II SA/Bd 935/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Protokolant Katarzyna Korycka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 października 2011 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. B. J. i J. J. wnioskiem z 21 stycznia 2011 r. wystąpili do Wójta Gminy Z. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku letniskowego na działce nr [...] w miejscowości Z., gmina Z. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wójt Gminy Z. na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717 ze zm.) w związku z art. 4 ust. 2 pkt 2 tejże ustawy, rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588), oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zmianami) odmówił ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Organ wskazał, że na terenie B. Parku Krajobrazowego, na którym miał być posadowiony budynek, obowiązuje zakaz wznoszenia nowych budynków w pasie o szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych (§ 4 punkt 7 rozporządzenia nr 25/2006 Wojewody Kujawsko-Pomorskiego w sprawie Brodnickiego Parku Krajobrazowego - Dz. Urz. Woj. Kuj.-Pom. Nr 34, poz. 541). Jak ustalono w czasie oględzin działki w dniu 28 lutego 2011 r., wskazane miejsce zabudowy znajduje się w odległości mniejszej niż 100 m. Od powyższej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. (SKO) wnieśli wnioskodawcy. W uzasadnieniu odwołania podniesiono szereg zarzutów natury formalnej, w szczególności brak uzgodnień i brak wyjaśnienia, czy koniecznym było wydanie decyzji środowiskowej dla planowanej inwestycji. Odwołujący wskazali, iż nie jest zrozumiałym, dlaczego organ I instancji uznał planowaną inwestycję za niezgodną z art. 61 ust. 3, 4 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazano także na naruszenie art. 7 i 77 k.p.a, art. 107 k.p.a i art. 10 k.p.a. Nadto odwołujący wskazali na fakt, iż organ nie zwrócił uwagi na faktyczne zagospodarowanie działek sąsiednich. Sąsiednie działki zabudowane są budynkami w odległości mniejszej niż 100 m od linii brzegowej jeziora [...], zaś Wójt mimo tego odmówił pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. decyzją z dnia [...] uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przewiduje możliwość zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, zaś sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Uregulowanie zawarte art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, będące uszczegółowieniem powyższej regulacji w stosunku do innych inwestycji, niż inwestycje celu publicznego stanowi, że w przypadku braku planu miejscowego, zmiana zagospodarowania terenu, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Powyższą decyzję wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta po odpowiednich uzgodnieniach przewidzianych przepisami prawa. Uzgodnienia dokonywane są w trybie przewidzianym przepisem art. 106 k.p.a. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Powyższe uregulowanie wynika z przepisu art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z powyższego uregulowania wynika, iż warunkiem koniecznym, ale i wystarczającym do wydania przedmiotowej decyzji jest zgodność z normami prawa powszechnie obowiązującego, a jego spełnienie lub niespełnienie determinuje działanie organu. W przypadku gdy inwestycji sprzeciwia się przepis prawa, organ zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy nie może wydać pozytywnej decyzji. Jeśli natomiast żaden przepis prawa nie sprzeciwia się zamierzeniu inwestycyjnemu (art. 54 pkt 2), to organ ma obowiązek wydać pozytywną decyzję stosownie do art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy, opierając ustalenie warunków i zasad zagospodarowania terenu na normach prawnych. SKO wskazało, iż zarzuty zawarte w odwołaniu są w części uzasadnione i zasługują na uwzględnienie. Organ I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na przepisie § 4 pkt 7 rozporządzenia nr 25/2006, zgodnie z którym w parku wprowadza się (m.in.) zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Z akt sprawy zebranych w niniejszej sprawie wynika, że planowana inwestycja w postaci domku letniskowego miałaby się znajdować w odległości mniejszej niż wzmiankowane wyżej 100 m. Kolegium zwróciło jednak uwagę na treść w/w przepisu rozporządzenia nr 25/2006, zgodnie z którym zakaz przewiduje wyjątki w jego stosowaniu dla trzech rodzajów inwestycji: obiekty służące turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Z akt przedłożonych Kolegium nie wynika, by organ I instancji w istocie badał, czy planowany budynek letniskowy należy