II GSK 65/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Magdalena Bosakirska po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "J.-P." Spółki z o.o. z siedzibą w R. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 października 2011 r. sygn. akt II SA/Po 836/11 w sprawie ze skargi "J.-P." Spółki z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie wyrejestrowania automatu do gier o niskich wygranych postanawia oddalić skargę kasacyjną. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 14 października 2011 r., sygn. akt II SA/Po 836/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę "J.-P." Spółki z o.o. z siedzibą w R. na "czynność" Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] maja 2011 r., nr [...], w przedmiocie wyrejestrowania automatu do gier o niskich wygranych. Ponadto, Sąd zwrócił skarżącej równowartość uiszczonego wpisu sądowego od skargi. I Z uzasadnienia wyroku wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji przyjął następujące ustalenia. Pismem z dnia [...] maja 2011 r. Naczelnik Urzędu Celnego w P., powołując się na treść § 10 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych (Dz. U. Nr 102, poz. 946, ze zm.; dalej powoływane jako "rozporządzenie MF z dnia 3 czerwca 2003 r."), zawiadomił "J.-P." Spółkę z o.o., że z dniem [...] marca 2010 r. z mocy prawa utraciło ważność poświadczenie rejestracji automatu do gier o niskich wygranych zarejestrowanego pod numerem [...]. Organ wskazał, że utrata ważności poświadczenia rejestracji wspomnianego automatu do gier o niskich wygranych była skutkiem wygaśnięcia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, na podstawie którego dokonano rejestracji wskazanego automatu. Naczelnik Urzędu Celnego poinformował ponadto, że w związku z powyższym dokonał wyrejestrowania przedmiotowego automatu do gier w systemie KRAG. Po otrzymaniu powyższego pisma, "J.-P." Spółka z o.o. skierowała do Naczelnika Urzędu Celnego w P. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wobec braku odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, "J.-P." Spółka z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę, określając, że przedmiotem tego środka zaskarżenia jest wyrażona w piśmie z dnia [...] maja 2011 r. czynność Naczelnika Urzędu Celnego w P. z zakresu administracji publicznej w przedmiocie poświadczenia rejestracji oraz wykreślenia automatu z systemu KRAG. Zdaniem skarżącej, zaskarżona czynność mieści się w kategorii czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej powoływana jako "p.p.s.a."). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę. Sąd uznał, że czynność organu podjęta w niniejszej sprawie ma charakter wyłącznie informacji, w których poświadczeniach rejestracji automatów do gier zostały wskazane zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie urządzania i prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych, których termin obowiązywania wygasł oraz informacji o zaistniałych skutkach prawnych wygaśnięcia określonych zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie urządzania i prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych. Podstawę prawną tego stanowiska stanowił § 10 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia MF z dnia 3 czerwca 2003 r. Zaskarżona informacja organu nie rodzi pierwotnie żadnych obowiązków po stronie adresata i może być oceniana jedynie jako forma realizacji ciążącego na organie obowiązku informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.; dalej powoływana jako "k.p.a."). Zdaniem Sądu pierwszej instancji, zaskarżona czynność materialno-techniczna polegająca na wyrejestrowaniu automatów do gier o niskich wygranych z Krajowego Rejestru Automatów do Gier nie rodzi pierwotnie żadnych obowiązków po stronie adresata i stanowi wyłącznie prostą konsekwencję przyjęcia przez organ administracji, że z mocy prawa doszło do utraty ważności poświadczenia rejestracji danego automatu do gier. Taka czynność nie może być uznana za akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.). Skarga na tę czynność podlegała zatem odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. II Skargę kasacyjną od postanowienia Sądu pierwszej instancji złożyła "J.-P." Spółka z o.o. Zaskarżyła to orzeczenie w całości. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Powołując się na podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1. art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi w niniejszej sprawie wskutek: a) błędnego uznania, że sprawa której skarga dotyczy nie mieści się we właściwości rzeczowej sądów administracyjnych określonej w art. 3 i 4 p.p.s.a., b) błędnego uznania, że zaskarżona przez stronę czynność organu miała wyłącznie charakter informacji, c) błędnego uznania, że zaskarżona przez stronę czynność organu nie dotyczy żadnych obowiązków oraz uprawnień wynikających z przepisów prawa po stronie jej adresata, d) błędnego uznania, że po to, aby można było uznać, że zaskarżona czynność podlega kontroli sądowoadministracyjnej musi mieć ona charakter władczy, e) nieuwzględnienia, że czynność dokonana przez organ wymagała przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, w szczególności zmierzającego do ustalenia oraz zweryfikowania stanu faktycznego sprawy; 2. art. 160 w związku z art. 166 w związku z art. 138 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieprecyzyjne określenie w sentencji rozstrzygnięcia przedmiotu zaskarżenia, w szczególności zawężenie jego zakresu w kontekście twierdzeń przedstawionych w skardze oraz poprzez niewyjaśnienie, dlaczego pomimo konieczności prowadzenia przez organ postępowania oraz dokonania ustaleń, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uznał zaskarżonej czynności za podlegającą kontroli w ramach art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W uzasadnieniu skarżąca zawarła argumentację i przywołała orzeczenia, które jej zdaniem świadczą, że zaskarżona czynność mieści się w kategorii, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Czynność ta posiada bowiem element władztwa, została dokonana w sprawie indywidualnej, ma charakter publicznoprawny oraz dotyczy uprawnienia wynikającego z przepisów prawa. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Naczelnik Urzędu Celnego w P. stwierdził, że zarzuty zawarte w środku odwoławczym skarżącej spółki nie zasługują na uwzględnienie. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie rozważań wskazać należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Przed przystąpieniem do oceny złożonego przez stronę środka odwoławczego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w sprawie zakończonej postanowieniem z dnia 14 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 2290/11, NSA rozpoznawał skargę kasacyjną od postanowienia WSA w Poznaniu wydanego w sprawie o niemal tożsamym stanie faktycznym i identycznym stanie prawnym jak w sprawie niniejszej. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko wyrażone w uzasadnieniu wspomnianego postanowienia NSA z dnia 14 marca 2012 r. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie mimo całkowicie błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Przedmiotem kontroli instancyjnej, wywołanej skargą kasacyjną, objęte jest postanowienie Sądu pierwszej instancji o odrzuceniu skargi na "pismo" Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] maja 2011 r. W ocenie Sądu pierwszej instancji utrata ważności poświadczenia rejestracji automatu do gier, jak i wyrejestrowanie automatu (oba te elementy "pisma" były przedmiotem skargi, a następnie rozważań Sądu pierwszej instancji) nie stanowią czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Natomiast według autora skargi kasacyjnej zarówno utrata ważności poświadczenia rejestracji automatu do gier, jak i wyrejestrowanie automatu należą do kategorii czynności lub aktów, o których mowa w tym przepisie. Przy tak zakreślonej istocie sporu niezbędne jest uporządkowanie istotnych elementów prawnych sprawy, pokazujące i wyodrębniające dwa różne, aczkolwiek pozostające ze sobą w związku problemy: 1) utraty ważności poświadczenia rejestracji automatu do gier oraz 2) wyrejestrowania automatu do gier z Krajowego Rejestru Automatów do Gier (KRAG). Odnosząc się najpierw do pierwszego z wymienionych problemów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że stanowisko Sądu pierwszej instancji jest nieprawidłowe. Problem dopuszczalności skargi na "pismo informujące" o utracie ważności poświadczenia rejestracji automatu do gier był już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego. W postanowieniach z dnia 29 listopada 2011 r. (sygn. akt II GSK 1677/11) i z dnia 21 grudnia 2011 r. (sygn. akt II GSK 1752/11) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że stwierdzenie utraty ważności poświadczenia rejestracji automatu następuje w formie decyzji administracyjnej. Z uzasadnień powołanych postanowień wynika, iż przyjęcie tego poglądu było wynikiem analizy znaczenia prawnego zarówno rejestracji automatu do gier na podstawie § 9 ust. 1 rozporządzenia MF z dnia 3 czerwca 2003 r., jak i wydania "poświadczenia rejestracji" w rozumieniu § 10 ust. 1–3 wskazanego aktu wykonawczego, a także wykładni instytucji utraty ważności "poświadczenia rejestracji" (§ 10 ust. 4 rozporządzenia) w porównaniu z instytucją cofnięcia rejestracji automatu (§ 14 ust. 5 rozporządzenia). Omawiając przepisy ustawy z dnia 19 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27, ze zm.), mającej i w tej sprawie zastosowanie, składy orzekające w powołanych powyżej postanowieniach wywodziły, że z jej art. 36 ust. 1, art. 15b ust. 4 i ust. 4a oraz art. 32 ust. 1 i art. 35 ust. 1 wynika, iż eksploatować automaty do gier mogą tylko podmioty posiadające stosowne zezwolenie, ale w