VI SA/Wa 222/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś – Dębecka Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi G. Sp. j. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] sierpnia 2009 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej G. Sp. j. z siedzibą w W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] nakładającą na przedsiębiorcę G. Spółka jawna karę pieniężną wysokości 9.100 złotych za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek (kara pieniężna w kwocie 8.000 złotych), za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty (kara pieniężna w kwocie 500 złotych), za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie: kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne (kara pieniężna w kwocie 500 złotych), używanie nieprawidłowych lub niewłaściwych wykresówek (kara pieniężna w kwocie 100 złotych). Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Dnia [...] czerwca 2009 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [... ] na drodze krajowej nr [...] w C. zatrzymał do kontroli drogowej samochód ciężarowy marki [...] nr rej. [...]. Pojazdem kierował P. K., który wykonywał międzynarodowy transport drogowy rzeczy w imieniu przedsiębiorcy G. Spółka jawna. Wspomnianym pojazdem przewożony był pojazd marki [...] o nr rej. [...] z Francji do Polski. Wymieniony samochód był własnością G. Spółka jawna (nazywanego dalej skarżącą Spółką), która jako dowód przedstawiła stosowny dokument, tj. fakturę nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. W protokole kontroli jako miejsce pochodzenia ładunku podano Francję oraz dane i adres załadowcy: Z. [...] G. W protokole kontroli stwierdzono, iż transport drogowy odbywał się bez wymaganej licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy oraz z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. W trakcie kontroli kierowca nie okazał wykresówek. Kierowca podpisał protokół kontroli o nr [...] bez zastrzeżeń. P. K. (kierowca) przesłuchany w charakterze świadka wyjaśnił, że w dniu [...] czerwca 2009 r. na prośbę L. G. przyjechał samochodem osobowym do B. po odbiór pojazdu marki [...] o nr rej. [...]. W dniu kontroli kierowca wykonywał przewóz drogowy z B. do S., gdzie znajduje się komis strony [...] Spółka jawna. Świadek podał, że kontrolowanym pojazdem przewoził sprawny pojazd marki [...] o nr rej. [..] z Francji do Polski (B.). Kierowca podkreślił, że nie jest zatrudniony w przedsiębiorstwie skarżącej Spółki. Jest natomiast zatrudniony u przedsiębiorcy L. G. prowadzącego G. mające siedzibę w Z. przy ul. [...]. Kierowca potwierdził, iż nie posiada wykresówek ani zaświadczenia wskazującego na przyczyny ich braku. Badania lekarskie wykonał w trakcie zdawania egzaminu na prawo jazdy. Nie wiedział czy skarżąca posiada licencję na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy lub zaświadczenie na wykonywanie międzynarodowych przewozów drogowych rzeczy na potrzeby własne. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącą Spółkę karę pieniężną w wysokości 9.100 złotych. Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8 oraz ust. 4 i art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125 poz. 874 ze zm., zwaną dalej u.t.d.) oraz lp. 1.1., lp. 1.7., 1.8. lit. l oraz lp. 11.3 ust. 1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. G. Spółka jawna odwołała się od ww. decyzji, podnosząc, że przedmiotem jej działalności nie jest wykonywanie międzynarodowego bądź krajowego transportu drogowego. Skarżąca Spółka prowadzi działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży pojazdów samochodowych stąd nie ma obowiązku posiadania licencji na wykonywanie transportu. Skarżąca powołała się na informację uzyskaną w Starostwie Powiatowym w Z., Ministerstwie Infrastruktury oraz podczas dyżuru telefonicznego w Głównym Inspektoracie Transportu Drogowego, zgodnie z którą podmiot użytkujący pojazdy niezarejestrowane w Polsce nie ma możliwości uzyskania licencji. Odnosząc się do nałożenia kary pieniężnej z tytułu wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty oraz używania nieprawidłowych lub niewłaściwych wykresówek skarżąca Spółka wskazała, że za wymienione naruszenia został ukarany kierowca mandatem karnym. Poza tym, kierowca nie wykonywał wcześniej przewozów, wobec tego zarzut braku zaświadczenia o wcześniejszej aktywności nie znajduje uzasadnienia. W związku z faktem, że kierowca nie wykonywał przewozów nie miał również, w opinii skarżącej Spółki, obowiązku posiadania badań lekarskich i psychologicznych, o których mowa w art. 39 u.t.d. Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 5 ust. 1, art. 39a, art. 39k, art. 39j, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 i 4 u.t.d. oraz lp. 1.1., lp. 1.7., lp. 1.8.1 oraz lp. 11.3.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, art. 14 ust. 1, art. 15 ust. 7 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. Wspólnot Europejskich nr L 370 z 31.12.1985 str. 8-21, ze zm.), art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2004 r., Nr 92, poz. 879 ze zm.), utrzymał w całości w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie, organ odwoławczy podał, że w czasie przeprowadzonej w dniu [...] czerwca 2009 r. kontroli strona wykonywała międzynarodowy transport rzeczy (pojazdu marki [...]) z Francji do Polski. Przewożony ładunek, zgodnie z okazaną fakturą z dnia [...] czerwca 2009 r., był własnością skarżącej Spółki. Kierowca zatrzymanego pojazdu nie okazał wypisu z licencji na wykonywanie krajowego lub międzynarodowego transportu drogowego rzeczy ani zaświadczenia na wykonywanie przewozów drogowych na potrzeby własne. Przesłuchany w charakterze świadka P. K. zeznał, iż nie jest pracownikiem skarżącego. W toku wszczętego w wyniku przeprowadzonej kontroli postępowania administracyjnego strona przesłała m.in. skierowanie nr [...] z Powiatowego Urzędu Pracy w Z. w sprawie odbycia stażu przez P. K. wraz z umową zawartą przez skarżącą spółkę z ww. instytucją. Na podstawie pism Starostwa Powiatowego w Z. z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] oraz Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] ustalono, że skarżącej Spółce nie udzielono licencji na wykonywanie krajowego lub międzynarodowego transportu drogowego rzeczy. Zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego powyższe okoliczności wskazywały, że wykonywany w dniu kontroli przewóz nie spełniał warunków określonych w art. 4 pkt 4 lit. a) u.t.d. Fakt, że kontrolowany pojazd prowadził kierowca, który nie był pracownikiem skarżącej Spółki wyklucza zakwalifikowanie przewozu jako przewozu wykonywanego na potrzeby własne. Organ odwoławczy wskazał, że nie stanowią przesłanki do zmiany zaskarżonej decyzji zarzuty dotyczące braku możliwości uzyskania licencji, z uwagi na używanie przez stronę do wykonywania przewozów pojazdów niezarejestrowanych w kraju. Organ przyznał, że skarżąca Spółka trafnie zauważa, że zgodnie z art. 8 ust. 3 pkt 8 u.t.d., do wniosku o wydanie licencji trzeba załączyć m.in. wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu, a w przypadku gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych pojazdów – również dokument potwierdzający prawo do dysponowania nimi, ale nie oznacza to, że przedsiębiorca niedysponujący ww. dokumentami może wykonywać transport drogowy bez udzielonej licencji. Organ odwoławczy zauważył, że na skarżącej Spółce ciążył obowiązek prowadzenia działalności w sposób zgodny z obowiązującym prawem. Jeśli nie spełniała wymagań pozwalających na uzyskanie uprawnienia do wykonywania transportu drogowego winna usunąć powstałą w tym zakresie przeszkodę bądź zrezygnować z wykonywania danej działalności. Uzasadniając prawidłowość wymierzenia kary za nieokazanie przez kierowcę w dniu kontroli wykresówek lub zaświadczeń o nieprowadzeniu pojazdu za okres od dnia [...] maja 2009 r. do dnia 17 czerwca 2009 r., organ odwoławczy powołał się na art. 31 ust. 1, 2 i 3 oraz ust. 2a ustawy o czasie pracy kierowców. Organ podkreślił, że przepisy dotyczące obowiązku wystawiania przez pracodawcę stosownego zaświadczenia stosuje się odpowiednio do kierowcy niezatrudnionego przez przedsiębiorcę, lecz wykonującego osobiście przewozy na jego rzecz. W ocenie organu II instancji, przedsiębiorca ma obowiązek nie tylko wystawiania stosownych zaświadczeń w stosunku do kierowców, których zatrudnia na podstawie stosunku pracy, ale również kierowcom, którzy jak w rozpatrywanej sprawie, wykonują przewozy na jego rzecz w ramach działalności gospodarczej. Fakt ukarania kierowcy mandatem karnym za stwierdzone w czasie kontroli naruszenie nie wyklucza możliwości nałożenia kary pieniężnej również na przewoźnika w drodze decyzji administracyjnej, co wynika z treści art. 92a ust. 3 u.t.d. Główny Inspektor Transportu Drogowego, powołując się na art. 39a ust. 1 pkt 3 i 4 u.t.d. oraz art. 39k i art. 39j u.t.d., podał, że nie może być przesłanką do wyłączenia odpowiedzialności strony za stwierdzone w czasie kontroli naruszenia warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowców w zakresie: kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne, późniejsze w stosunku do momentu przeprowadzonej kontroli stanu niezgodnego z prawem uzyskanie wymaganego przez ustawę o transporcie drogowym zaświadczenia lekarskiego oraz orzeczenia psychologicznego. Dla odpowiedzialności strony znaczenie ma bowiem stan faktyczny zaistniały w chwili kontroli. Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał również, że analiza okazanej podczas kontroli wykresówki z dnia [...] czerwca 2009 r. wykazała, że nie miała ona znaku zatwierdzenia el - 83, wymaganego celem używania w zainstalowanym w pojeździe tachografie marki K. typ [...]. Przesłuchany w charakterze świadka kierowca zeznał, iż założył do tachografu wykresówkę, która znajdowała się w pojeździe. Organ odwoławczy podkreślił, że fakt ukarania kierowcy mandatem karnym za stwierdzone w czasie kontroli naruszenie nie wyklucza możliwości nałożenia kary pieniężnej również na przewoźnika, w drodze decyzji administracyjnej. Możliwość taka wynika wprost z przepisu art. 92a ust. 3 ustawy o transporcie drogowym. Pismem z dnia [...] stycznia 2010 r. G. Spółka jawna wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2009 r., wnosząc o jej uchylenie w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisów ustawy o transporcie drogowym, w szczególności: art. 4, art. 92 ust.1, art. 92 ust. 4 , art. 31, art. 39 u.t.d. oraz lp. załącznika do ww. ustawy, tj. pkt 1.1., 1.7, 11.3, 1.8 poprzez przyjęcie iż spółka G. Spółka jawna wykonuje transport drogowy bez wymaganej licencji, narusza obowiązek wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty, z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy, używa nieprawidłowych i niewłaściwych wykresówek podczas, gdy przedmiotem działalności Spółki jest wyłącznie wewnątrzwspólnotowe nabycie w Unii Europejskiej samochodów dostawczych, a następnie ich sprzedaż na terenie Polski. Przedmiotem działalności skarżącej nie jest natomiast działalność transportowa. 2. naruszenie przepisów postępowania w szczególności: - art. 7 i art. 77 § k.p.a., gdyż organ wydając zaskarżoną decyzję nie ustosunkował się do zarzutów odwołania, w którym skarżąca Spółka wskazała na okoliczności, iż ustawa o transporcie drogowym oraz jej załączniki stawiają wymogi na podstawie, których następuje wydanie licencji. Natomiast działalność prowadzona przez skarżącą nie stanowi transportu. Spółka kupuje samochody np. we Francji, które posiadają francuskie tablice rejestracyjne i bez dokonania rejestracji dokonuje sprzedaży tych samochodów nie wożąc nimi żadnych towarów na zlecenie osób trzecich, - art. 12 § 1 w związku z art. 6, art. 8 K.p.a., gdyż organ zastosował przepisy ustawy o transporcie drogowym do podmiotu, który nie prowadzi działalności transportowej, a jedynie handlową, - art. 107 § 1 i 3 w związku z art. 11 k.p.a. W uzasadnieniu skargi strona podała, że zakupione we Francji dwa samochody na francuskich numerach rejestracyjnych przyjechały do Polski, przy czym samochód marki [...] został przywieziony na skontrolowanym pojeździe. Przywiezione samochody po kilku tygodniach zostały sprzedane bez dokonywania rejestracji w Polsce. Spółka przy użyciu zakupionych samochodów nie dokonuje ani krajowego ani międzynarodowego transportu rzeczy czy osób. Wszystkie czynności wykonywane są wyłącznie w imieniu skarżącej, na jej własny rachunek a nie zlecenie osób trzecich. Spółka w 2009 r. dokonała sprzedaży 260 samochodów. Wszystkie samochody zakupione przez Spółkę posiadają numery rejestracyjne francuskie i niemieckie i nie są w Polsce rejestrowane przez Spółkę tylko sprzedawane w stanie w jakim zostały sprowadzone z salonów Francji i Niemiec. Skarżąca podkreśliła, że prowadzona przez nią działalność jest typową działalnością handlową, a nie transportową. Samochody przyjeżdżają z miejsca zakupu do miejsca sprzedaży i do czasu zmiany właściciela na skutek sprzedaży nie poruszają się po drogach tylko stoją jako ekspozycja do sprzedaży. Zatem podmiot skarżący nie posiada żadnych stałych środków transportu, z których korzystaniem wiąże się obowiązek uzyskania licencji bądź zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne. Uzyskanie wskazanych dokumentów jest niemożliwe również z uwagi na fakt, że nie można określić pojazdów będących przedmiotem transportu. Skarżąca Spółka podkreśliła również, iż w związku z tym, że w odniesieniu do prowadzonej przez nią działalności gospodarczej nie mają zastosowania przepisy ustawy o transporcie drogowym, za niezasadne należało uznać nałożenie na Spółkę kary za brak wykresówek przez kierowcę. Kara jest tym bardziej niezasadna, że mandat karny (uiszczony) został uprzednio nałożony na kierowcę. Spółka wskazała, że kierowca P. K. został skierowany do skarżącej przez Powiatowy Urząd Pracy na staż, celem przyuczenia do zawodu. Wszystkie jego zaświadczenia i badania są w posiadaniu Powiatowego Urzędu Pracy w Z. Jako sprzedawca posiadający prawo jazdy wszystkich kategorii, w