VII SA/Wa 2211/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Bogusław Cieśla po rozpoznaniu w dniu 19 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. L. na czynność Naczelnika Urzędu Pocztowego [...] w W. w przedmiocie odmowy wydania przesyłki listowej postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu B. L. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. Pismem z dnia 12 lipca 2011 r. B. L. złożył do Naczelnika Urzędu Pocztowego [...] w W. skargę na odmowę wydania w dniu 12 lipca 2011 r. przesyłki poleconej adresowanej do jego matki, B. Z. Pismem z dnia 28 lipca 2011 r. Dyrektor Oddziału Rejonowego [...] Centrum P. S.A. udzielił skarżącemu odpowiedzi na ww. skargę, działając na podstawie art. 237 k.p.a. oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 stycznia 2002 r. w sprawie organizacji przyjmowania i rozpatrywania skarg i wniosków (Dz. U. Nr 5, poz. 46). Stwierdził, że w wyniku postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego w urzędzie pocztowym [...] ustalono, że odmowa wydania skarżącemu przesyłki nadanej w postępowaniu podatkowym, adresowanej do osoby wspólnie zamieszkałej, była uzasadniona. Podał, iż katalog sposobów doręczania osobom fizycznym (bezpośredniego i zastępczego) pism kierowanych na podstawie Ordynacji podatkowej (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) zawierają art. 148, 149 i 150 ww. ustawy, zgodnie z którymi ustawodawca przewiduje doręczenie zastępcze jedynie w miejscu zamieszkania adresata. Pismem z dnia 1 sierpnia 2011 r. B. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na czynność materialnotechniczną Naczelnika Urzędu Pocztowego [...] w W. z dnia 12 lipca 2011 r. Skarżący zarzucił naruszenie: - art. 148, 149 i 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa przez ich błędną wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, że przepisy te uniemożliwiają wydanie przesyłki listowej poleconej pochodzącej z Urzędu Skarbowego domownikowi adresata (synowi) w placówce pocztowej, - art. 26 ust. 2 pkt 3a i b, ust. 3 i 4, art. 1, art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 3 pkt 16 i 20 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. – Prawo pocztowe (Dz. U. Nr 130, poz. 1188) przez ich niezastosowanie, - § 35 ust. 1-3, § 36 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych (Dz. U. Nr 5, poz. 34) przez ich niezastosowanie, - art. 45 ust. 1 Konstytucji RP przez pozbawienie obywatela praw do sądu, w sytuacji, gdy nie wie on o toczącym się postępowaniu. Skarżący wniósł o zobowiązanie Naczelnika Urzędu Pocztowego [...] w W. do wydania mu przesyłki pocztowej z Urzędu Skarbowego, adresowanej do matki skarżącego. W odpowiedzi na skargę Naczelnik Urzędu Pocztowego [...] w W. wniósł o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Rozpoznając sprawę sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy przedmiot skargi podlega kontroli tego sądu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony, gdyż objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie. W myśl art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – zwanej dalej ppsa: § 1. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. § 2. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. § 3. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. W niniejszej sprawie przede wszystkim wskazać trzeba, że P. S.A. z siedzibą w W., nie jest organem administracji publicznej. Skierowanie do sądu administracyjnego skargi na czynności P. S.A. z siedzibą w W., tj. podmiotu, który nie jest organem administracji publicznej, jest więc niedopuszczalne. Wskazać należy, iż sprawa objęta niniejszą skargą nie ma charakteru sprawy z zakresu administracji publicznej. Ma ona charakter cywilnoprawny, gdyż dotyczy wykonania usługi przez P. S.A. Zauważyć należy, że zgodnie z art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. Prawo pocztowe (tj. Dz.U. z 2008 r. Nr 189, poz. 1159 ze zm.), do odpowiedzialności operatorów za niewykonanie lub nienależyte wykonanie usługi pocztowej stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego, jeżeli przepisy ww. ustawy nie stanowią inaczej. Już tylko z tego względu przedmiotowa skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Stwierdzić również trzeba, że skargą do wojewódzkiego sądu administracyjnego została objęta czynność organu w sprawie dotyczącej skargi wniesionej w trybie art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.). W taki sposób należy bowiem potraktować pismo skarżącego z dnia 12 lipca 2011 r., zatytułowane "reklamacja odmowy wydania przesyłki poleconej". Stosownie do art. 227 k.p.a. przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. W orzecznictwie sądowym panuje ugruntowany pogląd, iż powyższy tryb "ogólnoskargowy" jest samodzielnym, jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, które kończy się czynnością materialno-techniczną, a mianowicie zawiadomieniem o sposobie załatwienia skargi. Na takie zawiadomienie nie służy skarga do sądu administracyjnego, nie jest ono bowiem innym niż decyzje i postanowienia aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Skarga wniesiona w trybie przepisów działu VIII k.p.a. jest odformalizowanym środkiem ochrony interesów jednostki, nie dającym podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, tj. postępowania odwoławczego lub postępowania sądowoadministracyjnego (wyrok NSA z dnia 1 grudnia 1998 r. sygn. akt III SA 1636/97, postanowienie NSA z dnia 21 listopada 2000 r. sygn. akt III SAB 108/99). Tym samym ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie działu VIII k.p.a. nie podlega kognicji sądów administracyjnych (postanowienie NSA dnia 9 grudnia 1999 r. sygn. akt III SAB 7/99). A zatem, czynność w przedmiocie zawiadomienia o sposobie załatwienia skargi nie podlega kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego. Jednocześnie nadmienić należy, iż uprawnionym do kontroli przestrzegania przepisów z zakresu działalności pocztowej jest Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej, stosownie do art. 63 ust. 1 Prawa pocztowego. Z tych przyczyn na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 oraz art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji.