II OSK 1445/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Flasińska sędzia NSA Leszek Leszczyński sędzia del. WSA Jerzy Siegień /spr./ Protokolant Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 18 października 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 kwietnia 2010 r. sygn. akt IV SA/Po 1010/09 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2010 r. sprawy o sygn. akt IV SA/Po 1010/09 oddalił skargę [...] Sp. z o.o. w Warszawie na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] października 2009 r. nr [...], w przedmiocie nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Przedmiotowy wyrok zapadł w następujących okolicznościach sprawy. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. Prezydent Miasta Poznania na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, z późn. zm.- dalej Prawo budowlane) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm. dalej Kpa), po powtórnym rozpatrzeniu zgłoszenia [...] Sp. z o. o. dotyczącego zamiaru budowy dwóch masztów antenowych o wysokości 6,00 m oraz wymianie istniejących anten i wsporników antenowych na dachu istniejącego budynku wielorodzinnego przy ul. [...], zgłosił powtórnie sprzeciw i nałożył na zgłaszającego obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 18 maja 2007 r. do Wydziału Urbanistyki i Architektury wpłynęło zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych dotyczących budowy dwóch masztów antenowych o wysokości 6,00 m oraz wymiany istniejących anten i wsporników antenowych na dachu budynku wielorodzinnego przy ul. [...]. Do zgłoszenia dołączono m.in. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pismo WOŚ z dnia 25 marca 2009 r., kserokopię mapy ewidencyjnej z zaznaczonym terenem inwestycji, dokumentację zgłoszeniową i analizę środowiskową. W ramach powyżej wymienionych robót budowlanych, na dachu budynku, na którym istniały już 3 maszty antenowe z zainstalowanymi antenami, inwestor planował między innymi wybudowanie dwóch nowych masztów antenowych W3 i W1 o wysokości 6,00 m (rysunki konstrukcyjne projektowanych masztów, a także opis sposobu mocowania do konstrukcji dachowej, nie zostały załączone do dokumentacji). Organ wskazał, że zgodnie z art. 30 ust. 7 pkt 1 Prawa budowlanego może nałożyć, w drodze decyzji, obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, jeżeli realizacja inwestycji może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa. W ocenie organu pierwszej instancji złożona dokumentacja zgłoszeniowa nie rozstrzygała kwestii zachowania maksymalnego bezpieczeństwa zarówno dla samej konstrukcji budynku jak i dla zamieszkujących go ludzi. Brak stosownych obliczeń w zakresie bezpieczeństwa konstrukcji, rysunków konstrukcyjnych masztów oraz brak oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane nie dawało, wg organu, pewności, że dane przedsięwzięcie spełnia zasady bezpieczeństwa konstrukcji. Opracowanie projektu budowlanego przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane wymaga zatwierdzenia i udzielenia pozwolenia na budowę przez właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej, zaś zgłoszenie wymaga złożenia zaledwie, w zależności od potrzeb, odpowiednich szkiców i rysunków, dlatego nałożenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę było uzasadnione. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła [...] Spółka z o.o. Inwestor zarzucił decyzji naruszenie art. 30 ust. 7 pkt 1 Prawa budowlanego, polegające na bezpodstawnym przyjęciu, że przedmiotowa inwestycja zagraża bezpieczeństwu ludzi lub mienia, art. 7 i 77 Kpa polegające na wydaniu decyzji na podstawie faktów, które nie zostały udowodnione oraz naruszenie art. 107 § 3 Kpa przez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego, w zakresie wskazania dowodów, z których wynika, że inwestycja zagraża bezpieczeństwu ludzi lub mienia. Odwołujący wskazał, że celem wprowadzenia instytucji zgłoszenia było uproszczenie procedury, a zarazem przeniesienie ciężaru zgromadzenia jak i oceny zgodności zamierzeń inwestycyjnych z przepisami prawa na organ administracji. Zdaniem inwestora organ nie dokonał żadnych ustaleń, co do tego czy zamontowanie kolejnych masztów z uwagi na przesłanki art. 30 ust. 7 pkt 1 Prawa budowlanego będzie wymagało uzyskania pozwolenia na budowę. W odwołaniu wskazano, że dokonanie oceny możliwości wystąpienia w konkretnym przypadku jednej z przesłanek art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego należy do właściwego organu, ale nie oznacza dowolności w podjęciu takiego rozstrzygnięcia. Niedopuszczalnym było opieranie decyzji administracyjnej na przypuszczeniach, że realizacja zamierzeń budowlanych może coś spowodować. Jeżeli orzekający organ miał wątpliwości, co do sposobu i zakresu zgłoszonych robót budowlanych, zobowiązany był w trybie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego wezwać inwestora do uzupełnienia zgłoszenia o brakujące dokumenty. W ocenie inwestora organ podważył swoim rozstrzygnięciem samą istotę zgłoszenia robót budowlanych polegających na montażu urządzeń o wysokości ponad 3 m na obiektach budowlanych przewidzianą w art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa budowlanego. Wojewoda Wielkopolski, po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o, decyzją z dnia [...] października 2009 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że nakładając na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 1 Prawa budowlanego, konieczność uzyskania pozwolenia na budowę organ nie miał obowiązku wskazania, że zamierzone roboty spowodują naruszenie wymienionych w tym przepisie dóbr, a jedynie że takie zagrożenie mogą spowodować. Wojewoda stwierdził, że przez zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia rozumieć należy taką sytuację, w której zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych nie zapewniłoby dostatecznej kontroli ich wykonywania przez organ, a przy tym zachodziłaby obawa o zagrożenie życia lub zdrowia ludzi bądź zagrożenie mienia. W oparciu o znajdujący się w dokumentacji zgłoszeniowej opis techniczny oraz rysunki, organ drugiej instancji stwierdził, że planowana inwestycja może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Prace objęte przedmiotowym zgłoszeniem miały odbywać się na dachu budynku mieszkalnego o wysokości 16 m od poziomu terenu, posiadającego pięć kondygnacji nadziemnych. W ramach zgłaszanej przebudowy stacji bazowej zaplanowano m.in. demontaż działających anten sektorowych i radioliniowych oraz zainstalowanie 9 nowych anten sektorowych i jednej anteny mikrofalowej na wysokościach 21.0, 21.5 oraz 23.0 m, montaż trzech wsporników ramowych pod anteny sektorowe wykonanych z dwóch rur 88,9 mm o długościach 3.0 i 1.1 m oraz rozbudowę drogi kablowej. Planowana inwestycja obejmowała również montaż w narożnikach dachu budynku dwóch masztów o wysokości 6.0 m z rur stalowych 114,3 mm. W ocenie organu drugiej instancji, umieszczenie ww. urządzeń na dachu budynku może, w razie ich przewrócenia, powodować zarówno dla ludzi jak i mienia ryzyka, o których mowa w art. 30 ust. 7 pkt 1 Prawa budowlanego. Ponadto organ przyjął, że konieczna jest ocena stanu technicznego budynku, albowiem z uwagi na przyjęte rozwiązania techniczne, konstrukcja budynku powinna spełniać warunki zapewniające nieprzekroczenie stanów granicznych nośności. W ocenie organu brak stosownych obliczeń w zakresie bezpieczeństwa konstrukcji, rysunków konstrukcyjnych masztów oraz brak oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane nie daje pewności, że planowane przedsięwzięcie spełnia zasady bezpieczeństwa konstrukcji. Z uwagi na powyższe organ stwierdził, że realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia wymaga zatwierdzenia projektu budowlanego i właściwego nadzoru nad jego realizacją. W skardze na powyższą decyzję inwestor powtórzył zarzuty sformułowane w odwołaniu. Nadto dodano zarzut naruszenia art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 6 Kpa, polegający na utrzymaniu w mocy decyzji, wydanej z naruszeniem przepisu art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego, oraz zarzut naruszenia przepisów