II GSK 2028/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska (spr.) Sędziowie NSA Urszula Raczkiewicz Czesława Socha Protokolant Anna Ważbińska po rozpoznaniu w dniu 19 października 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 7 lipca 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 882/11 w sprawie ze skargi S. & S. K. R. P. i A. s. k. w W. na informację Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości na rzecz S. & S. K. R. P. i A. s. k. w W. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania Wyrokiem z dnia 7 lipca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uwzględnił skargę S. & S. – K. R. P. i A. Sp. K. w W. (dalej Kancelaria) stwierdzając, że ocena projektu p.n. "Wdrożenie innowacyjnego systemu DMS automatyzującego wymianę informacji pomiędzy Kancelarią, a jej partnerami" została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości w W. (dalej PARP) oraz zasądził na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego. Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia faktyczne. Po stwierdzeniu przez WSA w W. ( wyrok z dnia 23 września 2010 r. ), że ocena projektu przeprowadzona została w sposób naruszający prawo przez naruszenie przepisu art. 30b ust. 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju ( Dz. U. Nr 84, poz. 712 z 2008 r. ze zm.; dalej uzppr. ), ponownie rozpoznając sprawę, Fundacja Małych i Średnich Przedsiębiorstw (Regionalna Instytucja Finansująca - RIF), pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r. poinformowała Spółkę o ponownej negatywnej ocenie merytorycznej wnioskowanego do dofinansowania projektu. W uzasadnieniu wskazano, iż zgodnie z § 9 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 13 sierpnia 2008 r. w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej na wspieranie tworzenia i rozwoju gospodarki elektronicznej w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007—2013 (Dz. U Nr 153, poz. 956 ze zm.; dalej rozporządzenie MRR), dofinansowanie w ramach Działania 8.2 może uzyskać przedsiębiorca, który "planuje rozpoczęcie lub rozwój współpracy w oparciu o rozwiązanie elektroniczne, w szczególności przez dostosowanie własnych systemów informatycznych do systemów informatycznych przedsiębiorców, z którymi kooperuje, w celu umożliwienia automatyzacji wymiany informacji między systemami informatycznymi współpracujących przedsiębiorców". Zdaniem organu z tego przepisu wynika, iż współpracujący przedsiębiorcy (stali partnerzy biznesowi) zgłoszeni w ramach projektu powinni posiadać własne systemy informatyczne lub wdrożyć je równolegle z realizacją projektu przez Wnioskodawcę. W ocenie RIF powyższy warunek nie jest spełniony w przypadku przedmiotowego projektu, ponieważ Kancelarie współpracujące ze Spółką dysponują wyłącznie takim oprogramowaniem jak: MS Windows, MS Office i Lex - system informacji prawnej, które sam Wnioskodawca określił mianem "standardowego oprogramowania". Kancelaria dnia [...] kwietnia 2011 r. ponownie wniosła skargę, domagając się uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia z uwagi na przeprowadzenie oceny wniosku przez RIF w sposób naruszający prawo i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skargę uzasadniono naruszeniem prawa przez między innymi: zmianę argumentacji i zmianę przyczyn negatywnej oceny wniosku na kolejnych etapach postępowania poprzez podawanie nowych przyczyn i nowych uzasadnień sprzecznych z poprzednimi, tym samym przez dowolną ocenę wniosku oraz nieprawidłową i bezpodstawnie rozszerzającą interpretację rozporządzenia MRR, a także jednoznacznie błędną i nierzetelną ocenę wniosku oraz zawartych w nim rozwiązań, sprzeczną z powszechnie przyjętymi i stosowanymi definicjami systemów i rozwiązań informatycznych, a także sprzeczną z danymi zawartymi we wniosku. Skarżący wskazał, iż nie jest dopuszczalna zmiana przyczyn negatywnej decyzji, a dyskusji powinny być podane tylko te przyczyny negatywnej oceny, od której składany był protest. Kancelaria argumentowała też, iż nieprawidłowa jest zawężająca interpretacja przepisu § 9 ust. 2 pkt 4 traktująca jako normatywną część przepisu podaną "przykładowo" ( informacja I i II ), a także ograniczenie pojęcia systemu informatycznego do wybranych przez RIF szczegółowych systemów informatycznych ( informacja III ). Sąd I instancji, uwzględniając skargę wskazał, że ponownej