił sprzeczność istotnych ustaleń organu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, poprzez uznanie, że nie zachodzą przesłanki do uchylenia decyzji; naruszenie art. 80 K.p.a. przez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i uznaniu, że okoliczność ujawnienia istniejącego otworu okiennego nie ma wpływu na uchylenie decyzji zezwalającej na użytkowanie garażu; naruszenie art. 7 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności ustalenia, czy skarżący powinien brać udział w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją nr [...]z dnia [...] stycznia 2007 r. w sprawie budowy wiaty ; błąd w ustaleniach faktycznych i ustalenie, że sprawa istnienia otworu okiennego jest sprawą tzw. domniemania, podczas gdy sprawa istnienia takiego otworu jest faktem; naruszenie art. 138 K.p.a. oraz art. 151 K.p.a. W odpowiedzi na skargę Lubuski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Pismem z dnia 28 września 2011 r. radca prawny M. W. zawiadomiła Sąd, iż w dniu 23 września 2011 r. zmarł uczestnik postępowania – E. Z. Sąd ustalił, że następcami prawnymi E. Z. są: I. H. Z., R. Z. i M. Z. . Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Go 587/11 oddalił skargę R. P. na decyzję Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...]w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji. W uzasadnieniu Sąd I instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w stopniu skutkującym konieczność jej eliminacji z obrotu prawnego. Sąd wskazał, że przepis art. 16 § 1 K.p.a. przewiduje możliwość wzruszenia decyzji ostatecznej, ale jedynie w wyniku przeprowadzenia postępowania w trybie nadzwyczajnym, w tym, w trybie wznowienia postępowania. Istotą postępowania wznowieniowego jest zbadanie czy postępowanie poprzedzające wydanie kwestionowanej decyzji, dotknięte jest kwalifikowanymi wadami prawnymi, a w wypadku pozytywnych ustaleń w tym zakresie - wydanie nowej decyzji rozstrzygającej sprawę co do jej istoty (art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a.). Ze względu na szczególny charakter tego trybu postępowania, które zmierza do weryfikacji ostatecznej decyzji administracyjnej, przesłanki warunkujące wznowienie postępowania administracyjnego nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego wymienione zostały w art. 145 §1 K.p.a. W badanej sprawie administracyjnej, skarżący domagał się wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Żaganiu z dnia [...] września 2004 r. nr [...]o udzieleniu E. Z. pozwolenia na użytkowanie garażu dwustanowiskowego na posesji położonej w G. ul [...] Jako przesłankę wznowienia skarżący wskazał okoliczność, że w październiku 2010 r. w ścianie swego budynku gospodarczego, posadowionego na granicy z nieruchomością E. Z., stwierdził zamurowane okno. Fakt ten, zdaniem skarżącego, rzutuje na ocenę prawidłowości położenia garażu na sąsiedniej posesji, tym samym na prawidłowość kwestionowanej decyzji legalizacyjnej, albowiem przepisy techniczno – budowlane uzależniają wzajemną odległość budynków od tego czy w ich ścianach znajdują się otwory okienne lub drzwiowe. Zdaniem skarżącego, przedstawiona okoliczność stanowi nową okoliczność faktyczną, istniejącą w dniu wydania decyzji, nie znaną organowi, który wydał decyzję, a zatem jest to przesłanka, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., stanowiąca podstawę wznowienia postępowania administracyjnego. W wyniku wznowienia postępowania organ administracyjny zbadał zasadność zgłoszonego przez skarżącego zarzutu co do kwestionowanej decyzji ostatecznej, a uznając brak podstaw do jej uchylenia, wydał decyzję w oparciu o przepis art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. Zdaniem Sądu, stanowisko organów administracyjnych obydwu instancji należy uznać za prawidłowe. Aby mówić o tym, że została spełniona przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., okoliczności wymienione w tym przepisie winny zaistnieć jednocześnie. A zatem - okoliczności faktyczne powinny być nowe, powinny być istotne, powinny istnieć w dacie wydania decyzji, a nadto nie były one znane organowi, który decyzję wydał. W analizowanej sprawie trudno w ogóle uznać, iż okoliczność wskazana przez skarżącego jest nową okolicznością, w rozumieniu wskazanego powyżej art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Skarżący podał we wniosku, iż w październiku 2010 r. stwierdził, iż w ścianie jego budynku gospodarczego znajduje się zamurowane okno. Jak wynika z akt sprawy, po stwierdzeniu tegoż faktu, skarżący usunął cegły z zamurowanego otworu okiennego. A zatem, w świetle powyższych, bezspornych ustaleń, brak jest podstaw do przyjęcia, że w dacie wydania kwestionowanej decyzji ostatecznej, ściana budynku gospodarczego była zaopatrzona w otwór okienny, okoliczność ta zaistniała przecież dopiero po usunięciu cegieł. Okoliczność istnienia otworu okiennego pojawiła się zatem w momencie wykreowania tego stanu przez skarżącego, brak jest podstaw do przyjęcia, że istniała ona w dacie wydania decyzji ostatecznej. Należy stwierdzić, że nawet fakt stwierdzenia, że w ścianie budynku znajduje