art. 107 § 3 Kpa, poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego, w zakresie wskazania dowodów, z których wynika, że inwestycja zagraża bezpieczeństwu ludzi lub mienia, a także zarzut naruszenia przepisów art. 8 Kpa, polegający na prowadzeniu przez organ postępowania w sposób oczywiście sprzeczny wobec wymogu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz uwzględnienia przy tym słusznego interesu wnioskodawcy, co w żaden sposób nie może przyczyniać się do pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalając skargę stwierdził, że nie jest ona zasadna, gdyż zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa. Sąd stwierdził, że w przedmiotowej sprawie organy architektoniczno - budowlane prawidłowo uznały, że zwolnienie od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę przez dokonanie zgłoszenia co do zamierzeń wymienionych w art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego nie ma charakteru bezwzględnego. Organ dysponuje instrumentem umożliwiającym w konkretnym przypadku powrót do zasady wyrażonej w art. 28 ust. 1 powołanej ustawy. Taka możliwość ograniczona jest do sytuacji wymienionych w art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego. Sąd wojewódzki, zgadzając się z poglądem strony skarżącej, że art. 30 ust. 7 pkt 1 Prawa budowlanego nie pozwala na dowolność rozstrzygnięcia, zwrócił jednak uwagę na to, że przepis ten wyraźnie stanowi o możliwości zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia jako przesłance zastosowania normy zawartej w tym przepisie, dlatego organ nakładając obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę nie ma obowiązku wykazania, że zamierzone roboty spowodują naruszenie wymienionych w tym przepisie dóbr, ale jedynie, że takie zagrożenie mogą spowodować. Chodzi więc o stan potencjalnego zagrożenia, któremu organ mając na uwadze roboty objęte zgłoszeniem, ma obowiązek zapobiec. Sąd podzielił stanowisko organów, że przez zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia rozumieć należy taką sytuację, w której zgłoszenie zamiaru wykonywania robót budowlanych nie zapewniałoby dostatecznej kontroli ich wykonywania przez organ, a przy tym zachodziłaby obawa o zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi bądź zagrożenie mienia. Zdaniem Sądu, organy prawidłowo oceniły zebraną dokumentację i zasadnie przyjęły, że zgłoszenie wraz z dołączoną dokumentacją, w której brak stosownych obliczeń w zakresie bezpieczeństwa konstrukcji, rysunków konstrukcyjnych masztów, nie daje pewności, iż planowane przedsięwzięcie spełnia zasady bezpieczeństwa konstrukcji. Ponadto Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie organy nie miały potrzeby nałożenia na stronę skarżącą obowiązku uzupełnienia dokumentacji zgłoszenia w rozumieniu art. 30 ust. 2 in fine Prawa budowlanego, uznając, iż dołączona dokumentacja jest kompletna i spełnia wymogi powołanego przepisu, co nie oznacza, że uznane za kompletne zgłoszenie w każdym przypadku zwalnia od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. W świetle powyższych okoliczności Sąd stwierdził, że organy prawidłowo przyjęły, że realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia wymaga zatwierdzenia projektu budowlanego i właściwego nadzoru nad jego realizacją. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył inwestor zarzucając na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", naruszenie prawa materialnego, przez błędną wykładnię następujących przepisów: art. 30 ust. 7 pkt 1 Prawa budowlanego, polegającą na przyjęciu, że możliwość zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia sprowadza się jedynie do potencjalnego zagrożenia bliżej nieokreślonych norm, bez wyraźnego i szczegółowego wskazania tych norm; art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, polegającą na uznaniu, że załączenie do zgłoszenia rysunków i szkiców obiektu, uniemożliwia organowi wystosowanie wezwania do inwestora, aby ten uzupełnił zgłoszenie o dodatkowe dokumenty. Zdaniem strony skarżącej, wykładnia art. 30 ust. 7 pkt 1 Prawa