II GSK 2236/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Maria Myślińska Sędzia NSA Stanisław Gronowski (spr.) Protokolant Magdalena Sagan po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M.J.W.P. U. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 12 października 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 1671/11 w sprawie ze skargi Miasta i Gminy M. na informację M.J.W.P. U. z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 12 października 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 1671/11, wydanym w sprawie ze skargi Miasta i Gminy M. na informację M. Jednostki Wdrażania Programów Unijnych z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu stwierdzono, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia, zasądzając na rzecz wnioskodawcy zwrot kosztów postępowania sądowego. Wyrok zapadł na tle następującego stanu faktycznego sprawy: Burmistrz Miasta i Gminy M., zwany dalej "wnioskodawcą", złożył wniosek o dofinansowanie inwestycji pt. "Budowa kompleksu sportowego przy Publicznej Szkole Podstawowej w M. ", któremu nadano nr rej. [...]. M. jednostka Wdrażania Programów Unijnych, zwana dalej "organem", pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r. poinformowała wnioskodawcę o pomyślnym przejściu przez wniosek etapu oceny merytorycznej, w wyniku którego wniosek uzyskał 73 punkty (na 95 możliwych do zdobycia). Jednakże z powodu braku środków finansowych wniosek nie został przyjęty do dofinansowania. W myśl zawartego pouczenia, powołując się na Procedurę odwoławczą dla wniosków o dofinansowanie projektów realizowanych w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa M. 2007-2013 z dnia 7 kwietnia 2009 r., zwanego "Procedurą odwoławczą", jednakże bez podania konkretnej jednostki redakcyjnej tej procedury, pomyślne przejście przez wniosek etapu oceny merytorycznej stanowi przeszkodę do wniesienia protestu. Wnioskodawca, pomimo wspomnianego wyżej pouczenia, w dniu [...] maja 2010 r. zwrócił się o ponowną ocenę projektu. W świetle pisma organu z dnia [...] maja 2010 r. pismo wnioskodawcy z dnia [...] maja 2010 r. zostało potraktowane jako protest uznany za zasadny, aczkolwiek spośród sześciu zarzutów wnioskodawcy, jedynie dwa znalazły aprobatę organu. Poinformowano wnioskodawcę o skierowaniu wniosku do ponownej oceny merytorycznej, zgodnie z § 14 Procedury odwoławczej. Kolejnym pismem organu z dnia [...] czerwca 2010 r. poinformowano wnioskodawcę o pomyślnym przejściu przez wniosek etapu oceny merytorycznej i przekroczeniu przez wniosek minimum 60% maksymalnej liczby punktów możliwych do zdobycia. Jak wskazano, dokładniejsze informacje co do uzyskanej liczby punktów, jak również możliwości dofinansowania projektu, wnioskodawca otrzyma po przyjęciu przez Zarząd Województwa M. uchwały dotyczącej projektów przywróconych do oceny po protestach. Nie pouczono wnioskodawcy o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Pismem z dnia [...] września 2010 r. poinformowano wnioskodawcę o prawie złożenia protestu w terminie 14 dni od otrzymania tego pisma, jeżeli wniosek nie został wyłoniony do dofinansowania. Jednakże, jak zastrzegł organ, w sytuacji złożenia protestu, który został przez organ wcześniej rozpatrzony, nie przysługuje już wnioskodawcy prawo do ponownego złożenia protestu. Wnioskodawca pismem z dnia [...] października 2010 r. złożył protest w sprawie negatywnej oceny wniosku, nie zgadzając się z opinią ekspertów. Protest ten organ pozostawił bez rozpoznania, o czym poinformował wnioskodawcę w piśmie z dnia [...] listopada 2010 r. Jako podstawę prawną dla swojego stanowiska organ wskazał przepis art. 30b ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r., Nr 84, poz. 712 ze zm.), zwanej dalej "u.o.z.p.p.r." oraz §15 pkt 2 Procedury odwoławczej. Zgodnie z art. 30b powołanej ustawy w przypadku negatywnej oceny projektu wnioskodawca, po otrzymaniu informacji, o której mowa w art. 30a ust. 3, może wnieść