V SA/Wa 960/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Protokolant - specjalista Anna Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2011 r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia ... lutego 2011 r. nr ... w przedmiocie specjalnego zezwolenia połowowego oddala skargę G. K. (zwany dalej: skarżącym) wnioskiem z ... października 2010 r. wystąpił, za pośrednictwem Okręgowego Inspektora Rybołówstwa Morskiego w S., do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi o wydanie specjalnego zezwolenia połowowego na rok 2011 na określone organizmy morskie w określonych wielkościach kwot w tym dorsza i śledzia. Decyzją z dnia ... grudnia 2010 r., Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi działając na podstawie art. 5, art. 16 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 19 lutego 2004 r. o rybołówstwie (Dz. U. Nr 62, poz. 574 z późn. zm.) oraz rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 grudnia 2010 r., w sprawie sposobu i warunków wykorzystania ogólnej kwoty połowowej w 2011 r., (Dz. U. Nr 240, poz. 1607) wydał skarżącemu zezwolenie połowowe Nr ... do połowów organizmów morskich, które jednak nie obejmowało ani połowów dorsza ani połowów śledzia. Pismem z dnia ... stycznia 2011 r., skarżący złożył od powyższej decyzji wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wnosząc w nim o przyznanie kwot połowowych dorsza i śledzia. Decyzją z dnia ... lutego 2011 r., Nr ... Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy decyzję własną z dnia ... grudnia 2010 r. W jej uzasadnieniu wyjaśnił, iż zgodnie z art. 17 ustawy o rybołówstwie Minister właściwy do spraw rybołówstwa, po zasięgnięciu opinii organizacji społeczno-zawodowych rybaków, określa corocznie, w drodze rozporządzenia, sposób i warunki wykorzystania ogólnej kwoty połowowej na akwenach wodnych, o których mowa w art. 16 ust. 4 pkt 1, mając na względzie ochronę i racjonalne wykorzystanie żywych zasobów morza. Wielkość ogólnej kwoty połowowej przyznawanej Polsce określana jest corocznie w drodze rozporządzenia Rady Unii Europejskiej. Zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia Rady (WE) Nr 1124/2010 z dnia 29 listopada 2010 r. w sprawie ustalenia uprawnień do połowów na rok 2011 w odniesieniu do pewnych stad ryb i grup stad ryb na wodach Morza Bałtyckiego (Dz. Urz. UE L 318 z 04.12.2010), Polsce zostały przyznane następujące kwoty połowowe: dorsza w strefie: podrejon 25-32 (wody WE) 15595 ton i podrejon 22-24 (wody WE) 2196 ton, śledzia w strefie: podrejon 22-24 (wody WE) 2067 ton i podrejon 25-32 (wody WE) 26 763 ton, gładzicy w strefie III bcd (wody WE) 456 ton, łososia w strefie III bcd (wody WE) 15723 sztuk, szprota w strefie III bcd (wody WE) 84780 ton. Z kolei w myśl § 8 rozporządzenia z dnia 17 grudnia 2010 r. określono warunki podziału ogólnej kwoty połowowej śledzia zachodniego, dla podobszarów 22-24 Morza Bałtyckiego. Przedmiotowego podziału dokonano na statki rybackie, których armatorzy w 2007 r. lub 2008 r., lub 2009 r. posiadali w specjalnym zezwoleniu połowowym kwotę śledzia zachodniego oraz dokonali odłowienia jej części w co najmniej jednym z tych lat. Z danych z Systemu Informacji Rybołówstwa Morskiego, jak zauważył organ odwoławczy wynika jednak, iż skarżący nie posiada bazy historycznej z lat 2007-2009, co w oparciu o § 8 ust. 4 powyższego rozporządzenia skutkuje odmową przyznania w specjalnym zezwoleniu połowowym kwoty połowowej tego gatunku. Z kolei nie posiadanie, w myśl § 4 powyższego rozporządzenia, w 2011 r. przez armatora wydanego do dnia ... października 2009 r. specjalnego zezwolenia połowowego uprawniającego do połowów w polskiej wyłącznej strefie ekonomicznej, na morzu terytorialnym, w