II FSK 388/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak, Sędzia NSA Stefan Babiarz (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Marek Olejnik, Protokolant Marta Wyszkowska, po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Przedsiębiorstwa [...] "N." sp. z o. o. z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 października 2011 r. sygn. akt I SA/Gd 930/11 w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa [...] "N." sp. z o. o. z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 12 lipca 2011 r. nr Sygn. akt 748/11 w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2005 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku na rzecz Przedsiębiorstwa [...] "N." sp. z o. o. z siedzibą w G. kwotę 14219 (słownie: czternaście tysięcy dwieście dziewiętnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrokiem z dnia 19 października 2011 r., I SA/Gd 930/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę P. [...] z siedzibą w G. (zwanego dalej spółką) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 12 lipca 2011 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2005 r. 2. Ze stanu sprawy przyjętego przez sąd pierwszej instancji wynikało, że w złożonej korekcie deklaracji na podatek od nieruchomości za 2005 r. spółka wyłączyła z przedmiotu opodatkowania budowle o wartości 62.711.096 zł, powołując się na zwolnienie z opodatkowania wynikające z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm., zwanej dalej: u.p.o.l.), a mianowicie budowle infrastruktury portowej oraz zajęte pod nie grunty. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, podobnie jako organ pierwszej instancji, nie podzieliło stanowiska spółki uznając, że zwolnienie od podatku przewidziane w art. 7 ust.1 pkt 2 u.p.o.l. w odniesieniu do wskazanych budowli nie przysługuje. Organ stwierdził, że obiekty wykazane przez spółkę są wprawdzie budowlami w rozumieniu prawa budowlanego oraz położone są w granicach portu morskiego, jednakże nie są przeznaczone do świadczenia usług przez podmiot zarządzający tym portem, utworzony na podstawie ustawy. Z materiału dowodowego wynika, że posiadane i wybudowane budowle są przeznaczone do prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na przeładunku ropy naftowej i paliw płynnych. Tego przedmiotu działalności przedsiębiorstwa nie sposób zaliczyć do zadań, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach morskich (Dz.U. z 2002 r. Nr 110 poz. 967 ze zm., zwanej dalej: ustawą o portach i przystaniach morskich). Tym samym przedmiotowe budowle i zajęte pod nie grunty nie są objęte zwolnieniem podatkowym przewidzianym w art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. 3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Gdańsku spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z decyzją ją poprzedzającą, zarzucając naruszenie przepisów: - art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 210 § 1 pkt 1 w związku z art. 235, art. 207 § 1 i § 2 w związku z art. 210 § 1 pkt 5 i 6 ord. pod., polegające na niewyjaśnieniu wszystkich istotnych w sprawie okoliczności i zaniechaniu zebrania i rozpoznania całego materiału dowodowego, prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę zaufania do organów podatkowych, nieodniesienie się do kwestii ogólnodostępności budowli i wskazanie w sentencji rozstrzygnięcia nieistniejących przepisów; - art. 7 ust.1 pkt 2 i art. 6 ust. 3 u.p.o.l., art. 2 pkt 4 ustawy o portach i przystaniach morskich, art. 92 i 217 Konstytucji RP poprzez odmowę zastosowania zwolnienia podatkowego od budowli infrastruktury portowej. W uzasadnieniu skargi spółka podała, że przewidziane w art. 7 ust.1 pkt 2 u.p.o.l. zwolnienie podatkowe ma charakter przedmiotowy, wobec czego o zaliczeniu budowli do infrastruktury portowej decyduje wyłącznie rodzaj budowli, a nie to, w czyim posiadaniu budowla ta pozostaje. Spółka podkreśliła, że obiekty znajdujące się w obrębie B. [...] zostały zaliczone do infrastruktury portowej Portu Morskiego G. zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 31 sierpnia 2010 r., a wcześniej – rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 marca 2005 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. 