zezwoleniu tym nie są określone konkretne automaty, które będą używane przy korzystaniu z zezwolenia. Podmioty mające zezwolenie mogą eksploatować tylko te automaty, które zostały dopuszczone do eksploatacji przez właściwego naczelnika urzędu celnego, a właściwy organ dopuszcza do eksploatacji tylko te automaty, które mają właściwą opinię upoważnionej jednostki badającej. Dalej Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 21 grudnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1752/11, wywodził, że zgodnie z § 8 i 8a rozporządzenia MF z dnia 3 czerwca 2003 r. punktem wyjścia do dopuszczenia do eksploatacji automatu do gier o niskich wygranych jest uzyskanie opinii technicznej o automacie wydanej przez jednostkę badającą upoważnioną przez Ministra Finansów. W ramach badania i oceny cech technicznych urządzenia jednostka sprawdza także, czy na automacie jest umieszczona informacja o zezwoleniu na prowadzenie gier, o którym mowa w art. 24 ust. 1b ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Należy zatem wnioskować, że pozytywną opinię dostanie tylko taki automat, który oprócz innych cech technicznych jest zaopatrzony w informację, że będzie eksploatowany w ramach konkretnego i ważnego zezwolenia. Następnie podmiot posiadający pozytywną opinię o automacie i posiadający zezwolenie na prowadzenie gier składa wniosek o dokonanie rejestracji automatu dołączając do niego opinię techniczną i kopię zezwolenia. Zgodnie z § 7 i § 9 ust. 1 rozporządzenia MF z dnia 3 czerwca 2003 r. naczelnik urzędu celnego dokonuje rejestracji automatu. Sama rejestracja, a więc wprowadzenie automatu do stosownego rejestru KRAG, jest tylko czynnością techniczną i strona nie jest powiadamiana o jej dokonaniu. Prawnym rezultatem tej czynności technicznej jest natomiast wydanie przez naczelnika urzędu celnego dokumentu "poświadczenia rejestracji" poprzez dokonanie potwierdzenia rejestracji na wniosku. "Poświadczenie rejestracji" zawiera dane konkretnego automatu, numer rejestracji oraz datę ważności (§ 10 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia). Wystawienie tego dokumentu ma doniosłe znaczenie prawne, bowiem zgodnie z § 10 ust. 2 rozporządzenia MF z dnia 3 czerwca 2003 r. "poświadczenie rejestracji" stwierdza uprawnienie określonego podmiotu do wprowadzenia do eksploatacji i użytkowania wymienionego w nim automatu przez okres 6 lat. Podmiot posiadający zezwolenie na działalność w zakresie gier i posiadający automat spełniający wymagania techniczne ma prawo eksploatować ten automat dopiero wówczas, gdy uzyska "poświadczenia rejestracji" wystawione przez uprawniony organ administracji publicznej. Bez "poświadczenia rejestracji" konkretnego automatu wnioskodawca, choćby miał zezwolenie i posiadał automat spełniający wymagania techniczne, nie posiada uprawnienia do jego eksploatacji. Zatem omawiany dokument potwierdzający dokonanie rejestracji (po spełnieniu wymogów przez wnioskodawcę i automat) w istocie stanowi o uprawnieniu wnioskodawcy do eksploatacji automatu. Oceniając naturę prawną samego "poświadczenia rejestracji" uznać należy, że ma ono charakter decyzji administracyjnej o charakterze deklaratoryjnym (potwierdzającym) posiadanie uprawnienia do eksploatacji automatu. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela zarówno pogląd prawny, jak i argumentację prawną zawartą w obydwu przywołanych postanowieniach NSA z 2011 r. Zauważa ponadto, że skoro "poświadczenie rejestracji" jest decyzją administracyjną, to taką samą formę prawną powinna przybrać "utrata ważności poświadczenia rejestracji". Z § 10 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia MF z dnia 3 czerwca 2003 r. (zgodnie z którym poświadczenie rejestracji traci ważność wraz z wygaśnięciem zezwolenia, o którym mowa w art. 24 ust. 1b ustawy o grach i zakładach wzajemnych) w związku z § 10 ust. 2 tego rozporządzenia, wynika bowiem, że utrata ważności poświadczenia rejestracji to utrata uprawnień określonego podmiotu do eksploatacji i użytkowania automatu do gier. Z powołanego już uprzednio § 10 ust. 4 rozporządzenia MF z dnia 3 czerwca 2003 r. wynika, że poświadczenie rejestracji może stracić ważność także przed upływem okresu, na jaki zostało wydane, w okolicznościach określonych w powołanym przepisie. Utrata ważności "poświadczenia rejestracji", o czym już była mowa, oznacza utratę uprawnienia do eksploatacji automatu, którego ono dotyczyło, przyznanego decyzją administracyjną. Okoliczności wymienione w § 10 ust. 4 rozporządzenia MF z dnia 3 czerwca 2003 r. mogą być sporne, co dodatkowo wzmacnia pogląd, że okoliczności te muszą być ustalone w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez organ właściwy do wydania "poświadczenia rejestracji", a stwierdzenie ich skutku w postaci utraty ważności "poświadczenia rejestracji" także musi przyjąć charakter decyzji administracyjnej. Decyzja ta w istocie stanowi jednostronne rozstrzygnięcie organu administracji publicznej o utracie posiadanego dotychczas uprawnienia do eksploatacji automatu. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie zgadza się także z tą argumentacją składów poprzednio rozstrzygających ten problem prawny, że normodawca nie jest konsekwentny w stosowanej w rozporządzeniu terminologii. Zgodnie bowiem z § 10 ust. 4 pkt 2 lit. b) rozporządzenia MF z dnia 3 czerwca 2003 r. "poświadczenie rejestracji" traci ważność także w sytuacji określonej w § 14 ust. 5, to jest cofnięcia rejestracji po stwierdzeniu niezgodności stanu automatu z warunkami rejestracji. W omawianej sytuacji wadliwy automat zostaje usunięty z systemu KRAG, a w praktyce organów "cofnięcie poświadczenia rejestracji" w tym przypadku przybiera formę decyzji administracyjnej. Nie ma racjonalnych podstaw, by uznać, że utrata ważności poświadczenia skutkująca utratą uprawnienia do eksploatacji automatu następuje w formie decyzji tylko w razie utraty ważności tego poświadczenia w przypadku cofnięcia rejestracji. Zgodnie z § 10 ust. 5 rozporządzenia MF z dnia 3 czerwca 2003 r. uprawniony, którego "poświadczenie rejestracji" utraciło ważność zwraca je naczelnikowi urzędu celnego. W świetle powyższego uznać należy, że zarówno wtedy, kiedy wnioskodawca utracił uprawnienie do prowadzenia działalności (jego zezwolenie wygasło), jak i wtedy, kiedy automat utracił właściwe cechy techniczne – organ powinien stwierdzić utratę ważności "poświadczenia rejestracji" i zobowiązać do jego zwrotu. Właściwą formą działania organu jest decyzja administracyjna, bowiem chodzi w istocie o stwierdzenie utraty uprawnienia, które to uprawnienie wiązało się z posiadaniem ważnego "poświadczenia rejestracji" automatu. Konkludując ten wątek rozważań Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zaskarżone do Sądu pierwszej instancji "pismo" Naczelnika Urzędu Celnego w P. to decyzja administracyjna stwierdzająca utratę ważności poświadczenia rejestracji. Decyzja ta nie zawierała wymaganego przez art. 107 § 1 k.p.a. pouczenia, że służy od niej odwołanie. Z treści art. 112 k.p.a. wynika, że takie uchybienie organu I instancji nie może szkodzić stronie. W tej sytuacji wystąpienie przez stronę z jakkolwiek nazwanym środkiem prawnym (w tym z pismem zatytułowanym "wezwanie do usunięcia naruszenia prawa") do jakiegokolwiek organu administracyjnego winno być uznane za wystąpienie z odwołaniem od decyzji organu I instancji, przy czym ustalenie właściwego organu odwoławczego może nastąpić na podstawie art. 65 k.p.a. (por. C. Martysz, Komentarz do art. 112 k.p.a. [w:] G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom II. Komentarz do art. 104-269, LEX 2010, wyd. III). Przesądzenie przez Naczelny Sąd Administracyjny, że przedmiotem skargi do Sądu pierwszej instancji jest decyzja administracyjna ma ten skutek, iż wyrejestrowanie automatu z KRAG, o którym w niej mowa, jest jednym z elementów tej decyzji. Element ten będzie podlegał ocenie przy ponownym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy przez organ odwoławczy. Nie budzi wątpliwości fakt, że zaskarżona decyzja została wydana przez organ I instancji. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Niedopuszczalność skargi, o której mowa w tym przepisie obejmuje m.in. sytuację, gdy skarga zostanie wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia. W myśl natomiast art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Z przytoczonych regulacji wynika, że skarga wniesiona w tej sprawie na decyzję organu I instancji podlegałaby odrzuceniu w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Ta oczywista konstatacja sprawiła, że Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zachodzi przesłanka do oddalenia skargi kasacyjnej określona w art. 184 in fine p.p.s.a. Przepis art. 184 p.p.s.a. stanowi bowiem podstawę oddalenia skargi kasacyjnej nie tylko wtedy, gdy nie ma usprawiedliwionych podstaw, ale także wówczas, gdy zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Orzeczenie odpowiada prawu mimo błędnego uzasadnienia, gdy nie ulega wątpliwości, że po usunięciu błędów zawartych w uzasadnieniu, sentencja nie uległaby zmianie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 207/04, ONSAiWSA 2005, nr 5, poz. 101; B. Gruszczyński [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009). Pamiętać przy tym należy, że jeżeli Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną w trybie art. 184 p.p.s.a., ale wyraża w uzasadnieniu wyroku inną ocenę prawną niż sąd pierwszej instancji, ocena ta jest wiążąca dla organów administracyjnych oraz wojewódzkiego sądu administracyjnego na podstawie art. 153 w związku z art. 193 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 207/04, ONSA WSA 2005, nr 5, poz. 101, z aprobującą glosą Z. Kmieciaka, OSP 2005, z. 2, poz. 18). Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.