Zatoce Puckiej, w Zatoce Gdańskiej oraz poza polskimi obszarami morskimi skutkowało tym, że statek skarżącego nie został uwzględniony w podziale kwoty połowowej dorsza. Dalej odnosząc się do podniesionego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzutu nie zwolnienia skarżącego z obowiązku posiadania specjalnego zezwolenia połowowego z uwagi na długość statku (... m), Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wyjaśnił, iż wymóg posiadania specjalnego zezwolenia połowowego bez względu na długość całkowitą statku rybackiego wynika z krajowego porządku prawnego, który może być bardziej restrykcyjny niż przepisy wspólnotowe. W skardze na powyższą decyzję skarżący, działając przez ustanowionego w sprawie pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił: - naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 288 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w zw. z art. 90 Konstytucji RP poprzez ich niewłaściwe niezastosowanie oraz rażące naruszenie zasady prymatu prawa wspólnotowego nad prawem krajowym; - rażące naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. rażące naruszenie przepisu art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1627/94 z dnia 27 czerwca 1994 roku ustanawiającym ogólne przepisy dotyczące specjalnych zezwoleń połowowych (Dz. U. L 171 z 6.7.1994) w związku z art. 10 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1098/2007 z dnia 18 września 2007 roku ustanawiającym wieloletni plan w zakresie zasobów dorsza w Morzu Bałtyckim oraz połowów tych zasobów, zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2847/93 (Dz. U. L 248 z 22.9.2007) poprzez ich niewłaściwe niezastosowanie w sprawie; - naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 16 ustawy o rybołówstwie; - naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. przepisów art. 17 i 19 w związku z art. 2 pkt 3 ustawy o rybołówstwie w związku z art. 92 ust. 1 i art. 2 Konstytucji RP poprzez błędne przyjęcie, że z przepisów tych wynika uprawnienie dla Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi do określenia w rozporządzeniu normatywnej treści "historycznych praw połowowych" oraz do uzależnienia przyznania kwoty połowowej określonych gatunków ryb od posiadania przez armatorów historycznych praw połowowych; - naruszenie norm postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. obraza przepisu art. 107 § 1 i § 3 w zw. z art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) - dalej: "k.p.a., poprzez uzasadnienie zaskarżanej decyzji w sposób sprzeczny z przepisami prawa materialnego wynikającymi z rozporządzenia Rady (WE) nr 1627/94 z dnia 27 czerwca 1994 roku oraz z rozporządzenia Rady (WE) nr 1098/2007 z 18 września 2007 roku, o których mowa powyżej; - naruszenie norm postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenie art. 7 i art. 8 k.p.a. polegającym na naruszeniu przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi zasady praworządności związanym z błędnym uzasadnieniem prawnym skarżonej decyzji, wskutek czego nastąpiła utrata zaufania skarżącego do organów Państwa; - naruszenie norm postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy polegające na obrazie przepisów art. 9 w zw. z art. 12 k.p.a. polegające na przeprowadzeniu przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi niedostatecznie wnikliwej analizy przepisów obowiązujących, w rezultacie czego Minister uchybił ciążącemu na nim obowiązkowi informowania strony postępowania o istotnych dla rozstrzygnięcia okolicznościach prawnych sprawy. Po szczegółowym ustosunkowaniu się do postawionych w skardze zarzutów pełnomocnik skarżącego podkreślił, iż skarżący winien zostać uwzględniony w podziale kwoty połowowej