I OZ 893/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Banasiewicz po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Prezydenta m.st. Warszawy na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 października 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 1671/11 odrzucające skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 czerwca 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 1671/11 w sprawie ze skarg W. M., H. W. i M.J. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 11 lipca 2011 r. nr 1754/11 w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Postanowieniem z dnia 4 października 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 1671/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – na podstawie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), dalej "p.p.s.a." – odrzucił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 czerwca 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 1671/11 w sprawie ze skarg W. M., H. W. i M.J. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 11 lipca 2011 r. nr 1754/11 w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony Prezydentowi m.st. Warszawy w dniu 9 lipca 2012 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki. Pismem z dnia 9 sierpnia 2011 r. (data stempla pocztowego) Prezydent m.st. Warszawy złożył skargę kasacyjną od ww. wyroku, a więc z 1-dniowym przekroczeniem terminu wynikającego z treści art. 177 § 1 p.p.s.a., który upłynął w dniu 8 sierpnia 2012 r. Zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Prezydent m.st. Warszawy, reprezentowany przez radcę prawnego. Zarzucił naruszenie prawa procesowego, tj. art. 177 § 1 p.p.s.a. przez błędne ustalenie stanu faktycznego i przyjęcie, że skarga kasacyjna od zaskarżonego wyroku została wniesiona do Sądu po upływie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem oraz art. 177 § 1 p.p.s.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i przyjęcie, że zaskarżony wyrok został doręczony pełnomocnikowi skarżącej w dniu 9 lipca 2012 r. zaś termin do wniesienia skargi kasacyjnej upłynął w dniu 8 sierpnia 2012 r., a nie w dniu 9 sierpnia 2012 r. Wskazując na powyższe Prezydent m.st. Warszawy wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. W zażaleniu zawarto wniosek o dopuszczenie dowodów z kserokopii pisma z dnia 15 października 2012 r. Naczelnika Urzędu Pocztowego Warszawa 10 potwierdzającego, że przesyłka polecona o numerze 00759007734532531175 została doręczona do Kancelarii w dniu 10 lipca 2012 r., z kserokopii książki kancelaryjnej z dnia 10 lipca 2012 r. na okoliczność wykazania daty wpływu wyroku z uzasadnieniem do Kancelarii oraz przesłuchanie D. B. na okoliczność odbioru przesyłki poleconej o nr 00759007734532531175 w dniu 10 lipca 2012 r., a także o zobowiązanie Naczelnika Urzędu Pocztowego Warszawa 10 do doręczenia oryginałów karty doręczeń listów poleconych z dnia 10 lipca 2012 r. adresowanych do Kancelarii Radcy Prawnego A. P., ul. L. (...) lok. (...), 00-658 Warszawa celem wykazania daty odbioru na ww. adres listu poleconego nr 00759007734532531175 w dniu 10 lipca 2012 r. Do zażalenia dołączono ponadto poświadczoną za zgodność z oryginałem kserokopię koperty z przesyłką sądową o podanym numerze. W uzasadnieniu zażalenia zakwestionowano przyjętą przez Sąd datę doręczenia na adres Kancelarii pełnomocnika przesyłki poleconej zawierającej odpis wyroku z dnia 1 czerwca 2012 r. wraz z uzasadnieniem (9 lipca 2012 r.). Zdaniem pełnomocnika strony właściwa jest data 10 lipca 2012 r., co wynika z przedstawionych przy zażaleniu dowodów, wobec czego skarga kasacyjna nadana w dniu 9 lipca 2012 r. wniesiona została w terminie. Następnie, przy piśmie z dnia 19 października 2012 r., pełnomocnik Prezydenta m.st. Warszawy wniósł o dopuszczenie dowodu z dołączonej do tego pisma poświadczonej za zgodność z oryginałem karty doręczeń listów poleconych z dnia 10 lipca 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 177 § 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie w terminie 30 dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Stosownie zaś do art. 67 § 5 p.p.s.a. jeżeli w postępowaniu sądowym ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism, doręczenia należy dokonać tym osobom. Ustalając, że doręczenie Prezydentowi m.st. Warszawy, na adres kancelarii radcy prawnego A. P., przesyłki sądowej zawierającej odpis wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 czerwca 2012 r. wraz z uzasadnieniem nastąpiło w dniu 9 lipca 2012 r. Sąd pierwszej instancji przyjął tę datę w oparciu o treść znajdującego się w aktach sądowych zwrotnego potwierdzenia odbioru pisma (k. 184). Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru tej przesyłki uwidoczniona jest bowiem data 9 lipca 2012 r., która została opatrzona podpisem D. B. – pracownika kancelarii. Na odwrocie tego dokumentu znajduje się adnotacja doręczyciela z dnia 9 lipca 2012 r. potwierdzająca powyższy fakt. Znajdujący się w Rozdziale 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zatytułowanym "Doręczenia", art. 65 § 1 stanowi.: "Sąd dokonuje doręczeń przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione przez sąd organy", w myśl zaś § 2 tego artykułu: "Do doręczenia pism w postępowaniu sądowym przez pocztę stosuje się tryb doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym, jeżeli przepisy niniejszego działu nie stanowią inaczej". Tryb ten uregulowany został w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (Dz.U. Nr 190, poz. 1277). Jak wynika z § 4 ust. 1 tego rozporządzenia odbierający przesyłkę potwierdza jej odbiór na formularzu potwierdzenia odbioru przez wpisanie daty otrzymania przesyłki i umieszczenie czytelnego podpisu zawierającego imię i nazwisko, zaś w § 4 ust. 2 wskazano wpisy, jakie obowiązany jest zamieścić doręczający. Jak podniesiono w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 30 kwietnia 1998 r., III CZ 51/98 (OSNC 1998, nr 11, poz. 189) pocztowy dowód doręczenia pisma adresatowi jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 244 k.p.c., zaświadczającym fakt i datę doręczenia, korzystającym z domniemania prawdziwości. Adresat może na podstawie art. 252 k.p.c. obalić to domniemanie przez wykazanie, że doręczenia w rzeczywistości nie dokonano lub dokonano w innym terminie niż wskazuje to dowód doręczenia. Powyższa reguła ma również zastosowanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w orzecznictwie wskazuje się także na możliwość obalenia powyższego domniemania w zakresie zawartości doręczonej przesyłki zawierającej kilka pism (np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2010 r., I FSK 1929/09, z dnia 20 kwietnia 2011 r., II OSK 707/11, z dnia 21 marca 2012 r., II FSK 362/12, z dnia 4 kwietnia 2012 r., II FSK 505/12). Skoro strona kwestionuje datę doręczenia odpisu wyroku z dnia 1 czerwca 2012 r. wraz z uzasadnieniem ustaloną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o pokwitowanie odbioru na formularzu potwierdzenia odbioru i dążąc do obalenia domniemania prawdziwości tego dokumentu przedstawiła dowody w celu wykazania, że przesyłka ta doręczona została w innej dacie niż wpisana w tym dokumencie, należy przeprowadzić stosowne postępowanie dowodowe, od wyjaśnienia bowiem tej kwestii uzależniona jest ocena czy skarga kasacyjna została wniesiona w terminie określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. Powyższa okoliczność spowodowała, że zażalenie podlegało uwzględnieniu. Z podanej przyczyny Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak na wstępie. Zauważyć ponadto należy, że przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują w postępowaniu zażaleniowym rozstrzygania o kosztach tego postępowania, wobec czego wniosek w tym względzie, zawarty w zażaleniu, nie mógł być rozpatrzony.