do którejś z w/w kategorii obiektów. Wydaje się to tym bardziej konieczne, iż działki gruntu położone w sąsiedztwie planowanej inwestycji są zabudowane. Nie jest prawidłowa sytuacja gdy, jak wynika z załączonych do decyzji map, działki sąsiednie posiadają zabudowę w odległości mniejszej niż rzeczone wyżej 100 m licząc od linii brzegu jeziora [...], wnioskujący nie mogą uzyskać pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy, zaś organ pierwszej instancji w ogóle nie wyjaśnił powyższego zagadnienia. Trafnym jest także zarzut dotyczący zastosowania w sprawie art. 61 ust. 3, 4, i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem organ pierwszej instancji nie wyjaśnił w ogóle, dlaczego uznał planowaną inwestycję za niezgodną z w/w przepisami. Zasadnym jest tym samym zarzut naruszenia art. 7, 77 i 107 K.p.a. Z akt sprawy wynika, iż zgodnie z art. 10 k.p.a. Wójt wyznaczył stronom termin do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem (zawiadomienie z dnia [...], znak: [...]). Odnośnie pozostałych zarzutów dotyczących braku stosownych uzgodnień i braku wyjaśnienia, czy koniecznym było wydanie decyzji środowiskowej dla planowanej inwestycji, SKO stwierdziło, że dla decyzji negatywnej nie było koniecznym dokonywanie uzgodnień, bowiem (ewentualny) organ uzgadniający nie miałby czego uzgadniać. Natomiast zgodnie z treścią art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Ponieważ planowana budowa budynku letniskowego nie kwalifikuje się do żadnej z w/w grup przedsięwzięć, przeprowadzenie postępowania administracyjnego, którego celem byłoby uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanej inwestycji, było zbyteczne. Skarżący J. J. wniósł od w/w decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy żądając jej uchylenia. W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, że zgadza się z rozstrzygnięciem organu II instancji, lecz ma zastrzeżenia co do treści jego uzasadnienia, które jest częścią integralną decyzji. Z tego twierdzenia wywodzi się tezę o dopuszczalności podnoszenia w skardze do sądu administracyjnego zarzutów dotyczących uzasadnienia decyzji, jak i zaskarżenia do sądu administracyjnego samego uzasadnienia. Zadaniem uzasadnienia jest przekonanie strony o prawidłowości rozstrzygnięcia. Równocześnie uzasadnienie powinno umożliwić sprawdzenie sądowi administracyjnemu prawidłowości toku rozumowania organu wydającego decyzję oraz motywów rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu należy najpierw podać fakty, które organ uznał za udowodnione, a dopiero później dokonać oceny przyjętego stanu faktycznego w świetle konkretnych przepisów prawa. Obowiązkiem organu administracji jest dokładne uzasadnienie przyjęcia konkretnego przepisu jako podstawy rozstrzygnięcia. Organ administracji nie może zatem ograniczyć się do powołania artykułu czy paragrafu przepisu prawa, lecz powinien w uzasadnieniu zawrzeć umotywowaną ocenę stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa oraz wskazać, jaki związek zachodzi między tą oceną a treścią. Skoro więc SKO w T. uchyliło decyzję Wójta Gminy Z. w całości, to także winno uchylić w całości uzasadnienie do tej decyzji. Decyzja SKO w T. nie spełnia zatem warunków art. 107 k.p.a., faktycznie bowiem część jej uzasadnienia pozostaje w sprzeczności z samym rozstrzygnięciem. W uzasadnieniu swojej decyzji SKO w T. zgodziło się z faktem, że Wójt Gminy Z. nie musiał uzgadniać swojej decyzji o warunkach zabudowy z organami współdziałającymi, nie musiał także przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy wydać decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zgodziło się także ze stanowiskiem Wójta Gminy Z., że dla decyzji negatywnej organ współdziałający nie miałby czego uzasadniać. Swojego stanowiska w tych sprawach SKO w T. nie poparło odpowiednimi przepisami prawa. Zgodnie z art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (u.p.z.p.) organ właściwy w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy powinien przed wydaniem ją uzgodnić. A więc naruszenie prawa materialnego jest oczywiste. W związku z faktem, że działka nr 7/4 znajduje się na obszarze B. Parku Krajobrazowego przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy należało wydać zgodnie z przepisami art. 71 ust. 2, 72 ust. 1 pkt 3 i 84 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji budynku letniskowego w związku z treścią art. 16 ust. 1 i 3 oraz art. 17 ust. 1 pkt 1 i 7 oraz ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Niewykonanie tego obowiązku jest rażącym naruszeniem prawa, tzn. art. 6 k.p.a. i