II GSK 1053/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędziowie NSA Stanisław Gronowski Małgorzata Korycińska (spr.) Protokolant Bogusław Piszko po rozpoznaniu w dniu 18 października 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 16 kwietnia 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 1850/09 w sprawie ze skargi M. A. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy oddala skargę kasacyjną I Wyrokiem objętym skargą kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę M. A. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2009 r. w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. Relacjonując przebieg postępowania Sąd I instancji podał, że [...] marca 2004 r. skarżącemu udzielono licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. Następnie 24 lutego 2009 r. wystąpił on o odnowienie wypisów z tej licencji. Załącznik do powyższego wniosku stanowiło zaświadczenie z Krajowego Rejestru Karnego dotyczące skarżącego. Wynikało z niego, że skarżący został skazany, na podstawie wyroku Sądu Rejonowego w P. VI Wydział Grodzki z 26 czerwca 2007 r. sygn. akt VI K 635/07, na mocy m.in. art. 278 § 1 kk, za przestępstwo umyślne przeciwko mieniu. Tym samym utracił przymiot dobrej reputacji w rozumieniu art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 ze zm.), dalej powoływanej jako u.t.d. Decyzją z [...] maja 2009 r. Minister Infrastruktury cofnął licencję na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ wskazał, że skarżący przestał spełniać wymóg dobrej reputacji i tym samym przestał spełniać warunki wykonywania działalności objętej licencją transportową określone w art. 3 ust. 2 Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 881/92 z dnia 26 marca 1992 r. w sprawie dostępu do rynku drogowych przewozów rzeczy we Wspólnocie, na lub z terytorium Państwa Członkowskiego lub w tranzycie przez jedno lub więcej Państw Członkowskich (Dz.U.UE.L.92.95.1 ze zm.). Decyzją z [...] lipca 2009 r. Minister Infrastruktury, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymał w mocy decyzję własną z [...] maja 2009 r. Organ wskazał, że w sprawie nie jest sporne, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne przeciwko mieniu. W ustawie o transporcie drogowym zawarta została legalna definicja pojęcia dobrej reputacji. W związku z powyższym organ nie był uprawniony do oceny w ramach uznania administracyjnego, czy przedsiębiorca posiada dobrą reputację w potocznym rozumieniu. Był on natomiast zobligowany, do cofnięcia licencji w przypadku stwierdzenia, że wymóg dobrej reputacji przestał być spełniany przez przedsiębiorcę. Utrata tego wymogu ma miejsce m.in., jeżeli został on skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne przeciwko mieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę na powyższą decyzję podał, że stosownie do treści art. 5 ust. 3 pkt 1 u.t.d. przedsiębiorcy ubiegającemu się o przyznanie licencji, przyznaje się licencję jeżeli między innymi spełnia wymóg dobrej reputacji. W art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a u.t.d. ustawodawca wyjaśnił, iż wymóg dobrej reputacji nie jest spełniony lub przestał być spełniany przez osoby ubiegające się o przyznanie licencji lub posiadające określoną licencję, jeżeli zostały skazane prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne – m.in. przeciwko mieniu. Powołany wyżej przepis nie daje żadnych podstaw do uznania, iż wolą ustawodawcy było powiązanie przestępstw wymienionych w opisanym katalogu z wykonywaną działalnością zawodową, a tym samym przyjęcie, że tylko skazanie za przestępstwa opisane w treści przytoczonego przepisu prawa, które pozostają w związku z wykonywaną działalnością mogą prowadzić do skutku w postaci utraty wymogu dobrej reputacji. Sąd I instancji podał, że decyzja wydana przez organ jest decyzją związaną. W sprawach, w których wprowadzona jest instytucja tzw. decyzji związanej nie ma podstaw do stosowania zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, ze względu na jednoznaczne zdeterminowanie treści decyzji wolą ustawodawcy. U podstaw wyroku powołano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. II M. A. zaskarżając wyrok w całości domagał się jego uchylenia i rozpoznania skargi oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a u.t.d. poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że znajduje on zastosowanie do wszystkich przestępstw w nim wymienionych, popełnionych w dowolnych warunkach, podczas gdy reguły celowościowe wykładni omawianego przepisu nakazują przyjmować, że znajduje on zastosowanie wyłącznie w sytuacji, gdy przestępstwo, o którym mowa w art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a u.t.d. pozostaje w związku z wykonywaną działalności transportową. W uzasadnieniu skarżący podał, że gramatyczna wykładnia art. 5 ust. 3 pkt 1 u.t.d. nie jest wystarczająca do prawidłowego ustalenia, jakie to dokładnie skazanie ma być przesłanką do utraty wymogu dobrej reputacji i w konsekwencji cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. Reguły wykładni celowościowej nakazują przyjmować, że omawiany przepis daje podstawy do uznania, że wolą ustawodawcy było powiązanie przestępstw wymienionych w opisanym katalogu z wykonywaną działalnością zawodową, a tym samym przyjęcie, że tylko skazanie za przestępstwa opisane w treści przytoczonego przepisu prawa, które pozostają w związku z wykonywaną działalnością mogą prowadzić do skutku w postaci utraty wymogu dobrej reputacji. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontroli instancyjnej sprawowanej w granicach skargi kasacyjnej poddany został wyrok Sądu I instancji oddalający skargę na decyzję w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. Ustalenia faktyczne przyjęte przez Sąd I instancji nie zostały zakwestionowane zarzutami skargi kasacyjnej i pozostają niesporne. Nie jest zatem kwestionowane, że skarżący został skazany, na podstawie wyroku Sądu Rejonowego w P. VI Wydział Grodzki z 26 czerwca 2007 r. sygn. akt VI K 635/07, na mocy m.in. art. 278 § 1 kk, za przestępstwo umyślne przeciwko mieniu. W ocenie zarówno organów obydwu instancji, jak i Sądu I instancji stan faktyczny sprawy zobowiązywał do cofnięcia licencję na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. Naczelny Sąd Administracyjny pogląd ten podziela. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a u.t.d. poprzez błędną jego wykładnię. W ocenie skarżącego Sąd I instancji nie powinien poprzestać na wykładni językowej powyższego przepisu. Należało bowiem dokonać również wykładni celowościowej, która prowadzi do jednoznacznego wniosku, że przepis ten znajduje zastosowanie wyłącznie w sytuacji, gdy przestępstwo, o którym mowa w art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a u.t.d. pozostaje w związku z wykonywaną działalności transportową. Stanowisko zaprezentowane przez Sąd I instancji odnośnie wykładni powołanej w skardze kasacyjnej normy prawnej nie budzi żadnych wątpliwości. Trafnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wskazał, że podstawy do wykonywania działalności gospodarczej w postaci transportu drogowego stwarza licencja wydawana przez właściwy organ administracji publicznej, podmiotom spełniającym wszystkie ustawowe przesłanki uprawniające do ubiegania się o wydanie stosownej licencji. Przesłanki określające wymogi wobec przedsiębiorców ubiegających się o wydanie licencji w celu podjęcia i wykonywania transportu drogowego zostały wymienione w art. 5 ust. 3, ust. 4, ust. 5 i ust. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym. Stosownie do treści art. 5 ust. 3 pkt 1 powołanej wyżej ustawy, przedsiębiorcy ubiegającemu się o przyznanie licencji, przyznaje się licencję jeżeli między innymi spełnia wymóg dobrej reputacji. W art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a u.t.d. ustawodawca wyjaśnił, iż wymóg dobrej reputacji nie jest spełniony lub przestał być spełniany przez osoby ubiegające się o przyznanie licencji lub posiadające określoną licencję jeżeli zostały skazane prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne: karne skarbowe, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, ochronie środowiska lub warunkom pracy i płacy albo innym przepisom dotyczącym wykonywania zawodu. W związku z niekwestionowanym faktem, że skarżący został skazany za przestępstwo umyślne przeciwko mieniu, przestał on spełniać wymóg dobrej reputacji w rozumieniu art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a u.t.d. Nie można się zgodzić ze stanowiskiem skarżącego, zgodnie z którym wykładnia celowościowa omawianego przepisu prowadzi do wniosku, że znajduje on zastosowanie wyłącznie w sytuacji, gdy przestępstwo, o którym mowa w art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a u.t.d. pozostaje w związku z wykonywaną działalności transportową. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego cytowany wyżej przepis nie daje żadnych podstaw do uznania, iż wolą ustawodawcy było powiązanie przestępstw wymienionych w opisanym katalogu z wykonywaną działalnością zawodową, a tym samym przyjęcie, że tylko skazanie za przestępstwa opisane w treści przytoczonego przepisu prawa, które pozostają w związku z wykonywaną działalnością mogą prowadzić do skutku w postaci utraty wymogu dobrej reputacji. Treść tego przepisu jest jasna i niedopuszczalna jest jego interpretacja zmierzająca do zawężania katalogu sytuacji, w których wymóg dobrej reputacji nie jest lub przestaje być spełniany. Gdyby wolą ustawodawcy było powiązanie przestępstw wymienionych w art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a u.t.d. z wykonywaną działalnością zawodową, a tym samym przyjęcie, że tylko skazanie za przestępstwa opisane w treści przytoczonego przepisu prawa, które pozostają w związku z wykonywaną działalnością mogą prowadzić do skutku w postaci utraty wymogu dobrej reputacji, to zostałoby to wyraźnie wyartykułowane. Wskazać należy, że nie jest możliwe dokonywanie w drodze wykładni celowościowej takiej interpretacji przepisu, która stałaby w sprzeczności z jego literalnym brzmieniem. W związku z powyższym uznać należało, że dokonana przez Sąd I instancji interpretacja art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a u.t.d. jest prawidłowa i nie została skutecznie podważona przez argumentację podnoszoną przez autora skargi kasacyjnej Akceptując stanowisko Sądu I instancji należy w tym miejscu podkreślić, że pozytywne ustalenie, iż osoba posiadająca licencję została skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne przeciwko mieniu jest wystarczającą podstawą do uznania, iż osoba taka nie legitymuje się niezbędną przesłanką do dysponowania licencją na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.