I OSK 2857/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka Sędziowie NSA Wiesław Morys del. WSA Agnieszka Miernik (spr.) Protokolant asystent sędziego Wojciech Latocha po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 1517/11 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia "O." na decyzję Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dostępu do informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. na rzecz Stowarzyszenia "O." kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 19 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 1517/11, na skutek skargi Stowarzyszenia "O.", uchylił decyzję Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. z dnia[...] sierpnia 2011 r. [...] oraz decyzję tego organu nr [...] (bez daty) w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej. W uzasadnieniu wyroku Sąd podał następujący stan faktyczny i prawny: Stowarzyszenie "O." wnioskiem z dnia [...] marca 2011 r. wystąpiło o udostępnienie informacji w sprawie liczby i numerów abonamentów postojowych rocznych służbowych [...] na rok 2011. Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu decyzją nr [...] (bez daty), działając na podstawie art. 5 ust. 1 i art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), odmówił dostępu do informacji publicznej w następującym zakresie: pkt 2 wniosku w sprawie podania numerów abonamentów postojowych rocznych służbowych [...] na rok 2011 wydanych Policji w części dotyczącej Komendy Miejskiej Policji w K.; pkt 2 wniosku w sprawie podania numerów abonamentów postojowych rocznych służbowych [...] na rok 2011 wydanych Policji w części dotyczącej Komendy Wojewódzkiej Policji w K.; pkt 5 wniosku w sprawie podania ilości abonamentów postojowych rocznych służbowych [...] na rok 2011 wydanych dla Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w K.; pkt 6 wniosku w sprawie podania numerów abonamentów postojowych rocznych służbowych [...] na rok 2011 wydanych dla Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w K.; pkt 9 wniosku w sprawie podania ilości abonamentów postojowych rocznych służbowych [...] na rok 2011 wydanych Siłom Zbrojnym w części dotyczącej Jednostki Wojskowej [...]; pkt 9 wniosku w sprawie podania ilości abonamentów postojowych rocznych służbowych [...] na rok 2011 wydanych Siłom Zbrojnym w części dotyczącej Jednostki Wojskowej [...]; pkt 9 wniosku w sprawie podania ilości abonamentów postojowych rocznych służbowych [...] na rok 2011 wydanych Siłom Zbrojnym w części dotyczącej Wojskowej Komendy Uzupełnień w O.; pkt 9 wniosku w sprawie podania ilości abonamentów postojowych rocznych służbowych [...] na rok 2011 wydanych Siłom Zbrojnym w części dotyczącej Wojskowego Ośrodka Medycyny Prewencyjnej; pkt 9 wniosku w sprawie podania ilości abonamentów postojowych rocznych służbowych [...] na rok 2011 wydanych Siłom Zbrojnym w części dotyczącej Jednostki Wojskowej [...]; pkt 10 wniosku w sprawie podania numerów abonamentów postojowych rocznych służbowych [...] na rok 2011 wydanych Siłom Zbrojnym w części dotyczącej [...] Rejonowego Przedstawicielstwa Wojskowego; pkt 10 wniosku w sprawie podania numerów abonamentów postojowych rocznych służbowych [....] na rok 2011 wydanych Siłom Zbrojnym w części dotyczącej Jednostki Wojskowej [...]; pkt 10 wniosku w sprawie podania numerów abonamentów postojowych rocznych służbowych [...] na rok 2011 wydanych Siłom Zbrojnym w części dotyczącej Jednostki Wojskowej [...]; pkt 10 wniosku w sprawie podania numerów abonamentów postojowych rocznych służbowych [...] na rok 2011 wydanych Siłom Zbrojnym w części dotyczącej Służby Kontrwywiadu Wojskowego; pkt 10 wniosku w sprawie podania numerów abonamentów postojowych rocznych służbowych [...] na rok 2011 wydanych Siłom Zbrojnym w części dotyczącej Wojskowej Komendy Uzupełnień w O.; pkt 10 wniosku w sprawie podania numerów abonamentów postojowych rocznych służbowych [...] na rok 2011 wydanych Siłom Zbrojnym w części dotyczącej Wojskowego Ośrodka Medycyny Prewencyjnej; pkt 10 wniosku w sprawie podania numerów abonamentów postojowych rocznych służbowych [...] na rok 2011 wydanych Siłom Zbrojnym w części dotyczącej Jednostki Wojskowej [...]; pkt 16 wniosku w sprawie podania numerów abonamentów postojowych rocznych służbowych [...] na rok 2011 wydanych Straży Granicznej; pkt 21 wniosku w sprawie podania ilości abonamentów