art. 60 ust. 1 u.p.z.p. Ustawodawca mając świadomość treści art. 17 ust. 1 pkt 1 i 7 ustawy o ochronie przyrody dopisał w ust. 3 tego artykułu ustawy zniesienie zakazu realizacji w parkach krajobrazowych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko jest obowiązkowe i przeprowadzona procedura oceny oddziaływania na środowisko wykazała brak niekorzystnego wpływu na przyrodę parku krajobrazowego. Tam gdzie konieczny jest raport środowiskowy i ocena oddziaływania na środowisko, tam decyzja o uwarunkowaniach środowiskowych jest konieczna. Brak potrzeby opracowania raportu środowiskowego i potrzeby wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych oznaczałby brak szkodliwego oddziaływania budynku letniskowego na przyrodę parku krajobrazowego. Cytowane przepisy ustawy o ochronie przyrody jako akt wyższego rzędu winny być respektowane przed przepisami § 4 pkt 7 rozporządzenia nr 25/2006 Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia 21 lutego 2006 r. w sprawie B. Parku Krajobrazowego. SKO w T. ani nie ustaliło swojego stanu faktycznego sprawy po otrzymaniu odwołania od decyzji Wójta Gminy Z., ani nie wykazało w rozstrzygnięciu i w uzasadnieniu oraz w oparciu o przepisy prawa, dlaczego popiera tezę Wójta Gminy Z. o "decyzji negatywnej" w sprawie dotyczącej budowy budynku letniskowego. Kwestie ograniczeń wynikających z ochrony przyrodniczej terenów, na których położona jest przedmiotowa nieruchomość, nie podlegają jednak badaniu przez organ wydający decyzję o warunkach zabudowy, lecz są przedmiotem oceny w postępowaniu przed organem współdziałającym (art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p.). Organ taki uprawniony jest do zajęcia stanowiska w kwestii ewentualnej ochrony przyrodniczej terenu i ograniczeń w zabudowie i zagospodarowaniu, a stanowisko to zgodnie z prawem przybiera formę postanowienia wydanego na podstawie art. 106 k.p.a. i art. 53 ust. 4 pkt 8 i ust. 5 oraz art. 60 ust 1 u.p.z.p. Niemniej jednak z samego faktu utworzenia parku krajobrazowego, na terenie którego znajdują się zasługujące na ochronę wartości przyrodnicze i walory krajobrazowe, nie można wyprowadzić generalnego zakazu wprowadzenia jakiejkolwiek zabudowy. To właśnie organ współdziałający ma zająć stanowisko, czy lokalizacja obiektów budowlanych na terenie parku krajobrazowego spowoduje utratę wartości przyrodniczych (chronionych) i utratę walorów krajobrazowych. Właśnie tego stanowiska organu współdziałającego (art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p.) nie uzyskał ani Wójt Gminy Z., ani organ odwoławczy, który mógł za sprawą art. 136 k.p.a. uzupełnić postępowanie dowodowe przed wydaniem decyzji odwoławczej. Tak samo można było uzupełnić postępowanie odwoławcze o ustalenie faktycznego zagospodarowania działek sąsiednich do działki nr [..] w miejscowości Z. Pomimo że odpowiednia osoba opracowała na etapie decyzji organu I instancji analizę architektoniczno-urbanistyczną i taki dokument znalazł się aktach postępowania organu I instancji - to jednak na organie spoczywa - wynikający z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. - obowiązek dokonania analizy pod kątem zgodności z przepisami prawa, a także wskazań wiedzy, doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania dokładnie w taki sam sposób, w jaki należy ocenić każdy dowód z opinii, np. biegłego. Obowiązki wynikające z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. obciążają również organ II instancji, który winien w niniejszej sprawie wyeliminować uchybienia Wójta Gminy Z. i dokonać oceny analizy urbanistyczno-architektonicznej pod kątem zgodności z przepisami prawa i uznać, czy ta analiza funkcji pod kątem zgodności z przepisami prawa odpowiada wymogom określonym w przepisach, a co za tym idzie, czy może stanowić podstawę orzeczenia administracyjnego. W szczególności już pobieżne zapoznanie się z przedmiotową analizą pozwala na ustalenie, iż w sposób zbyt lakoniczny odnosi się ona do istniejącej w obszarze analizowanym zabudowy. W analizie brak jakiejkolwiek charakterystyki parametrów istniejącej zabudowy, ze wskazaniem na jakich działkach, jakie budynki się znajdują i jaka jest wielkość tych działek, co uniemożliwia weryfikację przedstawionych w niej ustaleń dotyczących parametrów zabudowy i pozwala na uznanie, że dokument ten choć zatytułowany "analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu" stanowi de facto jedynie przedstawienie wniosków analizy, zaś samej wnikliwej pogłębionej analizy architektoniczno-urbanistycznej w aktach sprawy brak. Tak opracowana analiza