budowlanego, dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, uznająca za wystarczające ogólnikowe wskazanie możliwości potencjalnego zagrożenia życia lub zdrowia ludzi, bez wskazania z jakimi konkretnie niebezpieczeństwami może wiązać się podjęcie zgłoszonych robót bez powołania konkretnych przepisów prawa, stanowi obejście normy zawartej w art. 29 Prawa budowlanego, a tym samym znaczne ograniczenie wprowadzonego uproszczenia procedury. Zdaniem strony skarżącej organ musi wskazać, z jakimi konkretnie zagrożeniami może wiązać się podjęcie realizacji zgłoszonych robót budowlanych oraz powołać konkretne przepisy lub ustalenia planu dające podstawę do przyjęcia prawdopodobieństwa ich wystąpienia. Odejście od trybu określonego w art. 30 powołanej ustawy możliwe jest jedynie wówczas, gdy organ wykaże brak zgodności zamierzenia budowlanego objętego zgłoszeniem z konkretnym przepisem prawa. W ocenie wnoszącego skargę kasacyjną w przedmiotowej sprawie brak było przesłanek pozwalających przypuszczać, że obiekt spowoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia. W skardze kasacyjnej zarzucono, że wykładnia dokonana przez Sąd, prowadzi do wniosku, iż montaż jakichkolwiek urządzeń o wysokości ponad 3 m na obiektach budowlanych zawsze rodzić będzie wątpliwości co do "spełnienia zasady bezpieczeństwa konstrukcji". Za każdym razem będzie bowiem istniała obawa przewrócenia się konstrukcji czy przekroczenia stanów granicznych nośności. Co za tym idzie, organ w każdym przypadku będzie miał możliwość nałożenia na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Ponadto, zdaniem strony skarżącej, w razie wątpliwości, co do sposobu i zakresu zgłoszonych robót budowlanych, należało zgodnie z art. 30 ust 2 Prawa budowlanego wezwać skarżącą do uzupełnienia zgłoszenia o brakujące dokumenty, by ustalić czy zamierzone roboty budowlane odpowiadają wymogom prawa i mogą być realizowane. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), z urzędu natomiast bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna [...] Sp. z o.o. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Za nieuzasadniony należy uznać zarzut skargi kasacyjnej dotyczący dokonania przez Sąd pierwszej instancji błędnej wykładni art. 30 ust. 7 pkt 1 Prawa budowlanego. Sąd pierwszej instancji zasadnie stwierdził, że z przepisu tego wynika, że organ nakładając w drodze decyzji na podstawie art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę nie ma obowiązku wykazania, iż zamierzone roboty spowodują zagrożenie dóbr wymienionych w art. 30 ust. 7 pkt 1 Prawa budowlanego, ale jedynie, że takie zagrożenie mogą spowodować. Artykuł 30 ust. 1 Prawa budowlanego reguluje zwolnienie od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę przez dokonanie zgłoszenia co do zamierzeń w nim wymienionych. Natomiast ust. 7 tego artykułu przewiduje instrument, dzięki któremu właściwy organ może nałożyć na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia, na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować m.in. zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Przepis ten stanowi podstawę do orzekania przez organ administracji w ramach tzw. uznania administracyjnego, w przypadkach gdy np. powstaje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia, co uzasadnia większą kontrolę administracyjną realizacji inwestycji, ale z drugiej strony nakłada na organ obowiązek wskazania w uzasadnieniu decyzji motywów, jakimi się kierował przyjmując założenie, że zachodzi jedna z przesłanek wymienionych w art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu prawidłowo uznał, że stanowisko organów zostało należycie umotywowane. Jak wynika z treści uzasadnień decyzji organu pierwszej i drugiej instancji, organy te po analizie załączonej do zgłoszenia dokumentacji doszły do wniosku, że zamierzone roboty budowlane mogą spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Organy wskazały, że planowana inwestycja obejmowała m.in. montaż dwóch nowych, stalowych masztów o wysokości 6 m w narożnikach budynku, na którym istniały już trzy inne