środki odwoławcze przewidziane w systemie realizacji programu operacyjnego, w terminie, trybie i na warunkach tam określonych. W takim przypadku w pisemnej informacji, o której mowa w art. 30a ust. 3, właściwa instytucja zamieszcza uzasadnienie wyników oceny projektu oraz pouczenie o możliwości wniesienia środka odwoławczego, wraz ze wskazaniem terminu przysługującego na jego wniesienie, sposobie wniesienia oraz właściwej instytucji, do której środek ten należy wnieść. (ust. 1). W myśl ust. 2 system realizacji programu operacyjnego musi uwzględniać co najmniej jeden środek odwoławczy przysługujący wnioskodawcy w trakcie ubiegania się o dofinansowanie. Zgodnie z ust. 3 w rozpatrywaniu środków odwoławczych nie mogą brać udziału osoby, które na jakimkolwiek etapie dokonywały czynności związanych z określonym projektem, w tym były zaangażowane w jego ocenę. Stosownie do ust. 4 właściwa instytucja informuje wnioskodawcę na piśmie o wynikach procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego wraz z pouczeniem o możliwości wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, na zasadach określonych w art. 30c. W świetle ust. 5 nie podlegają rozpatrzeniu środki odwoławcze, jeżeli mimo prawidłowego pouczenia, o którym mowa w ust. 1, zostały wniesione: 1) po terminie; 2) w sposób sprzeczny z pouczeniem; 3) do niewłaściwej instytucji. Stosownie do § 15 pkt 1 Procedury odwoławczej protest nie podlega rozpatrzeniu, jeżeli został wniesiony: 1) po terminie; 2) w sposób sprzeczny z pouczeniem; 3) do niewłaściwej instytucji. Jak wskazał organ wnioskodawca już wcześniej złożył rozpatrzony pozytywnie protest, co miało miejsce pismem z dnia [...] maja 2010 r., które wpłynęło do organu w dniu [...] maja 2010 r. W kolejnym piśmie z dnia [...] lipca 2011 r. organ poinformował wnioskodawcę o zakończeniu procedury odwoławczej i podjęciu przez Zarząd Województwa M. uchwały w sprawie wyboru projektów do finansowania. Z uwagi na ustalony poziom alokacji na procedurę odwoławczą, sporny wniosek nie został przyjęty do finansowania. Poinformowano wnioskodawcę o uzyskaniu przez projekt 78,50 punktów, co stanowi 82,63% maksymalnej liczby punktów możliwych do zdobycia. Pouczono wnioskodawcę o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. Na powyższą informację wnioskodawca złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. który, jak to wskazano na wstępie stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, zasądzając na rzecz wnioskodawcy zwrot kosztów postępowania sądowego. Według Sądu pierwszej instancji pisemna informacja organu z dnia [...] lipca 2011 r., poza konstatacją o uzyskaniu przez wniosek 78,5 punktów, co stanowi 82,63% maksymalnej liczby punktów możliwych do zdobycia, nie zawierała w tym zakresie uzasadnienia. Uniemożliwia to skontrolowanie przez Sąd tego rozstrzygnięcia organu. W świetle wytycznych, przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy rozważyć całość argumentacji podniesionej w uzasadnieniu skargi i winno to znaleźć właściwe odzwierciedlenie w motywach rozstrzygnięcia. Jak wskazał Sąd wnioskodawca nie zgadza się nie tylko z przyznaną liczbą punktów za poszczególne elementy złożonego wniosku, ale także z rozbieżnymi ocenami ekspertów. Wszystko to powinno być przez organ ocenione i znaleźć odzwierciedlenie w stanowisku organu, zawierającym punktową ocenę wniosku. M. Jednostka Wdrażania Programów Unijnych złożyła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi oraz zasądzenie kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Skarga kasacyjna oparta jest na obu podstawach wskazanych w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej "p.p.s.a." Skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego, tj.: a) art. 30b ust.1 u.o.z.p.p.r., poprzez przyjęcie, że organ naruszył procedurę odwoławczą w systemie realizacji określonego programu operacyjnego, przyjmując do rozpatrzenia ponowny protest skarżącego z dnia [...] października 