funkcji uniemożliwia ocenę, czy w oparciu o istniejącą zabudowę jest możliwość spełnienia przez planowaną inwestycję warunków kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i procesowego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zaskarżona decyzja (postanowienie) może być uchylona tylko wówczas, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem Sąd stwierdził, że przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego ani też przepisy postępowania administracyjnego, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów skarżącego należy w pierwszej kolejności stwierdzić, że uzasadnienie decyzji organu II instancji spełnia co do zasady kryteria wskazane w art. 107 § 3 k.p.a. Organ w logiczny sposób przedstawił swój tok rozumowania, aczkolwiek nie wszystkie wyrażone w nim poglądy Sąd w pełni podziela, o czym mowa będzie w dalszej części uzasadnienia. Zupełnie chybiony jest zarzut skarżącego, iż uchylając decyzję organu I instancji SKO powinno uchylić również jej uzasadnienie. Uzasadnienie decyzji stanowi bowiem stosownie do art. 107 § 1 k.p.a. immanentną część samej decyzji i uchylenie jej skutkuje równocześnie uchyleniem uzasadnienia. Niezasadny był zarzut skarżącego odnoszący się do konieczności, w jego ocenie, dokonania uzgodnień stosownie do art. 53 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717 ze zm.), dalej zwana u.p.z.p. Obowiązek uzgodnienia dotyczy bowiem wyłącznie projektów decyzji ustalających warunki zabudowy, to jest decyzji pozytywnych. Prawodawca posłużył się bowiem pojęciem decyzji o warunkach zabudowy, nie zaś decyzji w przedmiocie warunków zabudowy. Wykładania językowa przemawia więc za wąskim rozumieniem zakresu obowiązków uzgodnień, za takim jego rozumieniem przemawiają także względy wykładni celowościowej. Tylko w przypadku decyzji pozytywnych organ uzgadniający może dokonać oceny, czy rodzaj planowanej inwestycji nie godzi w interesy, które organ uzgadniający w ramach przyznanych mu uprawnień ma chronić. Bowiem tylko decyzja pozytywna ingeruje w zastany stan rzeczy. Jeśli właściwy organ administracji odmawia ustalenia warunków zabudowy, to organ uzgadniający nie ma czego oceniać. Z natury rzeczy bowiem decyzja odmawiająca ustalenia warunków zabudowy nie ingeruje w istniejącą sytuację. Podkreślić należy, że uzgodnienie aktu polega na wyrażeniu zgody na konkretną treść proponowanego rozstrzygnięcia, co następuje w trakcie postępowania dotyczącego wydania przedmiotowego aktu, którym jest decyzja o warunkach zabudowy. Identyczne stanowisko zaprezentował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyrokach z dnia 3 grudnia 2009 r., IV SA/Wa 867/09 oraz z dnia 7 sierpnia 2007 r., IV SA/Wa 538/07, Lex Nr 364785. Przedłożony do uzgodnienia projekt decyzji o warunkach zabudowy był negatywny, gdyż niespełniona została jedna z ustawowych przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., tzn. zgodność z przepisami odrębnymi (o czym mowa będzie w dalszej części uzasadnienia). Zatem każde uzgodnienie przedmiotowego negatywnego projektu decyzji o warunkach zabudowy jedynie przedłużyłoby postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy powodując też zwiększenie kosztów postępowania, a nie będzie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia. Procedowanie w sprawie prowadziłoby do naruszenia zasady ekonomii postępowania (art. 12 k.p.a.). Z tego samego powodu nie był zasadny zarzut skarżącego dotyczący tego, że kwestie ograniczeń wynikających z ochrony przyrody nie winny podlegać ocenie przez organ I instancji, lecz przez organy współdziałające, które wydają postanowienie w trybie art. 106 k.p.a. Skoro nie było potrzeby wydawania decyzji uzgodnieniowych, to organy współdziałające nie mogły oceniać tych kwestii, i nie były one również, co należy podkreślić, poddawane analizie przez organy I i II instancji. Powyższe stanowisko przesądza również o tym, że niezasadny był zarzut skarżącego, w którym wywodził on, że organ II instancji mógł we własnym zakresie uzyskać opinię w trybie art. 106 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 4 u.z.p.p. Wbrew twierdzeniom skarżącego nie było konieczne wydawanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w trybie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008 r., Nr 199, poz. 1227 ze zm.). Rada Ministrów na podstawie art. 60 cyt. ustawy wydała rozporządzenie z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010 r., Nr z 213, poz. 1397) i planowana przez skarżącego inwestycja nie znajduje się w katalogu wymienionym w tym rozporządzeniu. Ponadto z uwagi