IV SA/Wa 1053/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2011 r. sprawy ze skargi Prezydenta Miasta I. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia przedłożonego projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - oddala skargę - Pismem z dnia [...] marca 2011 r. Prezydent Miasta I. przesłał do Generalnego Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w B. (zwany dalej GDDKiA) wniosek dotyczący uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta I.w rejonach ulic[...],[...],[...], [...],[...],[...] oraz [...]. Do wniosku dołączony został projekt mpzp wraz z załącznikiem mapowym stanowiącym jego integralna całość. Ww. sprawa była wcześniej rozpatrywana przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. Zarówno w I jak i II instancji organ, ze względu na niezgodność przedłożonych dokumentów z obowiązującymi przepisami, odmówił jego uzgodnienia. Prezydent Miasta I. złożył ponowny wniosek o uzgodnienie przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (zwany dalej mpzp), argumentując dokonaniem stosownych zmian w treści, zgodnych z wnioskiem zarządcy drogi. Z uwagi na powyższe, przedmiotowa sprawa została ponownie rozpatrzona w ramach postępowania przed organem I instancji. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011 r. GDDKiA działając na podstawie art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), art. 35 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 71 poz. 838 z późn. zm.) oraz art. 106 k.p.a. po rozpatrzeniu sprawy z wniosku Prezydenta Miasta I., w przedmiocie uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanowił nie uzgodnić przedłożonego projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta I w rejonach ulic: [...],[...],[...], [...],[...],[...] oraz [...]. W uzasadnieniu GDDKiA wskazał, iż nadal nie wszystkie uwagi zgłaszane przez zarządcę drogi krajowej we wcześniejszym postępowaniu zostały ujęte w przesłanych dokumentach. Przy rozpatrywaniu wniosku zarządca drogi wziął pod uwagę kilka bardzo ważnych z punktu widzenia bezpieczeństwa ruchu drogowego W okresie od uchwalenia mpzp do chwili obecnej zaistniały istotne zmiany prawne nakładające na zarządcę drogi obowiązek wzmożonej dbałości o bezpieczeństwo ruchu drogowego, mające wpływ na stanowisko organu. Mpzp obejmujący przedmiotowy obszar został przyjęty uchwałą Rady Miejskiej I. w dniu [...] stycznia 1998 r. Sposób obsługi komunikacyjnej nie został w nim jednoznacznie określony. Natomiast w dniu [...]maja 1999 r., czyli już po uchwaleniu cyt. planu, zaczęło obowiązywać Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 43 poz. 430 ze zm.). Zgodnie z Zarządzeniem nr [...] Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w W. z dnia [...] grudnia 2009 r. w sprawie zmiany rozporządzenia dot. klas istniejących dróg krajowych, droga nr [...] na omawianym odcinku posiada klasę techniczną - GP (główna ruchu przyspieszonego). W § 9 ust. 1 pkt 3 ww. warunków technicznych, jednoznacznie określono minimalne odległości pomiędzy skrzyżowaniami na drogach klasy GP. Zdaniem organu duże znaczenie miało również panujące na drodze natężenie ruchu pojazdów. Na podstawie przeprowadzonego w roku 2010 generalnego pomiaru ruchu określono, że omawianym odcinkiem DK15 (ode. [...]-[...]) przejeżdża 10410 pojazdów na dobę, w tym 3104 pojazdów dostawczych, ciężarowych i autobusów. Stanowi to wzrost o ok. 21 % w stosunku do porzedniego pomiaru, przeprowadzonego w roku 2005. Biorąc pod uwagę okres jaki upłynął od dnia uchwalenia planu, można przyjąć, że wzrost ten jest znacznie większy i osycluje w granicach 50%. Należy zwrócić uwagę również na fakt, że teren objęty opracowywanym mpzp jest aktualnie słabo zagospodarowany. Realizacja postanowień planu będzie miała duży wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Mając powyższe na uwadze organ zauważył, że zaproponowany w projekcie mpzp sposób powiązań z DK15 narusza zasady określone w Rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Odległość do najbliższych skrzyżowań poza obszarem mpzp, od ul. [...] /obszar 01KDL/, wynosi zaledwie 115 (ul. [...]) i 245 m (ulica bez nazwy). W cyt. §9 rozporządzenia, określono minimalne odległości pomiędzy sąsiednimi skrzyżowaniami w terenie zabudowy na min. 1000 m. Wyjątkowo dopuszczono pojedyncze odstępy pomiędzy skrzyżowaniami, nie mniejsze niż 600 m. Z uwagi na to, że odstępy pomiędzy skrzyżowaniami nie spełniają nawet wielkości minimalnych dopuszczonych wyjątkowo, opracowywany mpzp w §11 ust. 6 (zał. nr 7; obszar 01 KDL) w zakresie powiązań komunikacyjnych z ul. [...] (DK15) należy uzupełnić o wpis który będzie zapewniał zgodność palnu z obowiązującymi przepisami. Przy opracowywaniu mpzp konieczne jest zaproponowanie takich rozwiązań, które umożliwią dogodną obsługę komunikacyjną przyległych do DK 15 terenów, przy jednoczesnym "uwzględnieniu tranzytowego charakteru drogi krajowej. Należy tu również zauważyć, że miasto planuje tzw. "małą obwodnicę", z którą skrzyżowanie DK15 również nie będzie spełniało wymoganych odległości, gdyż wynosić będzie zaledwie ok. 250 m od skrzyżowania z ul. [...]