2010 r. mimo poinformowania go, że protest ten został pozostawiony bez rozpatrzenia, podczas gdy organ stosownie do § 14 ust. 4 "Procedury odwoławczej dla wniosków o dofinansowanie projektów realizowanych w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa M. 2007 -2013", po uwzględnieniu pierwotnego protestu dokonał ponownej oceny wniosku i dopuścił go do dalszej procedury wyboru wniosków do dofinansowania, zaś informacja z dnia [...] lipca 2011 r. nie stanowiła rozpatrzenia protestu z dnia [...] października 2010 r., b) art. 30c ust. 1 u.o.z.p.p.r., poprzez uznanie, że pisma MJWPU z dnia [...] czerwca 2010 r. i z dnia [...] listopada 2010 r. były informacjami o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, przez co winny zawierać pouczenie o możliwości wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, podczas gdy pierwsza informacja dotyczyła pozytywnego rozpatrzenia protestu, a druga informowała o braku możliwości wniesienia protestu po raz drugi, przed ostatecznym terminem wyboru projektów do dofinansowania; skarga taka przysługuje stronie po otrzymaniu przez nią informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej, a w danym wypadku nie było zakończenia procedury odwoławczej, c) art. 30c ust. 3 pkt 1 u.o.z.p.p.r., poprzez uwzględnienie skargi, mimo że ocena projektu została przeprowadzona w sposób nie naruszający prawa. Skarga kasacyjna zarzuca naruszenie przepisów postępowania, tj.: a) art. 133 p.p.s.a., poprzez oparcie wyroku na naruszeniu postanowień "Procedury odwoławczej", podczas gdy w danej sprawie organ przekazał informację skarżącemu, stosownie do § 14 ust. 4 tej procedury, b) art.145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., poprzez stwierdzenie dokonania oceny przez organ z naruszeniem prawa, mimo braku wskazania przepisu prawa materialnego (art. 30c ust. 3 pkt 1 u.o.z.p.p.r.), którego naruszenie miało mieć wpływ na wynik sprawy lub przepisu prawa procesowego mogącego mieć wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ przypomniał przebieg postępowania w sprawie. Jak zarzuca organ, powołując się na regulamin konkursu, jego procedura przewidywała co najmniej jeden środek odwoławczy oraz możliwość wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W myśl § 14 ust. 4 regulaminu, w przypadku pozytywnego wyniku ponownej oceny wniosek podlega dalszej procedurze wyboru. Wyniki ponownie przeprowadzonej oceny są wiążące i kończą procedurę odwoławczą na danym etapie oceny, w odniesieniu do określonego projektu. Toteż, zdaniem organu, wnioskodawcy nie przysługuje dodatkowo żaden środek odwoławczy na danym etapie oceny, także w przypadku ponownie negatywnego wyniku oceny projektu. Odnosząc się do zarzutów Sądu pierwszej instancji, jak wskazał organ, rozstrzygnięcie z dnia [...] lipca 2011 r. podaje znacznie lepszy wynik od uzyskanego poprzednio. Wynik ten uległ zmianie po rozpatrzeniu protestu wnioskodawcy z dnia [...] maja 2011 r. Po rozpatrzeniu protestu projekt wnioskodawcy uzyskał 78,50 punktów z 95 punktów możliwych do zdobycia, co stanowi 82,63% punktów. W informacji z dnia [...] lipca 2011 r. organ wyjaśnił, że jest to średnia z oceny horyzontalnej, szczegółowej i strategicznej. Wzięto pod uwagę sumę punktów przyznanych podczas ponownej oceny wniosku oraz punktów przyznanych podczas pierwotnej oceny merytorycznej w odniesieniu do pozostałych kryteriów. Według organu nie można zgodzić się z poglądem Sądu pierwszej instancji, że jest to trzecie rozstrzygnięcie. W odniesieniu do kryteriów nie objętych zakresem protestu skarżącego, było to pierwsze rozstrzygnięcie, zaś w odniesieniu do kryteriów objętych tym protestem, drugie rozstrzygnięcie. Działaniu organu nie można przypisać cech bezprawności, które mogłyby lec u podstaw uchylenia zaskarżonej informacji. Ponadto, jak wskazuje organ, Sąd pierwszej instancji pominął fakt, iż zgodnie z § 24 ww regulaminu oceny wniosków dokonuje się poprzez wypełnienie formularza karty