II FZ 361/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala, , , po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 stycznia 2012 r. sygn. akt I SA/Łd 1121/11 w przedmiocie zawieszenia postępowania sądowego w sprawie ze skargi T. SA z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 31 maja 2011 r. nr (...) w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r. postanawia: oddalić zażalenie. Przedmiotem zażalenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 stycznia 2012 r., sygn. akt I SA/Łd 1121/11, mocą którego zawieszono postępowanie przed tym Sądem w sprawie ze skargi T. SA w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 31 maja 2011 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r. W motywach orzeczenia Sąd podał, że w dniu 8 lipca 2011 r. Spółka wniosła skargę na ww. decyzję. W skardze podniosła, że przed jej wniesieniem został złożony do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. wniosek o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Podczas rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi w dniu 13 stycznia 2012 r. pełnomocnik Skarżącej sprecyzował, że sprawa w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej będącej przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest na etapie skargi przed tamtejszym Sądem (sygn. akt I SA/Łd 1594/11). W związku z powyższym pełnomocnik Spółki wniósł o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o art. 56 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że postępowanie sądowe należało zawiesić z uwagi na treść art. 56 P.p.s.a. oraz art. 124 § 1 pkt 6 P.p.s.a. W ocenie Sądu, pomimo że postępowanie w trybie nadzwyczajnym, którego przedmiotem była zaskarżona decyzja Kolegium z dnia 31 maja 2011 r., zostało zakończone, to postępowanie sądowe należało zawiesić, gdyż w razie wniesienia skargi na decyzję wydaną w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w trybie nadzwyczajnym, mającym za przedmiot zaskarżoną decyzję, w dalszym ciągu zachodzi określona w art. 56 P.p.s.a. podstawa do zawieszenia postępowania. W takiej sytuacji bowiem nie została prawomocnie przesądzona kwestia pozostawania zaskarżonej decyzji w obrocie prawnym. W zażaleniu na powyższe postanowienie Kolegium zarzuciło naruszenie art. 124 § 1 pkt 6 w zw. z art. 56 P.p.s.a. przez przyjęcie, że w niniejszej sprawie zachodzi podstawa do zawieszenia postępowania. W ocenie Kolegium wykładnia językowa art. 56 P.p.s.a. prowadzi do wniosku, że zawieszenie postępowania na jego podstawie dotyczy jedynie postępowania administracyjnego. Ponadto Kolegium dopatrzyło się naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 166 P.p.s.a. przez nieprawidłowe uzasadnienie postanowienia. W jego ocenie Sąd nie dokonał wykładni mających zastosowanie w sprawie przepisów odwołując się jedynie do uzasadnienia innego postanowienia sądowego. W odpowiedzi na zażalenie spółka wniosła o jego oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. W ocenie Naczelnego Sadu Administracyjnego podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia kwestii spornej zaistniałej w niniejszej sprawie ma fakt, że art. 56 P.p.s.a. nie można interpretować bez uwzględnienia innych powiązanych z nim przepisów - zwłaszcza art. 128 P.p.s.a. Art. 56 P.p.s.a. zawiera przesłankę, której wystąpienie uzasadnia obligatoryjne zawieszenia postępowania z urzędu na podstawie art. 124 § 1 pkt 6 P.p.s.a., natomiast nie przesądza bezpośrednio kiedy należy to zawieszone postępowanie podjąć. W tym zakresie, przy braku szczególnych unormowań odnoszących się do zawieszenia postępowania na podstawie tego ostatniego przepisu P.p.s.a., zastosowanie ma ogólna zasada wynikająca z art. 128 P.p.s.a., w świetle której sąd postanowi podjąć postępowanie z urzędu, gdy ustanie przyczyna zawieszenia. Uregulowanie zawarte w art. 56 P.p.s.a. służyć ma zachowaniu pewności obrotu prawnego, poprzez zapobieżenie możliwości powstania sytuacji, gdy w dwóch toczących się równolegle postępowaniach sądowych, dotyczących w istocie tej samej decyzji, zapadną nie dające się ze sobą pogodzić rozstrzygnięcia. Z uwagi na fakt, że wydana w toku nadzwyczajnego postępowania administracyjnego decyzja ostateczna, stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a., może również podlegać kontroli sądowej, to właśnie od jej wyniku zależeć będzie, czy decyzja pozostanie w obrocie prawnym. Dlatego też przy zawieszeniu postępowania na podstawie art. 124 § 1 pkt 6 P.p.s.a. w przypadku, gdy uruchomiona została kontrola sądowa wobec decyzji ostatecznej wydanej w ramach postępowania administracyjnego, o którym mowa w art. 56 P.p.s.a., ustanie przyczyny zawieszenia następuje dopiero po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowoadministracyjnego. Jeżeli zatem postępowanie takie jest w toku, nadal istnieją przesłanki do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie na podstawie art. 124 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Za niezasadny uznać zatem należało zarzut naruszenia art. 124 § 1 pkt 6 P.p.s.a. w związku z art. 56 tej ustawy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 141 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 166 P.p.s.a. stwierdzić należy, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia przepisów tych nie narusza. Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzegł przeszkód prawnych, by uzasadnienie postanowienia było redagowane poprzez przytoczenie treści innego uzasadnienia, z którym sąd orzekający się zgadza. W istocie bowiem przez taki zabieg pogląd przytoczony z uzasadnienia postanowienia Sądu w Olsztynie Sąd w niniejszej sprawie uznał za swój. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że zarzut naruszenia przepisów postępowania może być podstawą uchylenia zaskarżonego orzeczenia tylko wówczas, gdy uchybienie takie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.). W niniejszym postępowaniu stosunkowo skromna wykładnia art. 56 P.p.s.a. w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia takiego wpływu nie miała, gdyż orzeczenie to co do swej istoty jest prawidłowe. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. zażalenie oddalił.