II SAB/Wa 250/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Stanisław Marek Pietras po rozpoznaniu w dniu 19 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. C. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w P. w przedmiocie rozpoznania wniosku o udzielenie urlopu wychowawczego postanawia -odrzucić skargę- A. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w P. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2010 r. o udzielenie urlopu wychowawczego. Zarzucił, że ewentualna odmowa udzielenia mu urlopu wychowawczego powinna nastąpić w formie decyzji administracyjnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wskazał, że skarżący nie jest już funkcjonariuszem policji, a zatem bezprzedmiotowe jest rozpoznanie wniosku o udzielenie mu urlopu wychowawczego. Podkreślił również, że w dacie złożenia przez skarżącego wniosku o urlop wychowawczy brak było podstawy prawnej do udzielenia policjantowi-mężczyźnie tego urlopu. Dodatkowo podniósł, że kwestia udzielania urlopu wychowawczego policjantowi w ogóle nie jest rozstrzygana decyzją administracyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do postanowień art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). Z powyższych przepisów wynika, że zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów lub czynności. Jednocześnie wskazać należy, że z bezczynnością organu administracji mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 85 i n.). Innymi słowy warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność jest możliwość złożenia skargi na ewentualną decyzję administracyjną (postanowienie, inny akt lub czynność) wydaną w tym zakresie. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy należy przede wszystkim podkreślić, iż w dacie złożenia przez skarżącego wniosku o udzielenie urlopu wychowawczego (data nadania na kopercie – 19 lutego 2010 r., k – [...] akt osobowych skarżącego) powyższą kwestię regulował art. 79 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), który stanowił wówczas, iż policjantowi-kobiecie przysługiwały szczególne uprawnienia przewidziane dla pracownic według przepisów prawa pracy, jeśli przepisy ustawy o Policji nie stanowiły inaczej. Jasne brzmienie powołanego przepisu nie pozwalało uznać go za materialnoprawną podstawę do wydania decyzji w przedmiocie wniosku o udzielenie urlopu wychowawczego złożonego przez policjanta - mężczyznę. Brak w ustawie o Policji przepisu, który mógłby stanowić podstawę materialnoprawną załatwienia wniosku strony czyni niedopuszczalnym wydanie decyzji w tym przedmiocie. Skoro w przepisach ustawy o Policji (i w przepisach innych ustaw) brak było wówczas podstaw prawnych do przyznania policjantowi urlopu wychowawczego, to tym samym brak było podstaw do wydania decyzji w tym przedmiocie. Organy administracji działają na podstawie i w granicach prawa. Każde ich władcze działanie (a takim jest podejmowanie decyzji administracyjnych) musi mieć ustawową podstawę prawną. Brak takiej podstawy stanowi o niemożności rozstrzygnięcia sprawy decyzją (por. wyrok NSA z dnia 21 września 2006 r. sygn. I OSK 151/06 publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Reasumując należy podkreślić, iż skoro w dacie złożenia przez A. C. wniosku o urlop wychowawczy organ nie mógł go rozstrzygnąć w drodze decyzji, a na wniosek ten odpowiedział pismem z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] i jednocześnie biorąc pod uwagę fakt, o czym była już mowa wyżej, iż warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność jest możliwość złożenia skargi na ewentualną decyzję administracyjną wydaną w tym zakresie, to tym samym rozpoznawana skarga na bezczynność w tym przedmiocie jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Nie ma przy tym znaczenia fakt, że w dniu 23 czerwca 2011 r. w związku z art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 1 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy o Policji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 117, poz. 677) zmianie uległa treść art. 79 ustawy o Policji, który umożliwia obecnie udzielenie urlopu wychowawczego zarówno policjantowi – mężczyźnie, jak i kobiecie. Wskazać bowiem należy, że organ rozpoznaje sprawę na podstawie przepisów obowiązujących w dacie podjęcia decyzji (załatwienia sprawy) i rozstrzygnięć tych nie weryfikuje następnie po każdorazowej zmianie przepisów regulujących daną materię. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.