oceny merytorycznej (KOM), złożonego z części A, dotyczącej oceny strategicznej, z części BC, dotyczącej oceny horyzontalnej i szczegółowej oceny merytorycznej oraz części D, dotyczącej oceny wykonalności. To właśnie tam jest zawarta ta ocena i nie jest wymagane szczegółowe i ponowne ustosunkowywanie się do zarzutów podnoszonych przez protestującego. Ustosunkowanie się do zarzutów zawartych w proteście zostało zawarte w piśmie z dnia [...] maja 2010 r., w którym poinformowano skarżącego, że jego protest uznano za zasadny i podano uzasadnienie tego uznania. Karty oceny merytorycznej projektu zostały przekazane Sądowi przez skarżącego, co jednak nie znalazło swojego odbicia w wydanym orzeczeniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie niniejszych rozważań podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd pierwszej instancji. Skarga kasacyjna, zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie procedury odwoławczej w systemie realizacji omawianego programu operacyjnego, zakłada zgodność z prawem regulacji zawartych w Procedurze odwoławczej, stanowiącej istotną część systemu realizacji wspomnianego programu. Dlatego dla rozpatrzenia zasadności zarzutów skargi kasacyjnej w przedmiocie naruszenia przez Sąd pierwszej instancji omawianej procedury w pierwszej kolejności zachodzi potrzeba odniesienia się do kwestii zgodności z prawem Procedury odwoławczej, a w szczególności tych jej postanowień, które dotyczą problematyki rozpatrywania protestu. Wymaga rozważenia charakter systemu realizacji programu, czyli zasad i procedur obowiązujących podmioty uczestniczące w realizacji programu, w rozumieniu przepisu art. 5 pkt 11 i art. 26 ust. 1 pkt 8 u.o.z.p.p.r., którego częścią jest wspomniana Procedura odwoławcza. W szczególności może powstać wątpliwość, czy omawiany system realizacji programu jest źródłem prawa. System ten nie mieści się bowiem w katalogu źródeł prawa powszechnie obowiązującego, określonym w art. 87 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Nie jest też wydany przez organ, który ma konstytucyjne upoważnienie dla wydania przepisów prawa. Ponadto, system realizacji programu nie jest publikowany w sposób powszechnie przyjęty dla publikacji aktów normatywnych. Mimo powyższych mankamentów należałoby systemowi realizacji programu nadać charakter źródła prawa. Omawiana regulacja ma umocowanie we wspomnianej ustawie. Ponadto regulacja systemu realizacji programu spełnia pozostałe kryteria dotyczące źródła prawa. Ma ona bowiem charakter generalny i jest skierowana do nieokreślonego indywidualnie kręgu adresatów. Toteż, co do zasady, jako źródło prawa, aczkolwiek nie powszechnie obowiązującego, system realizacji programu wiąże podmiot, który na jego podstawie zgłosił wniosek o dofinansowanie projektu, a także i organ. Przemawia za tym również wzgląd, że ocena projektów podlegających dofinansowaniu ze środków publicznych na podstawie kryteriów zawartych we wspomnianym systemie realizacji programu, dokonywana przez instytucję zarządzającą, jest kontrolowana przez sąd administracyjny (art. 30c ust. 1 u.o.z.p.p.r.). Gdyby system realizacji programu nie miał waloru źródła prawa, sprawowanie przez sąd administracyjny wspomnianej kontroli, pod kątem zgodności działań instytucji zarządzającej z omawianym systemem, nie wchodziłoby w grę. Istotą sprawowania władzy sądowniczej jest bowiem rozstrzyganie prawnych spraw i sporów powstających w procesie stosowania prawa lub jego stanowienia (por. L. Garlicki, Polskie prawo konstytucyjne, zarys wykładu, Warszawa 2001, s. 351). Dlatego, mimo nieprecyzyjnych regulacji w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju dotyczących charakteru systemu realizacji programu, o którym mowa w omawianych przepisach, należałoby nadać mu walor źródła prawa. Jednakże przepisy systemu realizacji programu nie wiążą sądu administracyjnego, gdyż zgodnie z zasadą konstytucyjną, wyrażoną w art. 178 ust. 1 Konstytucji RP, sędziowie