dorsza na rok 2011 z uwagi na to, że wniosek o wydanie specjalnego zezwolenia połowowego uprawniającego do połowów w polskiej wyłącznej strefie ekonomicznej, na morzu terytorialnym, w Zatoce Puckiej, w Zatoce Gdańskiej oraz poza polskimi obszarami morskimi został złożony w terminie umożliwiającym wydanie tego zezwolenia do 31 października 2009 r. Zezwolenie to nie zostało jednak wydane do wskazanej daty z powodu działania samego organu, zaś skarżący nie powinien ponosić negatywnych konsekwencji takiego działania organów Państwa. Ponadto przepisy prawa wspólnotowego w ogóle nie nakładają na skarżącego obowiązku uzyskiwania specjalnych zezwoleń połowowych z uwagi na długość jego statku, co oznacza, że nie musi się legitymować taką decyzją aby przyznane zostały mu kwoty połowowe. Reasumując pełnomocnik skarżącego stwierdził, że regulacje rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 grudnia 2010 r. mają charakter dyskryminujący i wydane zostały z przekroczeniem delegacji zawartej w art. 17 ustawy o rybołówstwie. W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż postawione w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego jak i procesowego są niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Rozpatrywana pod tym względem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Należy podkreślić, że zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o rybołówstwie wykonywanie rybołówstwa morskiego w danym roku kalendarzowym wymaga uzyskania specjalnego zezwolenia połowowego. Specjalne zezwolenie połowowe na połowy w polskiej wyłącznej strefie ekonomicznej, na morzu terytorialnym, w Zatoce Puckiej i w Zatoce Gdańskiej oraz poza polskimi obszarami morskimi wydaje Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Specjalne zezwolenie połowowe wydawane jest na wniosek armatora, na statek rybacki, na który wydano licencję (art. 16 ust. 2 ustawy o rybołówstwie). Specjalne zezwolenie połowowe, wydawane przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, zawiera m.in. kwotę połowową, jeżeli jest wymagana, poprzez jej określenie przez podział ogólnej kwoty połowowej określonej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1124/2010 z dnia 29 listopada 2010 r. w sprawie ustalenia uprawnień do połowów na rok 2011 w odniesieniu do pewnych stad ryb i grup stad ryb na wodach Morza Bałtyckiego (Dz. Urz. UE L 318 z 04.12.2010). W rozporządzeniu tym określono ogólną kwotę połowową przyznaną Polsce zgodnie z załącznikiem na dorsza, śledzia, łososia, szprota i gładzicę. Kwestię sposobu i warunków wykorzystania ogólnej kwoty połowowej w 2011 r. w polskim prawie normuje rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 grudnia 2010 r. w sprawie sposobu i warunków wykorzystania ogólnej kwoty połowowej w 2011 r. Określa ono sposób i warunki wykorzystania ogólnej kwoty połowowej w polskiej wyłącznej strefie ekonomicznej, na morzu terytorialnym, w Zatoce Puckiej, w Zatoce Gdańskiej oraz poza polskimi obszarami morskimi. Zgodnie z § 8 powyższego rozporządzenia, w celu dokonania podziału ogólnej kwoty połowowej śledzia zachodniego, dla obszarów 22-24 Morza Bałtyckiego należy obliczyć udział procentowy armatora statku rybackiego w całkowitych połowach śledzia zachodniego. Przedmiotowego podziału dokonuje się na statki rybackie, których armatorzy w 2007 r. lub w 2008 r., lub 2009 r. posiadali w specjalnym zezwoleniu połowowym kwotę śledzia zachodniego oraz dokonali odłowienia jej części w co najmniej jednym z tych lat. Z kolei zgodnie z § 8 ust. 4 rozporządzenia, indywidualnej kwoty połowowej śledzia zachodniego nie przyznaje się, jeżeli udział danego armatora w całkowitych połowach śledzia zachodniego (...) jest mniejszy niż 0,01%. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika aby skarżący posiadał bazę historyczną z lat 2007-2009 ani nawet z lat wcześniejszych co uzasadnia twierdzenie, iż skarżący w ogóle nie prowadził połowów śledzia zachodniego w latach 2007-2009. Nie zasadny jest tym samym zarzut naruszenia ustawy o rybołówstwie w tym m.in. art. 19, zgodnie z którym organy, o których mowa w art. 17 i 18, określając sposób i warunki wykorzystania ogólnej kwoty połowowej, mogą uwzględnić historyczne prawa połowowe poszczególnych armatorów. Powyższy brak, stanowiący niezbędną przesłankę do przyznania na 2011 r. kwoty połowowej śledzia, zasadnie zatem został przez organ oceniony jako okoliczność uzasadniająca odmowę przyznania skarżącemu w specjalnym zezwoleniu połowowym kwoty połowowej tego gatunku, co m.in. wynika z prawidłowo zastosowanego w sprawie § 8 ust. 4 rozporządzenia z dnia 17 grudnia 2010 r. Nie ulega bowiem wątpliwości, że udział skarżącego w całkowitych połowach śledzia zachodniego (...) jest, w niniejszej sprawie, mniejszy niż 0,01%. W ocenie Sądu zasadne okazało się również nieuwzględnienie w specjalnym zezwoleniu połowowym nr ... prawa skarżącego do uczestniczenia w kwocie połowowej dorsza wyszczególnionej dla statków rybackich o długości całkowitej mniejszejniż 8 m, bez podziału na poszczególne statki rybackie – kwocie będącej częścią kwoty połowowej określonej dla Morza Bałtyckiego, obejmującej ogólną kwotę połowową dorsza dla podobszarów 22-24 i ogólną kwotę połowową dorsza dla podobszarów 25-32. Zgodnie bowiem z treścią § 4 powyższego rozporządzenia podziału kwoty połowowej dorsza dokonuje się na statki rybackie według długości całkowitej tych statków, zgodnie z danymi z rejestru statków rybackich na dzień 31 października 2009 r., jeżeli ich armatorzy mieli wydane do dnia 31 października 2009 r. specjalne zezwolenia połowowe uprawniające do połowów na obszarach, o których mowa w § 1. Nie ma przy tym znaczenia, co podnosi pełnomocnik skarżącego w skardze, że skarżący wystąpił do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi o wydanie tego zezwolenia w październiku 2009 r., przy czym zostało ono wydane dopiero w grudniu 2009 r. bowiem z przepisu tego wyraźnie wynika, że niezbędnym warunkiem przyznania skarżącemu wnioskowanej kwoty połowowej dorsza było posiadanie przez niego, wydanego do dnia 31 października 2009 r. specjalnego zezwolenia połowowego uprawniającego do połowów w polskiej wyłącznej strefie ekonomicznej, na morzu terytorialnym, w Zatoce Puckiej, w Zatoce Gdańskiej oraz poza polskimi obszarami morskimi. Skarżący, jak wynika z akt sprawy, takiego zezwolenia nie posiadał wobec czego zasadnie na rok 2011 jego statek rybacki nr ..., ... nie został uwzględniony w prawie do udziału w kwocie połowowej dorsza. W tym miejscu należy podnieść, że wymagane art. 16 ust. 1 ustawy o rybołówstwie, specjalne zezwolenie połowowe jest w rzeczywistości upoważnieniem do połowów w danym roku kalendarzowym. Upoważnienie to uprawnia, jak literalna treść w/w przepisu wskazuje, do wykonywania rybołówstwa morskiego. Wniosek skarżącego o wydanie specjalnego zezwolenia połowowego nie ograniczał obszarów połowowych do wód terytorialnych. Zatem ubieganie się o wydanie tegoż zezwolenia zgodne było nie tylko z prawem krajowym tj. w/w art. 16 ust. 1 ustawy o rybołówstwie, ale także zgodne było z przepisami unijnymi tj. art. 1 ust. 1 lit. a i art. 2 ust. 1 lit. a rozporządzenia Rady (WE) 1627/94 ustanawiającego ogólne przepisy dotyczące specjalnych zezwoleń połowowych. W myśl wymienionych przepisów unijnych "specjalne zezwolenie połowowe" oznacza uprzednie zezwolenie na połów wydane dla statku rybackiego Wspólnoty, jako uzupełnienie jego licencji