się zamurowany otwór okienny, nie obligował organ nadzoru budowlanego do szczególnego potraktowania tej sytuacji – w świetle przepisów techniczno – budowlanych. Powyższa argumentacja wskazuje, iż stanowisko organu zaprezentowane w zaskarżonej decyzji jest prawidłowe. Organ z urzędu poddał analizie również możliwość zaistnienia w sprawie pozostałych przesłanek wymienionych w art. 145 § 1 K.p.a., nie znajdując podstaw do zastosowania żadnej z nich w przedmiotowej sprawie. Ustosunkowując się do kolejnego zarzutu skargi, Sąd I instancji wskazał, iż zgłoszenie przesłanki wznowienia w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. pojawiło się dopiero na etapie wniesienia skargi do Sądu Administracyjnego. W toku postępowania skarżący nie wnosił o wznowienie na podstawie tegoż przepisu ustawy, natomiast z treści art. 147 K.p.a. wyraźnie wynika, że wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145a następuje tylko na żądanie strony. Odnośnie zarzutu niezastosowania w sprawie art. 151 § 2 w związku z art. 146 K.p.a., Sąd podał, iż przepisy te mogą mieć zastosowanie jedynie wówczas, gdy postępowanie wznowieniowe wykaże, że poddana weryfikacji decyzja ostateczna wydana została z naruszeniem przepisów prawa, ale ze względu na upływ okresów, o których mowa w art. 146 K.p.a., niezasadnym jest jej uchylenie i ponowne merytoryczne orzekanie w sprawie. W sytuacji stwierdzenia, iż decyzja nie zawiera wad prawnych, o których mowa w art. 145 § 1 K.p.a., a taka sytuacja miała miejsce w analizowanej sprawie, powyższe przepisy nie mogą mieć zastosowania. W skardze kasacyjnej zarzucono Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, których uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia przepisów przez organ w toku postępowania administracyjnego, to jest: - art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez uznanie, że przedstawiona przez skarżącego okoliczność ujawnienia istniejącego otworu okiennego nie stanowi nowych faktów w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. , co z kolei doprowadziło do niesłusznej odmowy uchylenia decyzji z dnia 26 stycznia 2007 r. nr 14/2007, - art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w zw. z art. 147 K.p.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a, poprzez niesłuszne uznanie, że nie ma podstawy do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., bowiem skarżący nie zażądał wznowienia na podstawie tego przepisu, - 7 K.p.a. w zw. z art. 8 K.p.a. w zw. z art. 9 K.p.a., poprzez prowadzenie postępowania administracyjnego wbrew zasadzie pogłębiania zaufania obywatela do państwa, polegającej na nieudzielaniu skarżącemu niezbędnej pomocy, mającej na celu właściwe sprecyzowanie zakresu i treści żądania. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gorzowie Wlkp. oraz zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, I. H. Z. wniosła o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 174 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r. nr 270 ze zm., dalej P.p.s.a.), skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych, uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Na wstępie należy wskazać, że przedmiotem kontroli przeprowadzonej przez Sąd I instancji była, podjęta w trybie wznowienia postępowania, decyzja Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...]orzekająca w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Żaganiu nr [...]z dnia [...] września 2004 r., udzielającej E. Z. pozwolenia na użytkowanie garażu dwustanowiskowego na nieruchomości w G. przy ul. [...]. Decyzja organu I instancji orzekająca o odmowie uchylenia decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Żaganiu nr [...]z dnia [...] września 2004 r. wydana została na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. W rozpoznanej skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie wyłącznie przepisów postępowania, tj. K.p.a. przez organy administracji publicznej, i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi, które to naruszenia miały wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organy art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., należy przypomnieć, że w myśl tego przepisu, organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b. W niniejszej sprawie, przesłanką wszczęcia postępowania była wskazana przez skarżącego nowa okoliczność faktyczna polegająca na "ujawnieniu istniejącego otworu okiennego" (tak wskazuje się również w skardze kasacyjnej), w budynku gospodarczym skarżącego. Orzekający NSA podziela stanowisko organów, że okoliczność "ujawnienia istniejącego otworu okiennego" w jego budynku gospodarczym, nie stanowi nowego faktu w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Równocześnie należy zauważyć, że w związku z tym zarzutem, skarżący nie wskazuje na inne ewentualne naruszenia przepisów postępowania, np. dotyczące poczynionych przez organy ustaleń faktycznych, czy uzasadniania wyroku przez Sąd I instancji. Stąd, związany granicami skargi kasacyjnej, orzekający w niniejszej sprawie NSA ograniczy się do oceny, czy ujawnienie istniejącego