4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalając skargę wskazał, że zwolnienie, o którym mowa w art. 2 pkt 4 w związku z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o portach i przystaniach morskich, które to przepisy współtworzą ulgę podatkową wraz z podstawowym w tym zakresie art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., ma ewidentnie charakter przedmiotowo-podmiotowy. Ten podmiotowy charakter wynika z zawartego w art. 2 pkt 4 ustawy o portach i przystaniach morskich sformułowania "przeznaczone do wykonywania przez podmiot zarządzający portem zadań, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5", czyli zadań polegających na świadczeniu usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej. Ze stanu faktycznego sprawy ustalonego i ocenionego przez organy nie wynika, że w analizowanym okresie spółka była podmiotem, który - na podstawie określonego tytułu prawnego - wykonywał w ramach zarządzania portem zadania w postaci świadczenia usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej w rozumieniu art. 2 pkt 4 w związku z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o portach i przystaniach morskich, ani że usługi te na spornym terenie wykonywane były przez podmiot zarządzający portem. Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że przepisy przewidujące ulgę i zwolnienia, jako wyjątki od zasady powszechności opodatkowania, muszą być interpretowane ściśle - nie mogą przedmiotem wykładni rozszerzającej. Nie jest też możliwe dokonywanie interpretacji przepisów z uwzględnieniem specyfiki działalności podatnika, jak chciałaby tego spółka. Dlatego też nie można podzielić stanowiska spółki o stricte przedmiotowym charakterze zwolnienia wynikającego z art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Nie uwzględnia ono bowiem treści współtworzących tę ulgę podatkową art. 2 pkt 4 w związku z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o portach i przystaniach morskich. Sąd zauważył, że spółka zarzuciła także, iż sporne obiekty zostały zaliczone do infrastruktury portowej na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 marca 2005 r. w sprawie określenia akwenów portowych oraz ogólnodostępnych obiektów, urządzeń i instalacji wchodzących w skład infrastruktury portowej dla portów o podstawowym znaczeniu dla gospodarki narodowej (Dz.U. 2005 r. Nr 42, poz. 407). Rozporządzenie to wydane zostało na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy o portach i przystaniach morskich. Sam fakt zaliczenia w powyższym akcie prawnym danych budowli do infrastruktury portowej nie oznacza jeszcze automatycznego przyznania zwolnienia od podatku od nieruchomości. Konieczne jest spełnienie także innych przesłanek wynikających z art. 2 pkt 4 i art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o portach i przystaniach morskich. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 grudnia 2008 r., II FSK 558/08, na podstawie unormowania wynikającego z art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 2 pkt 4 i art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o portach i przystaniach morskich, samo uprawnione posiadanie obiektów wskazanych w części początkowej art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., w oderwaniu od realizacji ich definicji oraz funkcji opisanych w art. 2 pkt 4 w związku z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o portach i przystaniach morskich, nie uprawnia do dochodzonej przez spółkę ulgi podatkowej. 