postojowych rocznych służbowych [...] na rok 2011 wydanych Służbie Więziennej w części dotyczącej Aresztu Śledczego K.; pkt 22 wniosku w sprawie podania numerów abonamentów postojowych rocznych służbowych [...] na rok 2011 wydanych Służbie Więziennej w części dotyczącej Aresztu Śledczego K.; pkt 24 wniosku w sprawie podania numerów abonamentów postojowych rocznych służbowych [...] na rok 2011 wydanych dla Centralnego Biura Antykorupcyjnego w K.. W uzasadnieniu organ wskazał, że z uwagi na to, iż dane, o udostępnienie których wystąpiło Stowarzyszenie, mogą podlegać ograniczeniu w zakresie i zasadach określonych w innych przepisach, Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu zwrócił się do jednostek dysponujących abonamentami typu [...] o udzielenie informacji co do ich udostępnienia. Na podstawie otrzymanych opinii i informacji organ stwierdził, że podanie do publicznej wiadomości informacji dotyczącej liczby oraz numerów wydanych abonamentów postojowych [...] dla ww. podmiotów stanowić będzie naruszenie przepisów ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. Nr 182, poz. 1228). Wymienione informacje zakwalifikowane zostały bowiem jako informacje niejawne, a zatem ich ujawnienie spowodowałoby szkodę dla Rzeczypospolitej Polskiej albo byłoby z punktu widzenia jej interesów niekorzystne. Po rozpoznaniu wniosku Stowarzyszenia o ponowne rozpatrzenie sprawy, Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. utrzymał ww. decyzję w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że podanie do publicznej wiadomości informacji dotyczącej ilości oraz numerów wydanych abonamentów postojowych [...] dla podmiotów wskazanych w decyzji I instancji stanowić będzie naruszenie przepisów ustawy o ochronie informacji niejawnych. Przedmiotowe informacje zaklasyfikowane zostały bowiem jako informacje niejawne, w związku z czym w przypadku ich nieuprawnionego ujawnienia spowodowałoby to szkodę dla Rzeczypospolitej Polskiej albo byłoby z punktu widzenia jej interesów niekorzystne. Organ wskazał, że zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o ochronie informacji niejawnych, informacje niejawne mogą być udostępnione wyłącznie osobie dającej rękojmię zachowania tajemnicy i tylko w zakresie niezbędnym do wykonywania przez nią pracy lub pełnienia służby na zajmowanym stanowisku albo wykonywania czynności zleconych. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skardze na powyższą decyzję, Stowarzyszenie "O." podniosło, że organ nie wskazał, jak i przez kogo zaklasyfikowane zostały informacje niejawne oraz jakie zagrożenie spowodowałoby ich ujawnienie. Z decyzji nie wynika także, na czyj wniosek wydano podmiotom uprawnionym identyfikatory służbowe [...], jaką klauzulę, kto i na jakiej podstawie, nadał tym dokumentom. Skarżący wskazał, że na część pytań zawartych we wniosku organ udzielił informacji podając ilość abonamentów wydanych m.in. Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, Wojskowej Prokuraturze Garnizonowej, Jednostce Wojskowej Nr [...], Wojskowemu Szpitalowi Klinicznemu, Rejonowemu Przedstawicielstwu Wojskowemu, a odmówił podania ilości abonamentów wydanych Jednostce Wojskowej Nr [...], Jednostce Wojskowej Nr [...], czy Jednostce Wojskowej Nr [...]. Stowarzyszenie podniosło również, że abonament [...] musi być wyłożony w widocznym miejscu za szybą samochodu - nie jest więc dokumentem niejawnym. Wyłożenie za szybą samochodu takiego abonamentu wskazuje na to, że jest to pojazd służb specjalnych, a więc i tak powoduje "dekonspirację" tego pojazdu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, uchylając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję z dnia [...] czerwca 2011 r., wskazał, że zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Zasady ochrony informacji, które wymagają zabezpieczenia przed nieuprawnionym ujawnieniem, uregulowane zostały w ustawie o ochronie informacji niejawnych. Klasyfikowanie informacji niejawnej oznacza przyznanie jej jednej z klauzul tajności. Informacja, której nadano określoną klauzulę, ma charakter niejawny, co pociąga za sobą skutki w zakresie odpowiedniego z nią postępowania w okresie ochronnym, w szczególności informacja taka może być udostępniona wyłącznie osobie uprawnionej do dostępu do informacji niejawnych. Powszechny dostęp do tego rodzaju informacji zostaje zatem wyłączony poprzez fakt nadania jej odpowiedniej klauzuli tajności. Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie podstawą odmowy dostępu do części informacji wskazanych we wniosku było stwierdzenie organu, iż informacje te stanowią informacje niejawne, których nieuprawnione ujawnienie naruszy przepisy ustawy o ochronie informacji niejawnych. Organ nie uzasadnił jednak należycie powyższego stanowiska, ograniczając się do lakonicznego stwierdzenia, że żądane informacje zaklasyfikowane zostały jako niejawne, czym naruszył art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), powoływanej dalej jako "kpa". Nie wiadomo dlaczego organ uznał, iż podanie do publicznej wiadomości informacji dotyczącej ilości oraz numerów wydanych abonamentów postojowych dla określonych podmiotów będzie stanowiło naruszenie przepisów ustawy o ochronie informacji niejawnych. Jest to zdaniem Sądu tym bardziej niezrozumiałe, że w stosunku do niektórych podmiotów wskazanych we wniosku informacje takie zostały udzielone. Organ podał np. ilość abonamentów postojowych wydanych Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, odmówił natomiast podania ilości abonamentów wydanych Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Powoływanie się przy tym na opinie uzyskane od poszczególnych jednostek (którym wydano abonamenty), z których jedne wyraziły zgodę na udostępnienie takiej informacji, inne nie, nie może zdaniem Sądu zostać uznane za prawidłowe. To rolą organu jest przeprowadzenie analizy, czy żądane informacje stanowią informacje niejawne podlegające ochronie, i czy ich ujawnienie może spowodować zagrożenie dla wartości prawnie chronionych. W rozpoznawanej sprawie analizy takiej nie przeprowadzono. Skargę kasacyjną od wyroku z dnia 19 czerwca 2012 r. wniósł Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K., reprezentowany przez radcę prawnego M. M., zaskarżając go w całości, wnosząc o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", poprzez błędne ustalenie i przedstawienie stanu faktycznego sprawy i bezpodstawne przyjęcie, że informacja objęta wnioskiem nie dotyczy informacji ujawnionych zakresem klauzul określonych w ustawie o ochronie informacji niejawnych, a także, że wnoszący skargę kasacyjną jest zobowiązany do ustalenia, czy żądane informacje stanowią informację niejawną podlegającą ochronie, wbrew stanowisku jakie wyraziły w tym zakresie właściwe służby, a z których działalnością związane są żądane informacje; b) art. 133 § 1 P.p.s.a. poprzez aprioryczne przyjęcie, bez dokonania jakichkolwiek rozważań, że żądane informacje stanowią informację publiczną; c) art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.u.s.a." w zw. z art.. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. poprzez wadliwe wykonanie przez Sąd kontroli zgodności z prawem wydanych w sprawie decyzji i w rezultacie nieuprawnione przyjęcie, iż zaskarżona decyzja naruszyła prawo materialne; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego przez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez przyjęcie, iż podstawą uzasadnienia decyzji winny być również informacje, jakimi organ nie dysponuje lub do jakich posiadania nie jest on uprawniony. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Sąd I instancji niewłaściwie uznał, że żądane informacje są informacją publiczną, bowiem w rzeczywistości stanowią one jedynie dokumentację roboczą, ułatwiającą kontrolę faktu ponoszenia opłat w strefie płatnego parkowania. Wnoszący skargę kasacyjną wskazał ponadto, że złożenie wniosku przez osobę wykonującą prawo do informacji nie nakłada na podmiot zobowiązany obowiązku automatycznego udostępnienia informacji, gdyż w pierwszej kolejności powinien on stwierdzić, czy przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej znajdują zastosowanie w danej sytuacji, a następnie, czy nie zachodzą przesłanki ograniczające dostęp do tej informacji, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2 tej ustawy. Skarżący kasacyjnie za nieprawidłowe uznał stanowisko Sądu, że na organie ciąży obowiązek zweryfikowania, czy w danym przypadku żądana informacja jest informacją niejawną. Organ mógłby dokonać tego typu ustaleń jedynie w sytuacji dysponowania w zasobie kadrowym osobami posiadającymi uprawnienie do zapoznania się z dokumentami objętymi klauzulami, o jakich mowa w ustawie o dostępie do informacji niejawnej, a także przesłania