połowowej, umożliwiającej statkowi prowadzenie działalności połowowej, w określonym okresie, na danym obszarze, w odniesieniu do danego rybołówstwa, zgodnie ze środkami przyjętymi przez Radę. Odstępstwo od takiego zezwolenia mają statki o długości całkowitej poniżej 10 m pływające pod banderą państwa członkowskiego i poławiające wyłącznie na wodach terytorialnych własnego państwa. Statek skarżącego ma długość 7,3 m ale z wniosku o wydanie zezwolenia i z treści zezwolenia nie wynika obszar wód terytorialnych jako zakres prowadzonego rybołówstwa morskiego przez skarżącego. Zatem nieuprawniony jest zarzut, że w ogóle nie powinien on posiadać zezwolenia na wykonywanie rybołówstwa morskiego w danym roku kalendarzowym. Dodatkowo podnieść należy, że powyższe zezwolenie na wykonywanie rybołówstwa morskiego jako uzupełnienie licencji uznawane jest również w innych przepisach unijnych, tj. w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1224/2009 ustanawiającym wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa z dnia 20 listopada 2009 r. ( Dz. Urz UE L 343.1 z 22.12.2009 r.). W myśl art. 4 pkt 10 tegoż rozporządzenia wymienione zezwolenie traktowane jest jako "upoważnienie do połowów". Natomiast pkt 32 art. 4 tegoż rozporządzenia definiuje inne prawo, tj. "uprawnienie do połowów" oznaczające określone ilościowo prawne upoważnienie do łowienia, wyrażone jako połowy lub nakład połowowy. To ostatnie uprawnienie w odniesieniu do skarżącego będzie prawem do uczestniczenia w kwocie połowowej dorsza. Jednak aby uczestniczyć w realizacji tego prawa musi być spełniony zapis prawny o posiadaniu upoważnienia do połowów, czyli wymienionego zezwolenia na wykonywanie rybołówstwa morskiego w danym roku kalendarzowym. Te dwa uprawnienia, tj. "upoważnienie do połowów" i "uprawnienie do połowów" są rozdzielne i nie należy ich mylić. "Uprawnienie do połowów" w odniesieniu do dorsza będzie szczególnym zezwoleniem na połów dorsza w Morzu Bałtyckim. Takie szczególne zezwolenie wynika z przepisu art. 10 rozporządzenia Rady (WE) nr 1098/2007 z dnia 18 września 2007 ustanawiającego wieloletni plan w zakresie zasobów dorsza w Morzu Bałtyckim oraz połowów tych zasobów (...) (Dz. Urz. UE L 248.1 z 22.09.2007 r.). Wymieniony przepis stanowi w ust. 1, że w drodze odstępstwa od art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1627/94 (statki o długości poniżej 10 m poławiające na wodach terytorialnych własnego państwa wyłączone są z obowiązku posiadania specjalnego zezwolenia połowowego), wszystkie statki wspólnotowe o całkowitej długości równej lub większej niż 8 m przewożące na pokładzie lub stosujące jakiekolwiek narzędzia do połowów dorsza w Morzu Bałtyckim, zgodnie z art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2187/2005 muszą posiadać specjalne zezwolenie na połów dorsza w Morzu Bałtyckim. Zatem z przepisu tego wynika jedynie, że to szczególne zezwolenie na połów dorsza dotyczy statków rybackich o długości od 8 m w górę. Samo zezwolenie nie oznacza jeszcze automatycznego uczestniczenia w kwocie połowowej dorsza. Kwota połowowa jest przyznawana w ramach prowadzonej polityki zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa. Reguluje ją nie tylko powyższe rozporządzenie ale również rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa (Dz. Urz. UE L 358.59 z 31.12.2002r. ). Jest w nim mowa o wieloletnich planach (np. pkt 6 i 7 preambuły art. 5), o ustanowieniu limitów połowowych (pkt 8 preambuły, art. 4 ust. 2 pkt "d") o upoważnieniu krajów członkowskich do podejmowania niedyskryminujących środków dla ochrony i zarządzania zasobami rybołówstwa (art. 9, 10) oraz do dostosowania zdolności swojej floty w celu osiągnięcia trwałej równowagi pomiędzy zdolnością