II SA/Wa 1740/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski (spraw.) Sędzia WSA Anna Mierzejewska Sędzia WSA Andrzej Kołodziej Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Głowala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2011 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymany nią w mocy rozkaz personalny organu pierwszej instancji, 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Komendant Rejonowy Policji W., działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze. zm.), w dniu [...] listopada 2010 r. wydał rozkaz personalny nr [...], którym zwolnił J. S. ze służby w Policji. Organ na podstawie art. 108 § 1 Kpa powyżej określonemu rozkazowi nadał rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu rozkazu organ podał m.in., że policjanta na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Przepis ten ma charakter fakultatywny, co oznacza, że możliwość skorzystania z jego dyspozycji leży w gestii organu. W przepisie tym nie chodzi o nieprzerwany okres trwania zwolnienia lekarskiego, ale nieprzerwany okres zaprzestania służby z powodu choroby, co w niniejszej sprawie miało miejsce. Przesłanka z powyżej określonego przepisu została spełniona, gdyż czas trwania zaprzestania służby z powodu choroby został udokumentowany i wynosi powyżej 12 miesięcy. Komendant [...] Policji, po rozpatrzeniu odwołania, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 Kpa, w dniu [...] maja 2011 r. wydal decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy rozkaz personalny organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podał m.in., że J. S. nie pełnił służby z powodu choroby w nieprzerwanym okresie od dnia [...] września 2009 r. do dnia [...] grudnia 2010 r., co stanowi okres ponad 14 miesięcznej absencji z powodu choroby, a zatem stanowi również przesłankę do zwolnienia ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji. Ponadto zgodnie z § 23 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2002 r. w sprawie urlopów policjantów (Dz. U. Nr 81, poz. 740 z późn. zm.), policjantowi w służbie stałej, przełożony właściwy w sprawach osobowych na podstawie orzeczenia komisji lekarskiej może udzielić płatnego urlopu zdrowotnego. Urlop ten udzielany jest w celu przeprowadzenia zalecanego leczenia, a zatem policjant również w jego okresie nie pełni służby z powodu choroby. Urlop zdrowotny został udzielony J. S. od dnia [...] września 2010 r., tj. bezpośrednio po okresie czasowej niezdolności do służby z powodu choroby, która trwała od dnia [...] września 2009 r. do dnia [...] września 2010 r. Okres od dnia [...] września 2009 r. do dnia wydania zaskarżonej decyzji, a więc do dnia [...] listopada 2010 r. stanowi właśnie okres, o którym mowa w art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji. Zawarte w orzeczeniach Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w W., rokowania powrotu do służby, jak również uznanie ww. za zdolnego do służby w Policji z ograniczeniem, pozostają bez wpływu na podjęte w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie. Powołany bowiem przepis ustawy o Policji, stanowiący podstawę prawna wydania zaskarżonej decyzji, nie uzależnia zwolnienia policjanta ze służby od rodzaju choroby, czy też związku choroby ze służbą, a także od ewentualnych rokowań powrotu do służby, czy też orzeczenia o zdolności do jej pełnienia, wydanego już po zwolnieniu skarżącego ze służby. Orzeczenie o zdolności skarżącego ze służby zostało wydane w dniu [...] stycznia 2011 r., a zatem blisko po miesiącu od dnia zwolnienia go ze służby w Policji z dniem [...] grudnia 2010 r. Zaskarżonej decyzji nadano bowiem rygor natychmiastowej wykonalności, a zatem z dniem [...] grudnia 2010 r. skarżący został zwolniony ze służby. Decyzja Komendanta [...] Policji stała się przedmiotem skargi wniesionej przez J. S., reprezentowanego przez pełnomocnika, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucono, że została wydana z rażącym naruszeniem prawa, tj.: 1) art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, poprzez wydanie przez organ odwoławczy decyzji w przedmiocie zwolnienia ze służby w