II GSK 30/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Andrzej Kuba po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. G. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 17 października 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 1540/11 w sprawie ze skargi T. G. na czynność Komisji Egzaminacyjnej w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu komorniczego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z 17 października 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 1540/10 odrzucił skargę T. G. na czynność Komisji Egzaminacyjnej polegającą na ustaleniu wyniku egzaminu komorniczego. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu postanowienia stwierdził, że zgodnie z dyspozycją art. 53 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a.) do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na czynność z zakresu administracji publicznej, dotyczącą uznania albo odmowy uznania uprawnienia wynikającego z przepisów prawa, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. konieczne jest zachowanie 30-dniowego terminu od dnia doręczenia stronie odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Jeżeli natomiast takiej odpowiedzi organ nie udzielił, skargę należy wnieść w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Z akt sprawy (koperta z przesyłką zatytułowaną przez skarżącego "odwołanie") nie można stwierdzić z powodu braku pieczęci pocztowej w jakiej dacie "odwołanie" – wezwanie do usunięcia naruszeń prawa zostało nadane przez skarżącego. Sąd przyjął zatem, że wezwanie zostało wniesione z datą wpływu do Krajowej Rady Komorniczej tj. 29 kwietnia 2010 r. Sąd pierwszej instancji stanął na stanowisku, że liczony od tej daty termin 60 dni do wniesienia skargi do sądu upływał z dniem 28 czerwca 2010r. Skarga została nadana w Urzędzie Pocztowym B. [...] w dniu 5 lipca 2010 r. (data stempla pocztowego), a więc z naruszeniem terminu do jej wniesienia. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł T. G., zaskarżając to orzeczenie w całości, domagając się jego uchylenia. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 53 § 2 p.p.s.a., poprzez przyjęcie, że skarga podlegała odrzuceniu jako wniesiona po terminie w sytuacji, gdy bezspornym jest, że skarżący działając zgodnie z przytoczonym, przepisem wniósł skargę w terminie w nim określonym. W uzasadnieniu zarzutów skarżący podał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucając skargę postanowieniem z dnia 17 października 2011 r., nie wziął pod uwagę, że na pismo skarżącego z dnia [...] kwietnia 2010 r. została wystosowana odpowiedź Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] maja 2010 r. doręczona skarżącemu z dniu 4 czerwca 2010 r. W tym stanie rzeczy w ocenie skarżącego zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a skarga w tej sprawie powinna zostać wniesiona w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. tj. 4 czerwca 2010 r. Zatem zdaniem skarżącego końcowym terminem wniesienia skargi był dzień 4 lipca 2010 r., w związku z czym skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2010 r. została wniesiona w terminie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W badanej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd pierwszej instancji. Wniesienia skargi uwarunkowane jest, co do zasady, uprzednim wyczerpaniem przez skarżącego środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały mu one w postępowaniu przed organem administracyjnym (art. 52 § 1 p.p.s.a.). Jeżeli zaś ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia, wniesienie skargi do sądu administracyjnego musi być poprzedzone wezwaniem właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Przepis art. 52 § 3 p.p.s.a. przewidujący obowiązek dokonania owego wezwania określa jednocześnie minimum wymogów procesowych, jakie muszą zostać spełnione, aby dane zachowanie uznać za skuteczne wezwanie w rozumieniu tego przepisu. Wymogami tymi są forma pisemna oraz konieczność wniesienia wezwania w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Z kolei termin do zaskarżenia czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. określony został w art. 53 § 2, zgodnie z którym skargę należy wnieść w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeśli organ nie udzielił takiej odpowiedzi w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W ocenie Naczelnego Sąd Administracyjnego zarzucając skarżącemu uchybienie terminu określonego w art. 53 § 2 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji pominął, że ani Komisja Egzaminacyjna, do której skarżący złożył pismo nazwane "odwołanie", ani Minister Sprawiedliwości do którego również złożono wspomniane pismo, nie pouczyli prawidłowo skarżącego o właściwym trybie i terminie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Komisja Egzaminacyjna przekazała odwołanie do Ministra Sprawiedliwości, który postanowienie z dnia [...] maja 2010 r. stwierdził jego niedopuszczalność. Nie pouczono jednak skarżącego, że zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a. przysługuje mu prawo do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia prawa, a jeżeli organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usuniecie naruszenia prawa. Uwzględniając powyższe Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że stawiany przez skarżącego zarzut naruszenia prawa procesowego jest uzasadniony. Skarżący w dniu [...] kwietnia 2010 r. (datę wniesienia odwołania ustalona przez Sąd pierwszej instancji) wniósł za pośrednictwem Komisji Egzaminacyjnej odwołanie do Ministra Sprawiedliwości od wyniku egzaminu komorniczego. Minister Sprawiedliwości postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r. doręczonym skarżącemu w dniu 4 czerwca 2010 r., stwierdził niedopuszczalność odwołania. Mając na uwadze, że T. G. nie został prawidłowo pouczony o przysługującym mu środku odwoławczym, należało uznać, że pismo nazwane "postanowienie" wyczerpało tryb "odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia prawa". W tym stanie rzeczy skoro wymienione pismo zostało doręczone skarżącemu w dniu 4 czerwca 2010 r. to termin do wniesienia skargi stosownie do treści art. 53 § 2 p.p.s.a. upływał z końcem trzydziestego dnia liczonym od dnia doręczenia skarżącemu odpowiedzi na wezwanie. Ze względu na fakt, że był to dzień ustawowo wolny od pracy (niedziela) zgodnie z treścią art. 83 § 2 p.p.s.a. ostateczny termin wniesienia skargi upływał z końcem dnia następnego tj. z dniem 5 lipca 2010 r. Zatem skarga wniesiona przez skarżącego w ostatnim dniu terminu została wniesiona z jego zachowaniem. Na marginesie podkreślić należy, że skarżący w skardze kasacyjnej jako dzień wniesienia skargi błędnie podał datę 3 lipca 2010 r., a jako dzień upływu terminu do wniesienia skargi wskazał datę 4 lipca 2010 r., co jednak nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, albowiem dokładna data wniesienia skargi wynika z prezenty na kopercie, w której została przesłana skarga do organu. Dotychczasowe rozważania prowadzą do wniosku, że Sąd pierwszej instancji niezasadnie odrzucił skargę T. G. z powodu uchybienia terminowi określonemu w art. 53 § 2 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.