maszty antenowe z zainstalowanymi antenami. Z uwagi na przyjęte rozwiązania konstrukcyjne konieczna była więc ocena stanu technicznego budynku, ponieważ konstrukcja budynku powinna spełniać warunki zapewniające nieprzekroczenie granicznej nośności. Ponadto planowane prace miały odbywać się na dachu pięciokondygnacyjnego, wielorodzinnego budynku mieszkalnego o wysokości 16 m, dlatego słusznie uznano, że umieszczenie planowanych urządzeń na dachu budynku może, w razie ich przewrócenia, powodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Nie można także podzielić zarzutu, że wykładnia dokonana przez Sąd, prowadzi do wniosku, że montaż jakichkolwiek urządzeń o wysokości ponad 3 m na obiektach budowlanych zawsze rodzić będzie wątpliwości co do "spełnienia zasady bezpieczeństwa konstrukcji", za każdym razem będzie bowiem istniała obawa przewrócenia się konstrukcji czy przekroczenia stanów granicznych nośności, a co za tym idzie, organ w każdym przypadku będzie miał możliwość nałożenia na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Należy mieć bowiem na uwadze, że organ ocenia czy w sprawie wystąpiły przesłanki z art. 30 ust. 7 pkt 1 Prawa budowlanego w warunkach konkretnego stanu faktycznego, wykonanie tych samych robót budowlanych w innych okolicznościach sprawy (np. na innym obiekcie, na innej wysokości) nie zawsze wiązałoby się z możliwością nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Nie można także podzielić zarzutu, że dokonana przez Sąd pierwszej instancji wykładnia prowadzi do obejścia normy zawartej w art. 29 Prawa budowlanego, a tym samym do ograniczenia wprowadzonego przez ustawodawcę uproszczenia procedury. Należy zauważyć, że z zasady wynikającej z art. 28 Prawa budowlanego wynika, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, zaś art. 29 tej ustawy zawiera numerus clausus przypadków stanowiących wyjątek od tej zasady. Bezspornie ratio legis art. 29 Prawa budowlanego wiąże się ze zwolnieniem wymienionych w nim zamierzeń inwestycyjnych od pełnej reglamentacji prawnej w postaci pozwolenia na budowę, jednakże celem ustawodawcy nie jest zwolnienie ich spod regulacji Prawa budowlanego w ogóle (patrz: uwagi do art. 29 w Komentarzu do Prawa budowlanego pod red. Z. Niewiadomskiego, wyd. C.H. Beck, Warszawa 2011). Ponadto należy także mieć na uwadze, że nie są porównywalne dobra, jakim jest uproszczona procedura zgłoszeniowa dla inwestora z bezpieczeństwem ludzi, a nawet mienia. Również zarzut naruszenia art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego nie jest uzasadniony. Wskazuje on co powinno określać zgłoszenie oraz, że należy do niego dołączyć m.in., w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także przewiduje nałożenie przez organ na zgłaszającego obowiązku uzupełnienia brakujących dokumentów. Jak słusznie stwierdził Sąd w zaskarżonym wyroku wprowadzenie tego fakultatywnego wymogu oznacza, że organ nie może zażądać od inwestora przedłożenia projektu budowanego. W okolicznościach przedmiotowej sprawy zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że dołączona do zgłoszenia dokumentacja spełniała wymogi art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego i była kompletna, jednak dla zapewnienia zarówno bezpieczeństwa konstrukcji budynku jak i zamieszkujących go ludzi konieczne będzie przeprowadzenie bardziej sformalizowanej procedury inwestycyjnej, w trakcie której wymagane będzie zatwierdzenie projektu budowlanego obiektu i właściwy nadzór nad jego realizacją, co nie byłoby możliwe przy zastosowaniu uproszczonej procedury inwestycyjnej. Należy także wskazać, że możliwość skorzystania z rozwiązania zawartego w art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego nie eliminuje unormowania wynikającego z art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego, zgodnie z którym organ, który stwierdza prawdopodobieństwo wystąpienia którejś z sytuacji wymienionych tym przepisem może nałożyć obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub określonych robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.