połowową a ich wielkościami dopuszczalnymi połowów (art. 11). W ramach wykonywania uprawnień wynikających z obu w/w rozporządzeń Rada wydała w dniu 29 listopada 2010 r., rozporządzenie nr 1124/2010, w którym przyznane zostały Polsce limity połowowe dorsza. Limity te zostały rozdzielone w rozporządzeniu wykonawczym Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 grudnia 2010 r. w sprawie sposobu i warunków wykorzystania ogólnej kwoty połowowej w 2011 roku. Wbrew zarzutom skarżącego, rozporządzenie nie przekracza delegacji ustawowej ani nie narusza przepisów unijnych, czy też art. 92 Konstytucji RP. Tak samo jak nie narusza przepisów unijnych ustawa o rybołówstwie, która w art. 16 przewiduje specjalne zezwolenie połowowe do wykonywania rybołówstwa morskiego w danym roku kalendarzowym, jako upoważnienie do połowów, upoważnienie przewidziane w/w przepisami unijnymi. Z zapisu § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa Rozwoju Wsi wynika w pkt 1 przyznanie ogólnej kwoty połowowej dorsza dla statków rybackich o długości całkowitej mniejszej niż 8 m. Zapis jest bardzo precyzyjny, wskazuje tę ogólna kwotę zastrzegając, że jest ona bez podziału na poszczególne statki rybackie. Zatem wyłączenie podziału tej kwoty na poszczególne statki rybackie jest niczym innym, niż zapisem wskazującym, że w tej kategorii nie są wydawane "szczególne zezwolenia połowowe na połów dorsza". Zapisu tego nie można inaczej interpretować. Tylko przydziały tych kwot na poszczególne jednostki połowowe będą odzwierciedleniem wydawania w/w zezwolenia połowowego na połów dorsza. Wyszczególnienie w tym rozporządzeniu wykonawczym statków rybackich o długości poniżej 8 m jest wyrazem zachowania regulacji unijnych zawartych w art. 10 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1098/2007. Tu nie ma sprzeczności w zapisach prawnych. Nie jest taką sprzecznością, wbrew twierdzeniom skarżącego, zapis odnoszący się w § 4 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego do posiadania przez statki rybackie "upoważnienia do połowów", czyli specjalnego zezwolenia połowowego, uprawniającego do wykonywania rybołówstwa morskiego na obszarach określonych w § 1 rozporządzenia, tj. również poza polskimi obszarami morskimi. Ten obszar "również poza polskimi obszarami morskimi" jest wprost uregulowany. Raz jeszcze należy podkreślić, iż twierdzenie skarżącego, że takie zezwolenie połowowe uprawniające go do wykonywania rybołówstwa morskiego w danym roku kalendarzowym go nie obowiązuje zgodnie z art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1627/94 i art. 10 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1098/2007 jest nieuprawnione. Sąd nie stwierdza aby regulacja art. 16 ustawy krajowej i § 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 17.12.2010 r. naruszała przepisy unijne. Zatem nieuprawniony jest zarzut ich naruszenia oraz naruszenia art. 90 Konstytucji RP i art. 288 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów proceduralnych należy podnieść, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji jedynie w stopniu dostatecznym wskazuje na motywy rozstrzygnięcia. Brak dogłębnej analizy prawnej nie powoduje jednak naruszeń procedury w istotnym stopniu wpływającym na wynik sprawy. Rozstrzygnięcie odpowiada prawu, uzasadnienie jest lakoniczne ale wbrew twierdzeniom skarżącego nie jest błędne i nie narusza istotnie zasady ogólnej w postaci zaufania do organów państwa, zasady praworządności, czy obowiązku informowania strony postępowania o ważnych dla rozstrzygnięcia okolicznościach sprawy tj. art. 7, art. 8, art. 9, art. 12 i art. 107 § 3 k.p.a. W tych warunkach Sąd uznał skargę za niezasadną i oddalił ją na podstawie art. 151 p.p.s.a.