oceny projektu dokonano w sposób dowolny. Jak wyjaśnił WSA, w proteście strona winna zgłosić wszystkie zarzuty, pod rygorem utraty prawa do przytoczenia nowych argumentów w odwołaniu. Z kolei instytucja oceniająca związana jest zakresem protestu i sprawdza zgodność wniosku o dofinansowanie tylko z kryteriami oceny wskazanymi w proteście. Jeżeli, w wyniku skorzystania przez stronę z odwołania, instytucja rozpoznająca je wyraźnie wskazała zakres badania projektu, a więc jak w badanej sprawie, niezgodności z kryterium 1 i 4 w zakresie zakwestionowanych okoliczności, to wskazanie przy rozpatrywaniu odwołania nowych zastrzeżeń w ramach kryterium 1 jest naruszeniem procedury odwoławczej. Skutkiem naruszenia jest uniemożliwienie wnioskodawcy odniesienia się do "nowych" zarzutów pod adresem projektu. WSA wskazał na przepis art. 26 ust. 2 uzppr. i przewidziany tym przepisem obowiązek zapewnienia przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów wyjaśniając, że wnioskodawca "nie może być zaskakiwany podnoszeniem przez instytucję rozpatrującą protest, dalszych zarzutów, których wnioskodawca nie może już zwalczać, czy wyjaśniać ze względu na zakończenie procedury". Sąd podzielił także zarzut błędnej wykładni przepisu § 9 ust. 2 pkt 4) rozporządzenia MRR oraz nierzetelnej oceny złożonego wniosku, bowiem z przepis tego wynika, że wystarczające do spełnienia kryterium dofinansowania w omawianym zakresie jest rozpoczęcie lub rozwój współpracy w oparciu o rozwiązania elektroniczne. Bezpodstawna jest ocena organu skutkująca zawężeniem omawianego przepisu poprzez traktowanie części przykładowej przepisu, jako jego części normatywnej. Powołany przepis rozporządzenia MRR nie ograniczył też w żaden sposób pojęcia systemu informatycznego, zatem bezpodstawnie instytucja oceniająca uznała za systemy informatyczne tylko te przez nią określone. WSA w W. przychylił się do przedstawionej przez Skarżącą koncepcji, iż pojęcie systemu informatycznego rozumieć należy w sposób ogólny. W skardze kasacyjnej PARP domagała się uchylenia wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania lub w przypadku uznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, że nie doszło do naruszenia przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w oparciu o art. 174 pkt 1) p.p.s.a., uchylenia w całości wyroku i oddalenia skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając: 1. naruszenie art. 30 c ust. 3 pkt 1 uzppr. w związku z § 17 ust. 2 i w związku z § 7 ust. 3, § 9 ust. 3, § 16 i § 14 ust. 1 procedury odwoławczej w ramach POIG stanowiącej załącznik nr 4 do Szczegółowego opisu priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013 w związku z art. 35 ust. 3 pkt 1 i 2 uzppr. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy ocena wniosku została przeprowadzona w sposób zgodny z przepisami prawa; 2. błędną wykładnię § 17 ust. 2 w związku z § 7 ust. 3, § 9 ust. 3, § 14 ust. 1, § 16 ust. 1, § 17 ust. 3 lit. a i b procedury odwoławczej w ramach POIG polegająca na uznaniu, że organ dokonujący ponownej ceny projektu w ramach kryterium bądź kryteriów, w których odwołanie zostało uznane za zasadne nie może wykroczyć poza zarzuty sformułowane w pierwotnej ocenie wniosku, podczas gdy granice ponownej oceny wniosku wyznacza jedynie kryterium bądź kryteria, w których odwołanie zostało uznane za zasadne; 3. naruszenie art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270; dalej p.p.s.a.) poprzez przedstawienie stanu faktycznego w wyroku niezgodnie z rzeczywistością, tj. uznanie, że w ramach kryterium 1 "Przedmiot projektu jest zgodny z celami POIG oraz działania 8.2 PO IG", przy ponownym rozpoznaniu wniosku, dokonywanym w dniu [...] lipca 2010 oraz [...] kwietnia 2011 r., doszło do zmiany przyczyn negatywnej oceny wniosku na kolejnych etapach postępowania, poprzez podawanie nowych przyczyn i nowych uzasadnień sprzecznych z poprzednimi; 4. błędną wykładnię § 9 ust. 2 pkt 4 w związku z § 9 ust. 1 i § 3 ust. 1 pkt 1 i 3 rozporządzenia MRR polegającą na uznaniu, że użyte w tym przepisie pojęcie "system informatyczny" należy rozumieć w sposób ogólny, podczas gdy w przepisie tym wskazano klasę systemów teleinformatycznych przeznaczonych do automatycznej komunikacji handlowej (wymiany danych) oraz koordynacji działań. Uzasadniając skargę kasacyjną jej autor podniósł, że z art. 30 ust. 3 pkt 1 