I OZ 13/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] Sp. z o.o. w Poznaniu na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 października 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 1696/11 o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Miasta Poznań na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji uchylić zaskarżone postanowienie i odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznając wniosek Miasta Poznań, wstrzymał wykonanie decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję tego organu z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...], stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lipca 1999 r., nr [...], orzekającej o nabyciu przez Miasto Poznań, z mocy prawa, nieodpłatnie własności nieruchomości. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, iż jako przesłankę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Miasto powołało fakt, iż stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej spowoduje przywrócenie prawa byłych właścicieli, którzy mogą podjąć działania zmierzające do realizacji przysługujących im praw. Decyzja stwierdzająca nieważność może stać się także podstawą do dokonania zmiany wpisu w księdze wieczystej, co z kolei może doprowadzić do zbycia nieruchomości, a więc do sytuacji, w której skutki będą trudne do odwrócenia. W ocenie Sądu I instancji powołane przez Miasto okoliczności stanowią przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, o jakich mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dajek jako "P.p.s.a.". Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła spółka [...] Sp. z o.o. w Poznaniu, prawidłowo reprezentowana, domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i podnosząc, że wbrew stanowisku Sądu w sprawie nie zachodzą żadne okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik strony podniósł, iż stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej stanowiło jedynie przywrócenie prawidłowego stanu prawnego w zakresie własności nieruchomości, a ewentualne zmiany w księgach wieczystych nie będą powodować trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto, zdaniem Spółki, Miasto Poznań nie wykazało, iż strona zamierza wykorzystać swoje prawa właścicielskie i zbyć nieruchomość. Spółka stwierdziła, iż we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji strona wnioskująca winna poprzeć swoje twierdzenia dowodami źródłowymi, a to nie miało miejsca w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji możliwe jest jedynie wówczas, gdy istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Uprawdopodobnienie zaistnienia takiego niebezpieczeństwa spoczywa na stronie. W przedmiotowej sprawie Miasto Poznań, domagając się wstrzymania wykonania decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję tego organu z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...], stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lipca 1999 r., nr [...], orzekającej o nabyciu przez Miasto Poznań, z mocy prawa, nieodpłatnie własności nieruchomości, wniosek swój uzasadniło tym, iż jego zdaniem zachodzi niebezpieczeństwo zbycia nieruchomości przez [...] Sp. z o.o. Sąd I instancji uznał, iż powołane przez Miasto okoliczności wskazują w sposób dostateczny, aby w sprawie zaistniały przesłanki dla wstrzymania wykonania decyzji, wskazane w art. 61 § 3 powołanej ustawy. Stanowisko to uznać należy za nieuzasadnione. Ogólne powołanie się na niebezpieczeństwo zbycia nieruchomości przez byłych właścicieli nieruchomości nie jest wystarczająco sprecyzowaną okolicznością, która mogłaby uzasadniać uwzględnienie wniosku strony. Niebezpieczeństwo takie nie zostało uprawdopodobnione, a nadto Miasto nie wykazało w jaki sposób mogłaby być wyrządzona mu znaczna szkoda lub jakie trudne do odwrócenia skutki mogłoby wywołać wykonanie decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Z uwagi na powyższe przyjąć zatem należało, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji było niezasadne, a wydane w tym zakresie postanowienie naruszało art. 61 § 3 P.p.s.a.. co powodowało konieczność jego uchylenia. Jednocześnie stwierdzić trzeba, iż wniosek Miasta Poznań nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem strona nie wykazała w sposób dostateczny, aby w sprawie zachodziły przesłanki wstrzymania wykonania decyzji Ministra. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 63 § 1 i art. 188 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.