5. Powyższy wyrok spółka zaskarżyła w całości skargą kasacyjną, zarzucając mu naruszenie: 1) art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., polegające na nieprawidłowym przyjęciu, że zwolnienie przewidziane niniejszym przepisem nie ma zastosowania do spółki z uwagi na jego przedmiotowy-podmiotowy charakter, 2) art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 2 pkt 4 ustawy o portach i przystaniach morskich w związku z § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 marca 2005 r. w sprawie określenia akwenów portowych oraz ogólnodostępnych obiektów, urządzeń i instalacji wchodzących w skład infrastruktury portowej dla portów o podstawowym znaczeniu dla gospodarki narodowej (Dz. U. z 2005 r. Nr 42, poz. 407), polegające na przyjęciu, że sam fakt zaliczenia danych budowli w powyższym akcie prawnym do infrastruktury portowej nie oznacza automatycznie przyznania zwolnienia od podatku od nieruchomości i uznaniu, iż konieczne jest spełnienie także innych przesłanek, wynikających z art. 2 pkt 4 i art. 7 ust.1 pkt 5 ustawy o portach i przystaniach morskich, 3) art. 2 pkt 4 ustawy o portach i przystaniach morskich, polegające na błędnym przyjęciu, że pozostające w posiadaniu spółki obiekty infrastruktury nie są przeznaczone do wykonywania przez podmiot zarządzający portem zadań polegających na świadczeniu usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej, a tym samym nie mają przymiotu infrastruktury portowej, 4) art. 1 § 1 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych z dnia 25 lipca 2002 r. (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm., zwanej dalej: p.u.s.a.), poprzez przyjęcie, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa, podczas, gdy jest sprzeczna z przepisami prawa, w szczególności z art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. oraz art. 2 pkt 4 ustawy o portach i przystaniach morskich, 5) art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l., poprzez niedostateczne wyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku podstawy prawnej rozstrzygnięcia i niedostarczenie organom podatkowym niezbędnych wskazówek co do kierunku dalszego postępowania, w szczególności brak odniesienia się w uzasadnieniu wyroku do istoty sporu i całkowite pominięcie kwestii, czy spółka w ogóle jest podatnikiem podatku od nieruchomości w sytuacji, w której jest posiadaczem zależnym nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, ale umowę dzierżawy zawarła z użytkownikiem wieczystym, jakim jest podmiot zarządzający portem- spółka prawa handlowego - Z. - tym bardziej, że zagadnienie to jest różnie interpretowane zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie i budzi poważne wątpliwości interpretacyjne, 6) art. 145 § 1 ust. 1 lit. a) oraz c) p.p.s.a., poprzez zaniechanie uchylenia decyzji administracyjnej wydanej przy naruszeniu przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy (przepisy prawa materialnego wskazane w pkt 1 ppkt 1-4), względnie zaniechanie uchylenia decyzji administracyjnej wydanej przy naruszeniu przepisów prawa procesowego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy (art. 121 § 1, art. 122 oraz art. 187 § 1 ord. pod.) przez prowadzenie postępowania w sposób zaprzeczający zasadzie zaufania do organów podatkowych, niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym oraz nierozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie, a także przez naruszenie podstawowej zasady obowiązującej w prawie podatkowym, w myśl której wszelkie wątpliwości dotyczące wykładni przepisów podatkowych nie powinny być interpretowane na niekorzyść podatnika. Uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności spółka zarzuca, że sąd I instancji pominął, iż organ nie przeprowadził postępowania dowodowego na okoliczność, czy będące przedmiotem opodatkowania obiekty infrastruktury portowej oddane w dzierżawę spółce przeznaczone są do wykonywania przez Z. (dalej: ZMPG) usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej oraz czy ZMPG świadczy usługi związane z korzystaniem z tej infrastruktury, a uznał bez przeprowadzenia takiego postępowania, że przesłanka ta nie jest spełniona jedynie woparciu o fakt, że ZMPG oddał przedmiotowe składniki infrastruktury w dzierżawę spółce. Naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Gdyby bowiem sąd dostrzegł, że organ nie przeprowadził postępowania dowodowego w podanym zakresie, niechybnie uznałby, iż decyzja winna zostać uchylona, zaś sprawa skierowana do ponownego rozpoznania przez organ, ponieważ ustalenie wskazanej okoliczności warunkuje prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego w przedmiotowej sprawie. Wobec powyższego spółka wniosła o: Uchylenie skarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania, W przypadku stwierdzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny, że w sprawie nie doszło do naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zachodzi jedynie naruszenie prawa materialnego- o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie decyzji podatkowych organu administracyjnego I instancji oraz organu administracyjnego II instancji, Dopuszczenie w sprawie dokumentów w postaci: pisma Urzędu Miejskiego w G. z dnia 22 marca 2002 r. pisma-odpowiedzi Ministerstwa Finansów Departament Podatków Lokalnych i Katastru z dnia 28 czerwca 2002 r., korekty deklaracji w sprawie podatku od nieruchomości na 2005 r. wraz z pismem przewodnim z dnia 4 lipca 2005 r., zestawienia obiektów infrastruktury portowej, będącej w posiadaniu spółki, niepodlegającej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w 2005 r., zestawienia obiektów infrastruktury, będącej w posiadaniu spółki, podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w 2005 r., f) przykładowych faktur VAT wystawionych przez Z. z tytułu dostaw mediów do infrastruktury portowej (faktury nr: [...]) na okoliczność wcześniej prezentowanego stanowiska przez organ podatkowy w zakresie zwolnienia podatkowego w przypadku podatku od nieruchomości, g) ekspertyzy prawnej z dnia 16 grudnia 2011 r., sporządzonej przez profesora dra hab. Z. Brodeckiego oraz dra hab. T. Koncewicza z Uniwersytetu Gdańskiego Wydziału Prawa i Administracji. 4. Zasądzenie od organu administracyjnego na rzecz spółki kosztów postępowania procesowego, w tym również kosztów z tytułu zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy i dlatego zaskarżony wyrok podlega uchyleniu. 6. Na wstępie wskazać należy, że trafny jest przede wszystkim zarzut naruszenia przepisów postępowania, a więc art. 141 § 4 p.p.s.a. polegający na braku odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do kwestii nałożenia przez ustawę o podatkach i opłatach lokalnych obowiązku podatkowego na dzierżawców bądź najemców infrastruktury portowej. W tym zakresie trafnie podniesiono w skardze kasacyjnej, że sąd pierwszej instancji w ogóle nie odniósł się do powyższej kwestii, a w skardze spółka podnosiła, że organy nie wyjaśniły w sprawie wszystkich istotnych okoliczności i zaniechały zebrania i rozpoznania całego materiału dowodowego, w szczególności umowy dzierżawy infrastruktury portowej z ZMPG w G. W uzasadnieniu sąd pierwszej instancji stwierdził zaś, że nie jest jasne z czym spółka konkretnie wiązała ten zarzut i nie wskazała jakich dowodów nie przeprowadziły organy podatkowe. Stąd też przyjął sąd, że w jego ocenie organy przeprowadziły szczegółowe postępowanie wyjaśniające i zgromadziły pełny materiał dowodowy pozwalający na poczynienie wszechstronnych ustaleń faktycznych. 7. Powyższe stanowisko jest błędne i naruszające art. 141 § 4 p.p.s.a. W sytuacji bowiem, gdy sąd nie miał wiedzy co do treści i jasności stanowiska strony skarżącej to mógł tę kwestię wyjaśnić na rozprawie poprzez zadanie pełnomocnikowi strony)tu: spółki), jak i Prezesowi Zarządu PPP "N." [...] z siedzibą w G. stosownych pytań. Takich zaś nie było, bo nie wynikają one z treści protokołu rozprawy z dnia 19 października 2011 r. W tej sytuacji spółka zasadnie podniosła powyższy zarzut w skardze kasacyjnej. Sąd pierwszej instancji nie odniósł się bowiem do kwestii, czy skarżąca jest w ogóle podatnikiem podatku od nieruchomości. Z niebudzących wątpliwości ustaleń faktycznych sprawy wynika, że jest ona dzierżawcą urządzeń infrastruktury portowej, a więc posiadaczem zależnym. Ich właścicielem zaś jest Skarb Państwa, a Z. jest użytkownikiem wieczystym i posiadaczem samoistnym. Z art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. wynika, że: "Podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące (...) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części stanowiące własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie (...) a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości" (literę "b" pominięto jako niemającą w sprawie zastosowania). Sąd pierwszej instancji nie dokonał wykładni tego przepisu, a tym samym nie wyjaśnił - jak stanowi art. 141 § 4 p.p.s.a.- podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Z powołanego przepisu wynika, że tylko umowa zawarta z właścicielem przyznająca posiadanie (samoistne lub zależne) lub posiadanie wynikające z innego tytułu prawnego prowadzi do powstania u posiadacza obowiązku podatkowego (pozostałe elementy art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. pominięto, jako niemające w sprawie zastosowania). Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił też czy zawarcie umowy dzierżawy infrastruktury portowej z użytkownikiem wieczystym oznaczało zawarcie tej umowy z właścicielem, czy nie. Brak tu rozważenia relacji zachodzących między Skarbem Państwa jako właścicielem, a użytkownikiem wieczystym. Nie jest też jasne, czy w sprawie umowa (decyzja) o oddaniu nieruchomości infrastruktury portowej spółce z o.o. PPPP "N." była dowodem w sprawie i przedmiotem analizy z punktu widzenia art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. Zauważyć należy, że w piśmiennictwie (zob. L. Etel, S. Presnarowicz, Komentarz do art. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, Warszawa 2003; L. Etel, Komentarz do art. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych Lex/el 2013.01.01. pkt 8) podkreśla się od dawna utrwaloną tezę orzecznictwa sądowoadministracyjnego, iż umowa cywilnoprawna sama przez się nie może kreować obowiązku podatkowego. Obowiązek ten jest uregulowany w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych i strony umowy dzierżawy (jak w niniejszej sprawie) nie mogą skutecznie przenieść tego obowiązku na inny podmiot (wyrok NSA z dnia 21 października 1992 r., SA/Ka 930/92, POP 1997, nr 3, poz. 60). W tym kontekście sąd pierwszej instancji musi też mieć na uwadze to, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3 u.p.o.l. tak właściciel, jak i użytkownik wieczysty gruntów są odrębnymi podmiotami, na których ciąży obowiązek podatkowy. Rzecz jednak w tym, że w sprawie przedmiotem sporu jest zagadnienie opodatkowania (zwolnienia od podatku) budowli infrastruktury portowej. Zajdzie zatem konieczność ustalenia tytułu prawnego do tych budowli tak wydzierżawiającego, jak i dzierżawcy. 8. Kolejny zarzut naruszenia przepisów postępowania dotyczy naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w związku z art. art. 121 § 1, art. 122 i art. 187 § 1 ord. pod. przez nieuwzględnienie i pominięcie w stanie faktycznym sprawy tych okoliczności, które wskazują na to, czy będące przedmiotem opodatkowania obiekty infrastruktury portowej oddane w dzierżawę spółce przeznaczone są do wykonywania przez ZPMG usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej oraz czy ZPMG świadczy usługi związane z korzystaniem z tej infrastruktury, a uznał, że nie jest ona spełniona tylko dlatego, że obiekty te zostały oddane w dzierżawę. Odnosząc się do tego zarzutu należy zauważyć, że rozstrzygnięcie tej kwestii faktyczno-prawnej związane jest z przesądzeniem kwestii istnienia u dzierżawcy obowiązku podatkowego i statusu podatnika, a tym samym kwestii zwolnienia podatkowego. Rozstrzygnięcie jej jest w tej sytuacji przedwczesne, tym samym przedwczesne byłoby wypowiadanie się na ten temat przez Naczelny Sąd Administracyjny. Stąd w tej części skarga kasacyjna jest nieuzasadniona. 9. Podobnie ocenić należy – jako przedwczesne – zarzuty naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. przez jego niezastosowanie, art. 2 pkt 4 ustawy o portach i przystaniach morskich i w związku z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o portach i przystaniach morskich. Odnoszą się one do kwestii zwolnienia od podatku od nieruchomości. Jest ono aktualne tylko wówczas, gdy na danym podmiocie ciąży obowiązek podatkowy. 10. W tej sytuacji faktycznej i prawnej Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że także przedwczesne jest rozstrzyganie o zasadności wniosku dowodowego. 11. W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., a w zakresie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na podstawie art. 203 pkt 1, art. 205 § 2, art. 210 § 1 p.p.s.a. i § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).