uzppr. wynika, iż pozytywne rozpatrzenie skargi jest możliwe tylko wtedy, gdy ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. Z przepisu tego wynika więc, że kontroli sądu poddana nie jest prawidłowość przeprowadzenia procedury odwoławczej, ale prawidłowość oceny projektu, co zdaniem kasatora nie zostało wykonane w niniejszej sprawie. Za błędną uznał stanowisko WSA, że zakres protestu zawęża ponowną ocenę nie tylko do objętego protestem kryterium, ale ogranicza tę ocenę do powołanych w ramach danego kryterium okoliczności i kwestii ujętych w proteście. Zdaniem PARP skoro wnioskodawca jest zobligowany do przytoczenia w jednym proteście wszystkich zarzutów pod rygorem utraty możliwości powoływania się na nowe argumenty w odwołaniu, oznacza to, że słowo "zarzut" oznacza tyle, co wskazanie kryteriów, z niespełnieniem którego wnioskodawca się nie zgadza. Z przytoczonej analizy pojęciowej, zdaniem kasatora, wynika, że instytucja odwoławcza ma mieć na względzie wyniki kolejnych etapów postępowania odwoławczego, a także uzasadnienie rozpoznanego pozytywnie odwołania i wskazane tam nieprawidłowości, co nie znaczy, że powołanie w ponownej ocenie projektu nowych argumentów dla uzasadnienia oceny, że projekt nie spełnia kwestionowanego uprzednio kryterium, wykracza poza ramy procedury odwoławczej. Autor skargi kasacyjnej podkreślił, że nie można mówić o sprzeczności uzasadnień kolejnych ocen, bowiem są one oparte na kolejnych ocenach różnych ekspertów, co oznacza, że uzasadnienia ocen muszą się różnić, co nie zmienia faktu; że wszystkie pisma zarzucają, że systemy użytkowe Partnerów Kancelarii nie są systemami informatycznymi. Autor skargi kasacyjnej nie zgodził się również z definicją systemu informatycznego zaprezentowaną prze Sąd, ponieważ niesłusznie powoduje ono semantyczne zrównanie systemu informatycznego z rozwiązaniem elektronicznym. Zdaniem kasatora, jak wynika z § 3 ust. 1 pkt 1, § 9 ust. 1 rozporządzenia MRR, przez system informatyczny można rozumieć tylko taki system, który w oparciu o automatyczną komunikację handlową (wymianę danych), prowadzi do realizacji procesów biznesowych oraz koordynacji działań między przedsiębiorcami, na indywidualne żądanie odbiorcy usługi, bez jednoczesnej obecności stron w tej samej lokalizacji, nie zaś jakikolwiek system rozumiany w sposób ogólny. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna oparta została na obu wskazanych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. podstawach, co odpowiada zawartej w zaskarżonym wyroku ocenie Sądu, że organ naruszył zarówno przepisy postępowania, jak też wadliwie zinterpretował przepis prawa materialnego mający zasadnicze znaczenie w sprawie. Wskazując na naruszenie prawa procesowego, kasator nie zgodził się z Sądem I instancji, że ocena projektu przeprowadzona została z naruszeniem określonej przepisem art. 26 ust. 2 uzppr. zasady przejrzystości reguł postępowania przez uchybienie § 17 ust. 2 Procedury Odwoławczej. Jak bowiem uznał WSA, instytucja dokonująca ponownej oceny projektu wskazała w ramach zakwestionowanych kryteriów nowe w stosunku do dotychczasowych zarzuty, co jest niedopuszczalne, bowiem uniemożliwia stronie odniesienie się do nich w normalnym trybie odwoławczym. Odnosząc się do sformułowanych w pkt I a) – c) zarzutów kasacyjnych natury procesowej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż ich naruszenie przez wadliwą ocenę co do dokonania przez organ w toku postępowania odwoławczego zmiany zarzutów, nie może mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, czego wymaga art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Po dokonanej dnia [...] lutego 2010 r. pierwotnej ocenie projektu skarżącej Kancelarii, w toku przeprowadzonego postępowania odwoławczego wydane zostały kolejno trzy oceny projektu: ocena wydana w wyniku złożonego protestu zawarta w piśmie z dnia [...] marca 2010 r., ocena wydana w wyniku uwzględnionego przez Instytucję pośredniczącą odwołania zawarta w piśmie z dnia [...] lipca 2010 r. i ocena wydana w wyniku uwzględnionej przez WSA w W. skargi zawarta w piśmie z dnia [...] kwietnia 2011 r. Analiza akt administracyjnych sprawy załączonych do akt sądowych prowadzi do wniosku, że każda z wydanych ocen wskazywała na niespełnienie przez projekt kryterium jego zgodności z celami POIG oraz działania 8.2 POIG, które dotyczyło braku po