sytuacji gdy w dacie tej decyzji skarżący uznany został przez Wojewódzką Komisję Lekarską Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji ([...]) za zdolnego do służby w Policji, 2) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 10 § 1 i art. 32 Kpa, poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji, w sytuacji gdy naruszone zostały prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu dowodowym, gdyż miał utrudnione osobiste działanie w sprawie w związku z przebywaniem na urlopie zdrowotnym, 3) art. 7 Kpa, poprzez zaniechanie załatwienia sprawy z uwzględnieniem słusznego interesu obywatela a tym samym danie nieuzasadnionego prymatu interesowi służby, 4) art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (Dz. U. Nr 55, poz. 234 z późn. zm.), poprzez nieuwzględnienie, iż decyzja o zwolnieniu skarżącego ze służby jako członka Zarządu Terenowego Niezależnego Samorządowego Związku Zawodowego Policjantów powinna być poprzedzona zgodą Zarządu Wojewódzkiego Związku. Podnosząc powyższe zarzuty, pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanego nią w mocy rozkazu personalnego organu pierwszej instancji oraz określenie, że niepodlegają one wykonaniu w całości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, a podniesione w skardze zarzuty w części są zasadne. Stosownie do unormowania art. 127 § 1 Kpa od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie do jednej instancji. Odpowiednie stosowanie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w postępowaniu zainicjowanym odwołaniem oznacza, że Komendant [...] Policji zobowiązany był ponownie rozpatrzyć i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą przez organ pierwszej instancji, przy czym postępowanie odwoławcze powinno polegać na ponownym rozpatrzeniu sprawy od nowa i to zarówno pod względem legalności jak i celowości. Utrzymanie w mocy decyzji kończącej postępowanie, którego dotyczy odwołanie, musi być konsekwencją stwierdzenia, że decyzja kończąca postępowanie organu pierwszej instancji jest zgodna z prawem. Utrzymanie w mocy tej decyzji jest możliwe jedynie wówczas, gdy po ponownym rozpatrzeniu sprawy od nowa ocena sprawy dokonana przez organ rozpatrujący odwołanie będzie, co do istoty taka sama jak ocena zawarta w decyzji kończącej postępowanie objętej odwołaniem. Powyższy obowiązek nie został przez organ odwoławczy spełniony. Zgodnie z art. 107 § 3 Kpa, uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Zdaniem Sądu, uzasadnienie zaskarżonej decyzji i rozkazu personalnego organu pierwszej instancji, nie odpowiadają powyższym warunkom. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.), który stanowi, że policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Decyzja ma charakter uznaniowy, a Sąd bada czy nie posiada ona cech dowolności. W sprawie bezsporne jest, że w przypadku skarżącego zaistniała przesłanka określona w art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, jednakże nie przesądza to tym, że policjanta należy zwolnić ze służby. Zdaniem Sądu, organy Policji nie wykazały, by interes społeczny rozumiany jako interes służby przeważał nad słusznym interesem skarżącego. Organ odwoławczy, wydając zaskarżoną decyzję zobowiązany był ocenić fakt, że skarżący został uznany za zdolnego do służby w Policji, a wcześniejsze rokowania, co do stanu jego zdrowia również wskazywały, iż kontynuowanie przez skarżącego służby jest możliwe. Sąd nie podzielił argumentacji organu w zakresie udzielenia skarżącemu urlopu zdrowotnego. Okoliczność ta, potwierdza jedynie to, że w rokowaniu komisji lekarskiej istnieje prawdopodobieństwo, iż skarżący będzie mógł dalej pełnić służbę. Rozpoznając ponownie sprawę organy, zobowiązane są do ponownego dokonania analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, ze szczególnym uwzględnieniem kolizji pomiędzy interesem społecznym, a interesem skarżącego, jako funkcjonariusza Policji legitymującego się wieloletnim stażem w służbie, na którego wyszkolenie wydano znaczące środki publiczne. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 152 – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji orzeczenia.