. Na stanowisko zarządcy nie miał wpływu również dokonany uzupełniający wpis w projekcie mpzp, że jest to istniejące skrzyżowanie z droga krajową. Zaproponowanie odpowiednich rozwiązań spełniających wymogi prawne należy do organu odpowiedzialnego za opracowanie mpzp. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, jako organ zarządzający siecią dróg krajowych wskazuje jedynie, że zasadne jest, aby przy opracowywaniu mpzp uwzględnić sposób obsługi komunikacyjnej dla obszaru obejmującego większą część miasta, a nie tylko wybrany teren obejmujący zaledwie kilka działek. Przyjęcie takiego sposobu planowania pozwoli w przyszłości uniknąć wielu konfliktów przy realizacji zadań komunikacyjno - drogowych. GDDKiA podkreślił, iż każdy opracowywany plan miejscowy ma za zadanie określenie układu docelowego zagospodarowania przestrzennego dla danego obszaru i organ uzgodnieniowy nie wymaga żadnej szczegółowości wykraczającej poza ogólnie przyjęte normy określone przy opracowywaniu mpzp. W ocenie organu dopiero spełnienie powyższych warunków będzie podstawą do pozytywnego uzgodnienia przedłożonego projektu planu. Prezydent Miasta I. pismem znak: [...]z dnia [...]kwietnia 2011 r, wniósł o ponowne uzgodnienie przedmiotowego projektu mpzp. Zdaniem wnioskodawcy, zarządca drogi krajowej nie może kwestionować miejsca lokalizacji istniejących skrzyżowań. Postanowieniem z dnia [...]maja 2011 r. GDDKiA działając na podstawie art. 127 § 3 w związku z art. 144 oraz art. 138 § 1 pkt 1 i art. 106 § 5 k.p.a. stosownie do treści art. 24 ust 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z wnioskiem Prezydenta Miasta I. o ponowne rozpatrzenie sprawy orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu organ wskazał, iż z uwagi na brak wprowadzenia korekt do mpzp, organ podtrzymuje wszystkie uwagi zgłaszane podczas postępowania w ramach I instancji. Organ podkreślił, iż w wydanym w ramach I instancji postanowieniu odniósł się wyłącznie do skrzyżowania DK15 (ul. [...]) z ul. [...], nie wnosząc zastrzeżeń do sposobu obsługi obszaru 4U, co podniesiono we wniosku o ponowne uzgodnienie mpzp. Natomiast ustosunkowując się do twierdzeń Prezydenta Miasta I. iż niezrozumiała jest odmowa uzgodnienia w niniejszej sprawie, skoro GDDKiA uzgodnił odrębnym postanowieniem sąsiedni obszar, który przewidywał poszerzenie ulicy [...], organ uznał iż kwestia ta nie ma żadnego związku z obecnie rozpatrywanym mpzp. Istotnie, organ uzgodnił przedmiotowy plan. Organ zwrócił uwagę, iż przewiduje on dwa niezależne obszary drogowe - KD1 i KD2. Pierwszy z nich dotyczy drogi krajowej nr [...]. Rezerwa ta pozwoli dostosować ww. odcinek drogi do parametrów wymaganych dla jej klasy technicznej. Drugi odcinek dotyczył poszerzenia drogi gminnej - ul. [...]. Niezrozumiałe jest łączenie tych obu terenów i wysuwanie tez, że dotyczą one włączenia drogi gminnej do DK. W części tekstowej planu, nigdzie nie zostało zapisane, że tereny te stanowią rezerwę pod rozbudowę skrzyżowania tych dróg. Przeciwnie, organ w swoich wystąpieniach każdorazowo podnosił kwestię konieczności dostosowania opracowywanych mpzp do wymogów określonych w powszechnie obowiązujących przepisach. Pismem z dnia[...]marca 2011r. Prezydent Miasta I. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w szczególności przepisu § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, iż w związku z postanowieniem z dnia 1 marca 2011 r. w przesłanym do uzgodnienia projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta I. w rejonach ulic: [...],[...],[...],[...],[...],[...] oraz [...]w zakresie obsługi komunikacyjnej wprowadzono następującą korektę - w § 11 ust. 1 pkt 10 zapis "obsługa komunikacyjna terenu 4U poprzez realizacją zjazdu z dogi krajowej na warunkach jej zarządcy" zmieniono na "obsługa komunikacyjna terenu 4U - drogą dojazdową 03KDD poprzez jednostki 6IT i 8W". W związku z powyższym skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem GDDKiA, że zaproponowany sposób skomunikowania obszaru objętego projektem planu narusza przepisy określone w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r., ponieważ projekt planu nie wprowadza żadnych nowych powiązań z drogą krajową nr [...], wręcz przeciwnie eliminuje skomunikowanie terenu oznaczonego symbolem 4U z drogą krajową, a na części graficznej została jedynie wkreślona istniejąca droga - ul. [...]