okna stanowi nowy fakt w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Trafnie Sąd I instancji wyjaśnił treść art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., tj. iż dla spełnienia przesłanki tam wskazanej, okoliczności wymienione w tym przepisie winny zaistnieć jednocześnie. A zatem - okoliczności faktyczne powinny być nowe, powinny być istotne, powinny istnieć w dacie wydania decyzji, a nadto nie były one znane organowi, który decyzję wydał. Trafnie też w zaskarżonym wyroku uznano, że w przedmiotowej sprawie nie sposób uznać, iż okoliczność wskazana przez skarżącego jest nową okolicznością, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Jak wyraźnie podano we wniosku o wznowienie postępowania, skarżący 15 października 2010 r. stwierdził (po odsunięciu szafy zasłaniającej okno skierowane na posesję sąsiada), że w ścianie jego budynku gospodarczego znajduje się zamurowane okno. Po stwierdzeniu tegoż faktu, skarżący usunął cegły z zamurowanego otworu okiennego. A zatem, rację ma Sąd I instancji, akceptujący ocenę orzekających organów, że w świetle powyższych, bezspornych ustaleń, brak jest podstaw do przyjęcia, iż w dacie wydania kwestionowanej decyzji ostatecznej, ściana budynku gospodarczego była zaopatrzona w otwór okienny. Jak sam skarżący stwierdził, okoliczność ta zaistniała po usunięciu przez niego cegieł. W tym stanie rzeczy, oczywiste jest – jak pisze skarżący kasacyjnie – że przed wydaniem decyzji ostatecznej "organ nie zdawał sobie sprawy, że w tym miejscu znajduje się otwór okienny". Tego otworu przecież nie było, bo był zamurowany, a więc, jak trafnie ujął to organ odwoławczy: "ściana ta stanowiła jednolitą przegrodę bez otworów". W tym stanie rzeczy zarzut naruszenia art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. nie może się ostać. Nietrafny jest też zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w zw. z art. 147 K.p.a., który skarżący kasacyjnie wiąże z naruszeniem przez organy art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a. i art. 9 K.p.a. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, gdyby organy prowadziły postępowania administracyjne zgodnie z zasadami: pogłębiania zaufania obywatela do państwa i udzielania skarżącemu niezbędnej pomocy, to winny zwrócić się do niego w celu sprecyzowania zakresu i treści żądania o wznowienie postępowania. NSA zauważa, że w toku postępowania administracyjnego, skarżący, tak jak i jego żona, precyzowali wniosek o wznowienie postępowania w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie garażu dwustanowiskowego na nieruchomości w G. przy ul. [...], jednoznacznie wskazując jako przesłankę wznowienia - ujawnienie nowego faktu w postaci otworu okiennego w ścianie swojego budynku gospodarczego. Prawidłowo Sąd I instancji zwrócił uwagę na treść art. 147 K.p.a. z którego wynika, że wznowienie z tej przyczyny, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, następuje tylko na żądanie strony. W doktrynie wskazuje się też, że z wnioskiem takim mogą wystąpić także inne podmioty na prawach strony, działające w jej interesie, o ile uzyskają zgodę strony. W szczególnych przypadkach przewidzianych w art. 61 § 2 może to uczynić sam organ, gdy dotyczy to ważnego interesu strony i strona udzieli następnie zgody (Komentarz aktualizowany do art.147 Kodeksu postępowania administracyjnego, stan prawny: 16.05.2013 r., Lex). W niniejszej sprawie z wnioskiem o wznowienie wystąpił skarżący. Odnośnie zaś zasady ogólnej udzielania informacji stronom, zawartej w art. 9 K.p.a., w orzecznictwie podnosi się, że użyty w tym przepisie zwrot "należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych" nie może być utożsamiony z udzielaniem stronom pomocy prawnej czy zastępowaniem ich aktywności poprzez instruowanie o wyborze optymalnego sposobu postępowania" (zob. wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 1997 r., III SA 66/96, LEX nr 30854). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, nie sposób uznać, że organy administracyjne, prowadząc postępowanie w przedmiotowej sprawie, na wyraźnie określone żądanie skarżącego, miały obowiązek sugerować mu rozważenie podniesienia kolejnej przesłanki wznowienia prowadzonego postępowania. Dla orzekającego NSA zupełnie niezrozumiałe są wyjaśnia dotyczące naruszenia przez organy art. 7 K.p.a. w kontekście nie udzielenia mu wyjaśnień co do możliwości żądania wznowienia postępowania z tej przyczyny, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Zdaniem skarżącego, reguła ta została naruszona, "gdyż nie wyjaśniono stanu faktycznego sprawy zgodnie ze słusznym interesem obywateli". NSA zauważa, że skarżący miał przymiot strony w postępowaniu w przedmiocie wznowienia postępowania. Zaś to, że nie wyjaśniono stanu faktycznego po myśli skarżącego, nie jest kwestią naruszenia zasady praworządności, tylko następstwem przeprowadzonej procedury, w której skarżący był stroną. Skoro zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługiwały na uwzględnienie, wobec tego orzekający w niniejszej sprawie NSA, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.