stronie współpracujących z Kancelarią przedsiębiorców systemów informatycznych. Ocena ta była uzasadniana w bardziej lub mniej obszerny sposób, jednakże uzasadnienie pierwotnej oceny niespełnienia przez projekt tego kryterium i uzasadnienie oceny ostatniej mają wspólny mianownik i jeden sens. Otóż instytucja oceniająca, powołując przepis § 9 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia MRR, stwierdziła, że przedstawione w projekcie dane nie pozwalają uznać, aby zgłoszeni w ramach projektu współpracujący z Kancelarią przedsiębiorcy posiadali własne systemy informatyczne lub żeby działania podjęte w ramach projektu miały doprowadzić do takiego celu. Fakt, iż w pierwotnej ocenie niespełnienie wskazanego kryterium organ wyjaśniał brakiem informacji w projekcie co do systemów przedsiębiorców współpracujących podlegających zintegrowaniu z systemem Kancelarii, nie oznacza, iż postawiono inny zarzut. W świetle wyjaśnień organu z oceny pierwotnej i ostatniej wynika jednoznacznie, że dane zawarte w projekcie nie pozwalają uznać, iż kancelarie współpracujące posiadają systemy informatyczne, które mogą zostać zintegrowane z systemem Kancelarii skarżącej, co prowadzi do negatywnej oceny ze względu na kryterium zgodności projektu z celami POIG oraz działania 8.2 POIG. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, fakt rozbudowania argumentacji związanej z postawionym projektowi zarzutem niezgodności jest z jednej strony oczywistą konsekwencją rozpatrywania środków odwoławczych z zachowaniem wymogu art. 30b ust. 3 uzppr., a z drugiej strony wynikiem udzielenia odpowiedzi na zarzuty zawarte w proteście i odwołaniu. Należy jednak stwierdzić, iż rozbudowane przez instytucję oceniającą uzasadnienie niespełnienia przez projekt określonego kryterium nie jest tożsame ze stawianiem projektowi innych zarzutów i nie może oznaczać naruszenia zasad ponownej oceny projektu, a w szczególności § 17 ust. 2 Procedury Odwoławczej. Błąd Sądu I instancji w tym zakresie polegał na utożsamieniu rozbudowanej argumentacji uzasadnienia z nowymi zarzutami, tymczasem zarzut, który ostał się w ostatniej zaskarżonej do Sądu ocenie dotyczył niespełnienia kryterium zgodności projektu z celami Programu oraz działania 8.2 i był powtórzeniem zarzutu z oceny pierwotnej. Z tego względu należało zgodzić się ze składającym skargę kasacyjną, iż organ nie naruszył zasad oceny projektu w sposób, który naruszyłby zasadę przejrzystości, o której mowa w art. 26 ust. 2 uzppr. Jak już jednak była o tym mowa wyżej, opisana wadliwość zaskarżonego wyroku nie może mieć wpływu na wynik sprawy, bowiem Naczelny Sąd Administracyjny podziela ocenę Sądu co do naruszenia przez organ prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisu § 9 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia MRR. Przypomnieć należy, iż przedłożony do finansowania projekt złożony został przez skarżącą w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka ( POIG) 2007 – 2013 w Osi Priorytetowej 8 "Społeczeństwo informacyjne – zwiększanie innowacyjności gospodarki", dla Działania 8.2 "Wspieranie wdrażania elektronicznego biznesu B2B". Szczegółowe przeznaczenie, warunki i tryb udzielania pomocy finansowej dla m.in. tego rodzaju działania ( wspieranie wdrażania elektronicznego biznesu B2B ) określone zostały powołanym wyżej rozporządzeniem Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 13 sierpnia 2008 r. Zgodnie z przepisem § 9 ust. 1 i ust. 2 pkt 4 tego aktu prawnego Agencja ( Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości ) może udzielić wsparcia na wdrażanie elektronicznego biznesu B2B z przeznaczeniem na realizację projektów o charakterze technicznym, informatycznym i organizacyjnym, które prowadzą do realizacji procesów biznesowych w formie elektronicznej. Wsparcie to może zostać udzielone przedsiębiorcy, który wśród wymienionych w pkt 1) – 6) warunków, planuje rozpoczęcie lub rozwój współpracy w oparciu o rozwiązania elektroniczne, w szczególności przez dostosowanie własnych systemów informatycznych do systemów informatycznych przedsiębiorców, z którymi kooperuje, w celu umożliwienia automatyzacji wymiany informacji między systemami informatycznymi współpracujących przedsiębiorców ( § 9 ust. 2 pkt 4). Dokonując wykładni przepisu § 9 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia MRR należy mieć na uwadze ust. 1 