IV SA/Wa 1131/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2011 r. sprawy ze skargi A. T. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia czynności materialno - technicznej wymeldowania. 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Burmistrza Miasta S. z dnia [...] marca 2011 r. nr [...]; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego A. T. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sygn. IV SA/Wa 1131/11 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] października 2010 r. Nr [...] Burmistrz Miasta S. działając na podstawie art. 43 ust. w zw. z art. 37 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U tj. z 2006 r. Nr 139 poz. 993 ze zm. zwanej w dalszej części "ustawą"), orzekł o odmowie uchylenia czynności materialno-technicznej wymeldowania A. T. z pobytu stałego z budynku przy ul. [...] w S. Decyzja ta na skutek odwołania wniesionego przez A. T. została uchylona przez Wojewodę [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy decyzją z dnia [...] marca 2011 r. Nr [...] Burmistrz Miasta S. na podstawie art. 43 ust. w zw. z art. 37 ust. 1 pkt 4 ustawy orzekł o odmowie uchylenia czynności materialno -technicznej wymeldowania A. T. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż A. T. w dniu 17 kwietnia 2002r. złożył druk "zgłoszenie wymeldowania z miejsca pobytu stałego" i na tej podstawie został wymeldowany, a postępowanie wyjaśniające wykazało, że w tej dacie opuścił budynek, w którym był zameldowany na pobyt stały. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł A. T. wskazując, iż organ nie dochował należytej staranności w trakcie wymeldowania go, przyjęto bowiem wadliwy wniosek, nie otrzymano informacji zwrotnej o jego zameldowaniu oraz niewłaściwie ustalono stan faktyczny sprawy. Podkreślił, iż wbrew ustaleniom organu nie opuścił miejsca pobytu stałego, stale i nieprzerwanie przebywa w domu przy ul. [...] w S., na dowód czego przedłożył kopie rachunków za gaz i wodę. Po rozpoznaniu powyższego odwołania decyzją z dnia [...] maja 2011r. nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. zwanej w dalszej części k.p.a) orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż A. T. został wymeldowany na podstawie złożonego przez niego w dniu 17 kwietnia 2002r. zgłoszenia wymeldowania z miejsca pobytu stałego. Wprawdzie w druku nie zostały Sygn. IV SA/Wa 1131/11 wpisane dane dotyczące obowiązku wojskowego, ale nie ma to wpływu na prawidłowość dokonania wymeldowania. Na podstawie informacji uzyskanych od Straży Miejskiej ustalono, że A. T. nie mieszka w budynku przy ul. [...] w S. Przyjeżdża tylko co jakiś czas i dogląda budynku. Nie zamieszkiwanie w dacie wymeldowania czyni zatem tą czynność zgodną z prawem. Skargę na powyższą decyzję, domagając się jej uchylenia, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. T., zarzucając jej naruszenie: * art. 7,8, 77 oraz 107 k.p.a poprzez rozpoznanie sprawy bez uwzględnienia całego materiału dowodowego oraz brak wskazania przyczyn, dla których okoliczności podniesione w odwołaniu nie zostały przez organ uwzględnione, * art. 7, 8, 15 k.p.a, poprzez nieuwzględnienie przez organ II instancji innego materiał dowodowego niż uwzględniony przez organ I instancji, - art. 24 k.p.a poprzez rozpatrzenie sprawy przez organ, którego pracownicy uczestniczyli w zdarzeniu będącym podstawą wszczęcia postępowania. -art. 10 ust. 1 , 79, 80 oraz 81 k.p.a, poprzez dopuszczenie dowodu ze świadka, bez udziału skarżącego, - 83 ust. 3 k.p.a - poprzez nieuprzedzenie świadka o prawie odmowy zeznań i odpowiedzialności za składanie fałszywych zeznań, -art. 15 ustawy oraz art. 30 a i 58 ustawy z dnia 21 listopada 1967r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczpospolitej Polskiej poprzez błędne przyjęcie, że podanie w druku wymeldowania danych osobowych wymaganych ustawą nie jest obligatoryjne, - rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 28 czerwca 1984r. w sprawie wykonania obowiązku meldunkowego i prowadzenia ewidencji ludności, poprzez błędne przyjęcie, iż formularz E-2 był jedynym, który należało wypełnić do wymeldowania, podczas, gdy był on jednym z pięciu formularzy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 134 § 1 w związku z Sygn. IV SA/Wa 1131/11 art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej w dalszej części p.p.s.a), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje między innymi w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy albo przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawę prawną zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn.: Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.), zwanej dalej ustawą. W art. 15 tej ustawy zostały określone materialne przesłanki wymeldowania z miejsca pobytu stałego. Zgodnie z art. 15 ust. 1 i 1 a osoba, która opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące, jest obowiązana wymeldować się w organie gminy, właściwym ze względu na dotychczasowe miejsce jej pobytu, najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsca. Osoba zobowiązana do wymeldowania się zgłasza organowi gminy właściwemu ze względu na dotychczasowe miejsce jej pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące następujące dane osobowe: 1) nazwisko i imiona; 2) nazwisko rodowe; 3) nazwiska i imiona poprzednie; 4) imiona rodziców; 5) nazwiska rodowe rodziców; 6) stan cywilny; 7) imię i nazwisko małżonka oraz jego nazwisko rodowe; 8) płeć; 9) datę i miejsce urodzenia; 10) obywatelstwo; 11) numer PESEL; 1) dotyczące obowiązku wojskowego, w tym stopień wojskowy, nazwę, serię i numer wojskowego dokumentu osobistego z oznaczeniem wojskowej komendy uzupełnień; 2) adres dotychczasowego miejsca pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące; 12) rodzaj, serię i numer dokumentu tożsamości; 13) o wykształceniu. Osobie, takiej organ gminy wydaje zaświadczenie stwierdzające dopełnienie obowiązku wymeldowania się (art. 15 ust. 5 ). Obowiązek meldunkowy, obejmujący wymeldowanie się z pobytu stałego lub czasowego, wynika zatem wprost z przepisów prawa. Wykonanie tego obowiązku polega na zgłoszeniu właściwemu organowi danych wymaganych do wymeldowania. Czynności ewidencyjne podejmuje się na podstawie zgłoszenia osoby wykonującej własny obowiązek meldunkowy. Osoba zobowiązana do wymeldowania się zgłasza w/w dane do organu gminy właściwemu ze względu na miejsce jej pobytu. Na podstawie zgłoszenia obejmującego wymagane dane organ prowadzący ewidencję ludności obowiązany jest dokonać wymeldowania to jest czynności rejestracyjnej rodzącej skutki prawne i potwierdzić wykonanie tej czynności wydaniem stosownego zaświadczenia. Wyjątki od tej zasady, dopuszczające ingerencję organów w formie decyzji, zostały ściśle określone w ustawie (art. 8 ust. 2, art. 15 ust. 2 i art. 47 ust. 2). Powołany w obu decyzjach przepis art. 47 ust. 2 omawianej ustawy upoważnia organ prowadzący ewidencję ludności do rozstrzygania o wymeldowaniu w sytuacji, gdy dane zawarte w zgłoszeniu budzą wątpliwości. Reasumując dokonanie materialno-technicznej czynności wymeldowania z pobytu stałego może nastąpić jedynie "na podstawie zgłoszenia", a więc wniosku osoby wykonującej obowiązek meldunkowy. Nie może to jednak być jakikolwiek wniosek, lecz tylko taki, który odpowiada prawnym warunkom określonym w art. 15 ust. 1 a ustawy. W ustępie tym, cytowanym powyżej wymieniono 15 danych, wśród nich także " dotyczące obowiązku wojskowego, w tym stopień wojskowy, nazwę, serię i numer wojskowego dokumentu osobistego z oznaczeniem wojskowej komendy uzupełnień;". Stosownie zaś do postanowienia tego przepisu wszystkie te dane zgłasza się przez wypełnienie i podpisanie formularza "Zgłoszenie pobytu stałego". W świetle takiej regulacji prawnej brak właściwie wypełnionego przez stronę formularza "Zgłoszenia pobytu stałego" wyłącza możliwość dokonania wymeldowania z pobytu stałego w drodze czynności rejestracyjnej rodzącej skutki prawne. Ponieważ zameldowanie w drodze wydania decyzji na podstawie art. 47 ust. 2 omawianej ustawy następuje wówczas, gdy "zgłoszone dane budzą wątpliwości", to wydanie decyzji tej treści jest również oczywiście niedopuszczalne bez wcześniejszego złożenia właściwie wypełnionego wniosku w formie formularza "Zgłoszenia pobytu stałego" przez osobę ubiegającą się o wymeldowanie. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, iż rozpoznawanej sprawie, czynność materialno- techniczna wymeldowania skarżącego z miejsca pobytu stałego przy ul. [...] w S. w oparciu o wniesiony przez niego w dniu 17 kwietnia 2002r. wniosek-formularz "Zgłoszenie pobytu stałego", dokonana została z naruszeniem art. 15 ust. 1a pkt. 12 ustawy. Tym samym orzekające w niniejszej sprawie organy błędnie przyjęły, iż w sprawie nie zachodziły podstawy do uchylenia czynności materialno -technicznej wymeldowania skarżącego z miejsca pobytu stałego. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt. 1 sentencji. Orzeczenie o zwrocie skarżącemu kosztów postępowania sądowego zapadło w oparciu o art. 200 w/w ustawy.