na to, że decyzja dotycząca ustalenia warunków zabudowy jest negatywna, niecelowe byłoby z przyczyn wskazanych wyżej (jak w przypadku uzgodnień w trybie art. 53 ust. 4 u.p.z.p.) wydawanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Skarżący odwoływał się w tym zakresie również do ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2009 r., Nr 151, poz. 1220 ze zm.), a w szczególności do art. 17 ust. 1 pkt 1, zgodnie z którym w parku krajobrazowym mogą być wprowadzone zakazy realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Argumenty z tym związane są zupełnie chybione z uwagi na to, że przepis powyższy nie miał żadnego zastosowania w niniejszej sprawie. Przy czym skarżący pomija zupełnie pkt 7 cyt. przepisu, w myśl którego w parku krajobrazowym może być wprowadzony zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Na podstawie właśnie tego przepisu Wojewoda Kujawsko-Pomorski w rozporządzeniu z dnia 21 lutego 2006 r. Nr 25/2006 w sprawie Brodnickiego Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. Kuj.-Pom. Nr 34, poz. 541) w jego § 4 pkt 7 wprowadził zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej na terenie parku. Bezspornym było w sprawie to, że projektowany budynek miał powstać na terenie B. Parku Krajobrazowego oraz że miał on się znajdować w odległości mniejszej niż 100 m od linii brzegu jeziora. W tym miejscu należy dodatkowo odwołać się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2007 r. (II OSK 943/06), w którym stwierdzono, że: "1. Rozporządzenie wojewody, wydane na podstawie art. 23 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody jako akt prawa miejscowego zawiera przepisy odrębne, przez pryzmat których dokonuje się oceny warunków do wydania decyzji na podstawie art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. 2. Ujęty w przywołanym rozporządzeniu wojewody zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych świadczy o woli ustawodawcy do zapewnienia organom władzy lokalnej szerokich uprawnień do kształtowania za pomocą przepisów prawa miejscowego stosunków społecznych w sposób adekwatny do warunków i specyfiki danego terenu. 3. Stosowanie powyższego zakazu wynikającego z przepisów rozporządzenia wojewody następuje w stanie faktycznym wypełniającym dyspozycję przepisów i nie jest zależne od przeprowadzenia oceny wpływu inwestycji na przyrodę czy środowisko. 4. Źródłem stosowanych ograniczeń prawa własności mogą być również przepisy prawa powszechnie obowiązującego o charakterze miejscowym." Słusznie zatem organ przyjął, że jedyną możliwością posadowienia budynku w miejscu wskazywanym przez skarżącego jest sytuacja, kiedy byłby on przeznaczony na cele służące turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej, a której to kwestii organ I instancji w ogóle nie badał, co stanowiło przyczynę jej uchylenia. Niezasadnie więc skarżący odwoływał się też do art. 17 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody, zgodnie z którym zakaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 (tj. realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko) nie dotyczy realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko nie jest obowiązkowe i przeprowadzona procedura oceny oddziaływania na środowisko wykazała brak niekorzystnego wpływu na przyrodę parku krajobrazowego. Analizowany przepis zatem w żaden sposób nie uchyla zakazu, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie przyrody i który stanowił podstawę do wprowadzenia zakazu budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów jeziora w w/w rozporządzeniu Wojewody Kujawsko-Pomorskiego. Nie sposób natomiast zgodzić się z argumentacją organu II instancji, z której wynika konieczność badania przez organ I instancji posadowienia na sąsiednich działkach w odległości mniejszej niż 100 m od linii jeziora innych budynków. Nie ma to żadnego znaczenia z punktu widzenia obowiązujących przepisów. Budynki te powstać musiały jeszcze w okresie, kiedy nie istniał B. Park Krajobrazowy i nie obowiązywały związane z jego istnieniem obostrzenia związane z możliwością budowy obiektów w pobliżu jeziora. Faktem jest również to, że uzasadnienie organu II instancji jest nieco zbyt lakoniczne, jednakże stanowi to inne naruszenie przepisów postępowania, które nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Główne argumenty SKO dotyczące wadliwości decyzji organu I instancji były bowiem w pełni poprawne i z tego powodu rozstrzygnięcie decyzji jest w pełni prawidłowe. Mając powyższe na uwadze w oparciu art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.