przez określone służby stosownych dokumentów wraz z wyjaśnieniami, również obejmującymi szczegóły prowadzonej działalności operacyjnej. Organ nie mając wiedzy co do działalności operacyjnej stosownych służb, ani dostępu do niej, nie ma możliwości ustalenia, czy dana informacja pozostaje informacją chronioną. Zdaniem skarżącego kasacyjnie nietrafne jest również stanowisko Sądu, że dany abonament pozostaje informacją niejawną jedynie w przypadku zaopatrzenia go w jedną z klauzul określonych w ustawie o ochronie informacji niejawnych. Zgodnie bowiem z art. 7 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, chronione bez względu na upływ czasu są dane mogące doprowadzić do identyfikacji funkcjonariuszy, żołnierzy lub pracowników służb i instytucji, uprawnionych do wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych, jako funkcjonariuszy, żołnierzy lub pracowników wykonujących te czynności. Przekazanie zatem informacji żądanych we wniosku spowodowałoby w istocie możliwość identyfikacji funkcjonariuszy w czasie dokonywania czynności operacyjnych. W złożonym na rozprawie w dniu 19 marca 2013 r. piśmie procesowym, Stowarzyszenie "O." wniosło o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu pisma wskazano, że nie jest prawdą, iż abonament postojowy [...] jest tylko dokumentem roboczym, bowiem abonament ten, wprowadzony uchwałą Rady Miasta K. z dnia [...] listopada 2003 r., nie tylko ustala stawkę zerową opłat dla legitymujących się nim pojazdów, ale również szereg innych uprawnień. Stowarzyszenie wskazało także, że organ uznał, iż uzyskanie informacji o ilości i numerach abonamentów [...] byłoby wejściem w posiadanie informacji niejawnych, pomijając fakt, że informacje te sam już posiada. Nie wskazano również, czy informacjom tym nadano jakąkolwiek klauzulę tajności, podnosząc jedynie ogólnie, że ich wydanie naruszałoby przepisy ustawy o ochronie informacji niejawnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a., jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi kasacyjnej. Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza natomiast związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia oraz wnioskiem. Dokonując takiej oceny Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Przedstawione w podstawach kasacyjnych zarzuty dotyczą zarówno naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego. W takiej sytuacji w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów naruszenia prawa procesowego, gdyż tylko w przypadku prawidłowo przeprowadzonego postępowania przez Sąd I instancji możliwe było wydanie zaskarżonego wyroku. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., podkreślić należy, że przepis ten może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w sytuacji, gdy uzasadnienie orzeczenia Sądu I instancji nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia. Zarzut ten może być zatem skuteczny wtedy, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest jego kontrola instancyjna. W takim bowiem przypadku wadliwość uzasadnienia wyroku może być uznana za naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w art. 141 § 4 P.p.s.a. Sąd I instancji przedstawił w nim bowiem opis postępowania przed organami administracji publicznej oraz stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując przy tym z jakich przyczyn i na podstawie jakich przepisów, zarzuty skargi zasługiwały na uwzględnienie. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku nie rozstrzygnął, że informacja objęta wnioskiem nie jest informacją, o której mowa w ustawie o ochronie informacji niejawnych i nie jest objęta zakresem klauzul tajności określonych w tej ustawie. Sąd wskazał jedynie, że zaklasyfikowanie danej informacji, jako informacji niejawnej, oznacza przyznanie jej jednej z klauzul tajności. Dopiero zatem nadanie informacji odpowiedniej klauzuli tajności, wyłącza powszechny dostęp do niej. Z kolei analiza tego, czy żądane informacje stanowią informacje niejawne podlegające ochronie, o której mowa powyżej, musi zostać dokonana przez organ rozpatrujący wniosek o udostępnienie informacji publicznej, na podstawie uprzednich ustaleń poczynionych z podmiotami uprawnionymi do nadania klauzul tajności. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, tylko tak należy rozumieć wskazania Sądu I instancji zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Uzasadnienie tego wyroku zawiera więc stanowisko co do stanu faktycznego sprawy, jednak jest to stanowisko krytyczne, odmienne od przyjętego przez organy administracji publicznej. Sąd wytknął bowiem organowi, że nie zostało należycie uzasadnione twierdzenie, iż żądane informacje należy zaklasyfikować jako informacje niejawne i że podanie tych informacji (liczbę i numery abonamentów postojowych rocznych służbowych [...] na rok 2011) do publicznej wiadomości będzie stanowiło naruszenie przepisów ustawy o ochronie informacji niejawnych. Nie można przy tym zgodzić się ze skarżącym kasacyjnie, że art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie informacji niejawnych, wylicza dane (informacje) podlegające ochronie wynikającej z przepisów tej ustawy, bez konieczności nadawania im klauzul tajności. Interpretacji tego przepisu nie można bowiem dokonywać w oderwaniu od tych przepisów, które wskazują, że dane te są częścią informacji niejawnych, które tylko ze względu na ich specyfikę, podlegają dużo dalej idącej ochronie, niż pozostałe informacje publiczne. Skarżący kasacyjnie zarzucił również Sądowi I instancji naruszenie przepisu art. 133 § 1 P.p.s.a. poprzez aprioryczne przyjęcie, bez dokonania jakichkolwiek ustaleń, iż żądane informacje stanowią informację publiczną. Na wstępie wskazać należy, że z art. 133 § 1 P.p.s.a. wprost wynika, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym sąd orzeka na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez organy administracji publicznej w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, uwzględniając również, jak to wynika z treści art. 106 § 3 P.p.s.a., dowody uzupełniające z dokumentów. Oczywistą konsekwencją powyższego jest więc to, że sąd administracyjny nie dokonuje samodzielnie ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną, lecz dokonuje kontroli działania organów z wywiązywania się przez nie z obowiązku dokonywania ustaleń faktycznych, który to obowiązek wynika z przepisów proceduralnych. Sąd administracyjny orzeka więc na podstawie akt sprawy, rozpatrując ją na podstawie stanu faktycznego i prawnego stanowiącego podstawę zaskarżonego aktu. Wobec powyższego niezrozumiałe są, zdaniem Naczelnego Sadu Administracyjnego, zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej rozważania co do tego, że informacje będące przedmiotem niniejszego postępowania nie są informacją publiczną, bowiem abonamenty postojowe [...] są dokumentami roboczymi, ułatwiającymi jedynie kontrolę faktu ponoszenia opłat w strefie płatnego parkowania. Przede wszystkim okoliczności te zostały podniesione dopiero w skardze kasacyjnej, a ponadto przeczą ustaleniom dokonanym przez organ administracji publicznej orzekający w niniejszej sprawie, które następnie stanowiły podstawę wydanych w sprawie rozstrzygnięć. Z tych przyczyn zarzut naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a. uznać należało za nieuzasadniony. Wbrew temu co zarzuca się w skardze kasacyjnej, w niniejszej sprawie nie doszło również do naruszenia przepisów art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. Pierwszy z tych przepisów określa kompetencje sądów administracyjnych. W myśl bowiem art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Do naruszenia tego przepisu mogłoby dojść w sytuacji, gdyby sąd administracyjny przekroczył kompetencje w nim określone, a więc na przykład gdyby rozpoznał sprawę nie mieszczącą się w zakresie spraw w tym przepisie określonych. To, że zdaniem skarżącego kasacyjnie, Sąd I instancji w sposób nieprawidłowy przyjął, że zaskarżona decyzja narusza prawo materialne, nie oznacza, że dopuszczono się naruszenia przepisu określającego kompetencje sądów administracyjnych. Za nieuzasadniony uznać należy również zarzut naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jak już bowiem wskazano powyżej, stan faktyczny sprawy nie został przez organ prawidłowo ustalony, tzn. nie ustalono w sposób nie budzący wątpliwości, czy żądane informacje są tymi informacjami, które podlegają ochronie wynikającej z ustawy o ochronie informacji niejawnych. Takie naruszenie przepisów postępowania skutkowało następnie uchyleniem przez Sąd I instancji kontrolowanych w niniejszym postępowaniu decyzji Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. Skoro zatem skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 P.p.s.a.