tego paragrafu, który na przedsiębiorców ubiegających się o dofinansowanie w ramach wskazanego typu działania, nakłada obowiązek opracowania projektu zmierzającego do uzyskania określonego efektu, którym jest elektroniczna forma realizowania działalności gospodarczej. Tak nakreślony cel strategiczny "elektronicznej realizacji działań biznesowych" znalazł wyraz w sformułowanym w § 9 ust. 2 pkt 4 warunku rozpoczęcia lub rozwoju istniejącej już współpracy handlowej w oparciu o rozwiązania elektroniczne. Dostosowanie systemu informatycznego wnioskującego o pomoc przedsiębiorcy do systemu przedsiębiorców z nim współpracujących jest, jak wprost wynika z lektury cyt. przepisu, wyróżnionym przykładem wskazanego do dofinansowania działania. W świetle zatem obu wskazanych przepisów, każde zamierzenie projektowe, które wdroży elektroniczną formułę załatwiania określonego rodzaju spraw z zakresu elektronicznej komunikacji handlowej, będzie odpowiadało warunkowi z § 9 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia. Przyjęcie za składającą skargę kasacyjną Polską Agencją Rozwoju Przedsiębiorczości, że warunek z cyt. przepisu jest spełniony jedynie w razie wynikającego z projektu dostosowania systemów informatycznych tych należących do wnioskującego o pomoc i tych należących do współpracujących z nim przedsiębiorców dla celu uzyskania możliwości automatyzacji wymiany informacji między tymi systemami jest, jak trafnie uznał Sąd I instancji, ograniczeniem możliwości ukształtowania współpracy w oparciu o rozwiązanie elektroniczne, jakie ten przepis stwarza. Nie można też zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, że rozwiązanie elektroniczne, o którym mowa w § 9 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia to w istocie rzeczy pojęcie równoznaczne pojęciu systemu informatycznego za czym ma przemawiać brak zdefiniowania tego drugiego terminu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, posłużenie się przez normodawcę w cyt. przepisie zarówno terminem "rozwiązania elektronicznego" jak też "systemu informatycznego" nie jest przypadkowe i w żadnym razie nie prowadzi do wniosku, że pojęcia te są równoznaczne. Przepis niewątpliwie wymaga rozwiązania elektronicznego, którego celem będzie współpraca pomiędzy przedsiębiorcami wyrażająca się możliwością automatycznej komunikacji handlowej w takim zakresie jaki przewiduje dany projekt. Realizacji tego celu ma służyć dysponowanie przez podmioty uczestniczące w projekcie systemem informatycznym. Jak trafnie zauważył WSA, brak jest normatywnej definicji systemu informatycznego. Powyższe doprowadziło ten Sąd do wniosku, iż system informatyczny, o którym mowa w przepisie należy rozumieć w sposób ogólny. Niewątpliwie w przypadku zaproponowanego w projekcie rozwiązania elektronicznego, nie można odwoływać się do skomplikowanych systemów informatycznych według pomysłu oceniającej Instytucji, jako warunku, który musi spełniać każdy uczestniczący w projekcie podmiot. Należy bowiem zwracać uwagę na założony cel pomocy dla biznesu B2B w postaci realnej możliwości elektronicznej wymiany informacji oraz koordynacji działań pomiędzy podmiotami uczestniczącymi w projekcie. Doprowadzenie dzięki zaproponowanemu w projekcie rozwiązaniu elektronicznemu do efektu zautomatyzowanej komunikacji handlowej i wymiany danych pomiędzy Kancelarią, kancelariami współpracującymi i klientami niewątpliwie spełnia warunek współpracy w oparciu o rozwiązanie elektroniczne, o którym mowa w § 9 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia, czemu nie stoi na przeszkodzie definicja elektronicznego biznesu B2B zawarta w § 3 ust. 1 pkt 1) cyt. rozporządzenia. Zadaniem instytucji oceniającej jest zbadanie, czy dany projekt stwarza możliwość realizacji zamierzenia elektronicznej współpracy, a zatem czy spełnia kryterium zgodności projektu z celem POIG. Nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach odwoływanie się instytucji oceniającej do pojęć niezdefiniowanych normatywnie, a tak stało się w kontrolowanej przez Sąd I instancji sprawie. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 184 p.p.s.a w związku z art. 30e uzppr. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. w związku z przepisem § 14 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielanej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163 poz. 1349 ze zm.).