w sprawowaniu swego urzędu podlegają tylko Konstytucji oraz ustawom. W razie wniesienia przez wnioskodawcę skargi do sądu administracyjnego na rozstrzygnięcie dotyczące negatywnego wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu, sąd administracyjny jest władny skontrolować, czy omawiany system realizacji programu jest zgodny z prawem powszechnie obowiązującym, a w szczególności z Konstytucją RP i ustawami. W świetle art. 30b ust. 1 u.o.z.p.p.r., w przypadku negatywnej oceny projektu wnioskodawca, po otrzymaniu informacji, o której mowa w art. 30a ust. 3, może wnieść środki odwoławcze przewidziane w systemie realizacji programu operacyjnego, w terminie, trybie i na warunkach tam określonych. W takim przypadku w pisemnej informacji, o której mowa w art. 30a ust. 3, właściwa instytucja zamieszcza uzasadnienie wyników oceny projektu oraz pouczenie o możliwości wniesienia środka odwoławczego, wraz ze wskazaniem terminu przysługującego na jego wniesienie, sposobie wniesienia oraz właściwej instytucji, do której środek ten należy wnieść. Natomiast, w myśl ust. 2 powołanego wyżej artykułu, system realizacji programu operacyjnego musi uwzględniać co najmniej jeden środek odwoławczy przysługujący wnioskodawcy w trakcie ubiegania się o dofinansowanie. Stosownie do przepisów art. 30a ust. 1 pkt 1 i 2 u.o.z.p.p.r., pozytywnie oceniony projekt to taki, który pozytywnie przeszedł wszystkie etapy jego oceny i został zakwalifikowany do dofinansowania, a także projekt, którego dofinansowanie jest możliwe w ramach dostępnej alokacji na realizację poszczególnych działań i priorytetów w ramach programu operacyjnego. Wtedy dopiero, w świetle powołanych przepisów, jest możliwe zawarcie umowy o dofinansowanie projektu. Takie stanowisko w kwestii pozytywnie ocenionego projektu jest wykształcone w orzecznictwie sądowym (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 1494/10; Lex nr 742898), które podziela skład orzekający w niniejszej sprawie. Toteż, innymi słowy, z negatywną oceną projektu mamy do czynienia już w sytuacji, gdy oceniany projekt nie zostanie skierowany do dofinansowania. Z taką zaś sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Natomiast błędne jest stanowisko organu, prezentowane przez cały czas postępowania w sprawie, że nie miała miejsca negatywna ocena projektu, lecz pozytywna, skoro omawiany projekt uzyskał wymagane minimum 60% maksymalnej liczby punktów możliwych do zdobycia, w sytuacji, gdy w ślad za tym wnioskowany projekt nie został skierowany do dofinansowania. Z powyższych względów narusza powołane przepisy postanowienie § 7 ust. 3 Procedury odwoławczej, w myśl którego "Negatywnej oceny wniosku nie należy utożsamiać z sytuacją, w której projekt uzyskał wystarczającą ilość punktów, aby zakwalifikować się do dofinansowania, jednak nie jest to możliwe z uwagi na wyczerpanie alokacji, o której mowa w art. 30a ust. 1 pkt 2 u.o.z.p.p.r. W takim przypadku środek odwoławczy nie przysługuje". Ten zapis Procedury odwoławczej był przez długi czas, w swej istocie aż do pisma z dnia [...] lipca 2011 r., kiedy to zostały już rozdysponowane środki na finansowanie projektów, podstawą do blokowania wnioskodawcy możliwości wniesienia skutecznego protestu na negatywną ocenę projektu, co z kolei było dla wnioskodawcy przeszkodą dla wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W sprawie wyłania się również istotna dla sprawy okoliczność dotycząca wymogów informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej, w świetle przepisów art. 30b ust. 4 oraz art. 30c ust. 1 u.o.z.p.p.r., co warunkuje możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z taką informacją mamy do czynienia dopiero wówczas, gdy w następstwie złożonego środka odwoławczego (protestu) organ jednoznacznie i bezwarunkowo rozstrzygnął o odmowie skierowania wnioskowanego projektu do dofinansowania ze środków publicznych. Wychodząc z tego punktu widzenia narusza powołane przepisy wskazane już postanowienie § 7 ust. 3 in fine Procedury odwoławczej, a także postanowienie § 14 ust. 4 Procedury odwoławczej, w myśl którego "W przypadku pozytywnego wyniku ponownej oceny wniosek podlega dalszej procedurze wyboru. Wyniki ponownie przeprowadzonej oceny są wiążące i kończą procedurę odwoławcza na danym etapie oceny, w odniesieniu do określonego projektu. Oznacza to, że wnioskodawcy nie przysługuje dodatkowo żaden środek odwoławczy na danym etapie oceny, także w przypadku ponownie negatywnego wyniku oceny projektu." Ponadto, na brak dostatecznej przejrzystości reguł, według jakich postępował organ, kierując jedne wnioskowane projekty do finansowania, a inne nie, mimo przejścia pomyślnie przez wszystkie te projekty oceny merytorycznej, może wskazywać treść pisma organu z dnia [...]lipca 2011 r. Jak wynika z tego pisma, część wniosków, które przeszły pomyślnie ocenę merytoryczną, tak jak sporny projekt, została wcześniej skierowana do sfinansowania, co jednakże nie dotyczyło wnioskodawcy. Natomiast już w ramach procedury odwoławczej uwzględniono jeszcze trzy inne projekty, pomijając projekt wnioskodawcy. Jak wynika z postanowienia § 1 ust. 2 Procedury odwoławczej ma ona zastosowanie do wszystkich projektów wyłanianych w trybie konkursowym w ramach wspomnianego regionalnego programu operacyjnego. Natomiast ani w Procedurze odwoławczej, ani w materiale zebranym w aktach sprawy brak jest bliższych danych, pozwalających na skontrolowanie pod kątem zgodności z prawem kryteriów, na podstawie których kierowano do finansowania inne wnioskowane projekty, które po uzyskaniu wystarczającej ilości punktów zostały zakwalifikowane do dofinansowania, w przeciwieństwie do wnioskowanego projektu. Brak jest więc w aktach sprawy dostatecznych dowodów i nie daje ich również skarga kasacyjna, aby w sprawie organ uwzględnił, w sposób dający się skontrolować, zasadę równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu, zapewniając przejrzystość reguł stosowanych przy ocenie projektów, co jest obowiązkiem organu, stosownie do przepisu art. 26 ust. 2 u.o.z.p.p.r. Nie jest trafne stanowisko skargi kasacyjnej, zarzucające Sądowi pierwszej instancji naruszenie prawa w następstwie uznania braku uzasadnienia przez organ stanowiska zajętego w piśmie z dnia [...] lipca 2011 r., a w szczególności w kwestii przyznania wnioskodawcy większej ilości punktów niż to pierwotnie miało miejsce. Organ, wbrew jego stanowisku, miał obowiązek uzasadnić pismo będące informacją o wynikach procedury odwoławczej, jak to trafnie przyjął Sąd pierwszej instancji. Wspomniane pismo, jako spełniające już wszystkie kryteria dla uznania go za informację, w rozumieniu przepisów art. 30b ust. 4 i art. 30c ust. 1 u.o.z.p.p.r., i będące podstawą do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, tym samym powinno zawierać uzasadnienie rozstrzygnięcia organu. Nie jest dopuszczalne kierowanie strony, i ewentualnie sądu administracyjnego, do wcześniejszej korespondencji, czy dokumentów zgromadzonych na wcześniejszym etapie sprawy, tym bardziej w sytuacji kwestionowania takich materiałów przez stronę postępowania. Tym samym nie można uznać za zasadne zarzutów skargi kasacyjnej w kwestii naruszenia przez Sąd pierwszej instancji postanowień Procedury odwoławczej, skoro w istotnych dla wyniku sprawy kwestiach procedura ta naruszała obowiązujące przepisy prawa. Rozpoznając ponownie sprawę organ uwzględni zalecenia Sądu pierwszej instancji, a ponadto dodatkowo wykaże, iż odmowa dofinansowania wnioskowanego projektu nie naruszała zasady równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu, zapewniając przejrzystość reguł stosowanych przy ocenie projektów (art. 26 ust. 2 u.o.z.p.p.r.). W tym stanie sprawy, skoro skarga kasacyjna nie jest oparta na usprawiedliwionych podstawach, zaś ewentualne mankamenty uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, skarga kasacyjna podlega oddaleniu, stosownie do art. 184 p.p.s.a.