. Dodatkowo skarżący wyjaśnił, iż ul. [...] jest jedyną drogą obsługującą obszar o pow. ok. 70 ha wyznaczony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę mieszkaniową i usługową. Odnosząc się do uwagi zawartej w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2011 r. dotyczący odległości od skrzyżowań z ul. [...] (ul. [...]i ul. bez nazwy 245 m) poinformował, że jest to droga gminna i organem uzgadniającym odległości nie jest Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad. Skarżący wskazał, iż zarządca drogi krajowej postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r. uzgodnił projekt planu miejscowego dla sąsiedniego terenu, który przewiduje poszerzenie pasów drogowych ul. [...]i ul. [...] wraz z trójkątami widoczności. Projekt ten w swoich ustaleniach przeznacza tereny pod zabudowę usługową (w tym obiekty wielkopowierzchniowe) skomunikowane z drogą krajową wyłącznie przez ul. [...]. Dlatego też w obowiązujących jak i projektowanych miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego wyznacza się jej poszerzenie. Zatem zdaniem skarżącego zarządca drogi jest niekonsekwentny w zakresie uzgadniania projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone m. in. w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 152, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 w/w ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżone postanowienie w oparciu o wskazane kryteria orzekający w sprawie Sąd doszedł do przekonania, iż nie narusza ono prawa, a tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia skargi. Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad utrzymujące w mocy wcześniej wydane przez ten organ postanowienie odmawiające uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta I. w rejonach ulic: [...],[...],[...], [...],[...],[...] oraz [...]. W ocenie Sądu zgodzić należy się z organem uzgodnieniowym, iż zarządca drogi krajowej w opracowywanych miejscowych planach zagospdarowania przestrzennego, w odniesieniu do zarządzanych przez siebie odcinków, ma prawo wymagać uwzględnienia obowiązujących przepisów, w tym Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Obowiązek uwzględniania postanowień zawartych w warunkach technicznych został nałożony na sporządzającego plan miejscowy w § 5 ww. rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 r. Przepis ten stanowi, że usytuowanie drogi oznacza umieszczenie jej elementów w pasie terenu wyznaczonym liniami rozgraniczonymi w mpzp. Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 pkt 1 i 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w planie miejscowym określa się przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu oraz zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji. Orzekający w sprawie GDDKiA w ramach przyznanych mu uprawnienień wskazał, iż zaproponowany w projekcie mpzp sposób powiązań uzgadnianych obszarów z DK15 narusza zasady określone w Rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Odległość do najbliższych skrzyżowań poza obszarem mpzp, od ul. [...](obszar 01KDL), wynosi zaledwie 115 m (ul. [...]) i 245 m (ulica bez nazwy). W § 9 ww. rozporządzenia, określono natomiast minimalne odległości pomiędzy sąsiednimi skrzyżowaniami w terenie zabudowy na min. 1000 m. Wyjątkowo dopuszczono pojedyncze odstępy pomiędzy skrzyżowaniami, nie mniejsze niż 600 m. W ocenie Sądu zgodzić należy się więc z organem uzgodnieniowym, iż z uwagi na to, że odstępy pomiędzy skrzyżowaniami nie spełniają nawet wielkości minimalnych dopuszczonych wyjątkowo, opracowywany mpzp w §11 ust. 6 (zał. nr 7; obszar 01 KDL) w zakresie powiązań komunikacyjnych z ul. [...] (DK15) należy uzupełnić o wpis, który będzie zapewniał zgodność planu z obowiązującymi przepisami. Dodatkowo na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie pełnomocnik organu wyjaśnił, iż na dzień dzisiejszy zgodnie z projektem mpzp Miasta I. dostęp do obszarów oznaczonych symbolami 1U, 2U, 3U i 4U planowany jest z drogi krajowej D15, co w ocenie organu z punktu widzenia obowiązujących przepisów z zakresu bezpieczeństwa ruchu drogowego nie jest możliwe. Za zasadne uznać należy więc stanowisko organu, iż niezbędne jest utworzenie sieci dróg gminnych obsługujących ten obszar. W ocenie Sądu słuszne jest stanowisko GDDKiA, iż przy opracowywaniu mpzp konieczne jest zaproponowanie takich rozwiązań, które umożliwią dogodną obsługę komunikacyjną przyległych do DK 15 terenów, przy jednoczesnym uwzględnieniu tranzytowego charakteru drogi krajowej. Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.