związku z odbywanym stażem, uczestniczył w działalności Spółki w sprzedaży samochodów. Kierowca ten nie wykonywał przewozu drogowego, a zatem nie podlegał badaniom lekarskim w myśl art. 39 u.t.d. Podobna sytuacja dotyczy badań psychologicznych. Brak wykonywania transportu drogowego niweczy obowiązek posiadania takowych badań. Nadto, strona wskazała, iż w dacie kontroli kierowca, szkoląc się w Urzędzie Pracy był w trakcie uzyskiwania wszystkich dokumentów czyli domniemywać można, iż w dacie kontroli zdolny był do prowadzenia pojazdu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Dla wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej nazywaną p.p.s.a.). Zgodnie z art.134 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związanym zarzutami skargi ani jej wnioskami jak i powołaną podstawą prawną. Rozpatrując sprawę w świetle powyższych kryteriów należało stwierdzić, że skarga G. Spółka jawna jest uzasadniona i zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zauważyć, że obowiązkiem organów administracji publicznej jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, aby następnie w uzasadnieniu decyzji wskazać fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności. W rozpatrywanej sprawie organy I i II instancji uznały, że skarżąca Spółka, przewożąc dwa samochody marki [...] oraz [...] z Francji do Polski, w której miejscem docelowym był komis samochodowy przedsiębiorcy G. Spółka jawna (v. protokół z przesłuchania świadka), wykonywała międzynarodowy transport drogowy rzeczy, na podjęcie którego w myśl art. 5 ust. 1 u.t.d. wymagane jest uprzednie uzyskanie licencji. Skarżąca Spółka nie posiadała stosownego dokumentu. Nadto, organy przyjęły, że strona, wykonując transport drogowy, naruszyła przepisy stanowiące o konieczności wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty, w tym w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne oraz przepisy dotyczące używania nieprawidłowych lub niewłaściwych wykresówek. Przyjmując, że skarżąca Spółka wykonywała międzynarodowy transport drogowy rzeczy organy skupiły się na eliminowaniu przesłanek pozwalających zakwalifikować kontrolowany przewóz do jednego z rodzajów transportu drogowego wymienionego w ustawie o transporcie drogowym, w tym przesłanek wykluczających zastosowanie w sprawie art. 4 pkt 4 u.t.d., aby ostatecznie dojść do wniosku, że strona wykonywała przewóz na zasadach określonych dla międzynarodowego transportu drogowego z uchybieniem obowiązku uzyskania licencji na jego wykonywanie. Uwadze organów uszły natomiast wyjaśnienia strony zawarte w piśmie z dnia [...] lipca 2009 r. jak również wyjaśnienia kierowcy zawarte w protokole z przesłuchania świadka, a Głównemu Inspektorowi Transportu Drogowego argumenty podniesione przez stronę w odwołaniu z dnia [...] września 2009 r. od decyzji organu I instancji, w których skarżąca Spółka wskazała, iż "przedmiotem działalności firmy nie jest działalność transportowa ani w zakresie transportu krajowego ani międzynarodowego, a także ani w zakresie niezarobkowego krajowego przewozu drogowego ani niezarobkowego międzynarodowego przewozu drogowego, a jedynie sprzedaż pojazdów samochodowych na terytorium RP". Tym samym w swoich rozważaniach organy pominęły podstawowa kwestię, nie stwierdzając jednoznacznie czy przedmiotem działalności skarżącej Spółki jest działalność transportowa, czy też działalność handlowa, na co powołała się strona. Podejmując próbę rozstrzygnięcia wskazanego problemu należałoby odnieść się do zaświadczenia o numerze identyfikacyjnym REGON z dnia [...] września 2007 r., w którym jako rodzaj przeważającej działalności wykonywanej przez skarżącą Spółkę wg Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) wskazano sprzedaż detalicznych pojazdów samochodowych oraz odpisu Krajowego Rejestru Sądowego znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy, z którego wynika, że Spółka może co prawda prowadzić wieloraką działalność gospodarczą (Dział 3 rubryka 1 – Przedmiot działalności przedsiębiorcy), jednakże transport drogowy, w rozumieniu prezentowanym przez organy administracji, nie został tam wymieniony jako rodzaj działalności gospodarczej prowadzonej przez stronę. W myśl art. 4 pkt 2 u.t.d., międzynarodowy transport drogowy definiowany jest jako podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi, o których mowa w pkt 1 powołanego przepisu (zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się też zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy na terytorium RP), z tym, że jazda pojazdu między miejscem postojowym i docelowym odbywa się z przekroczeniem granic RP. Na podjęcie i wykonywanie tego rodzaju działalności gospodarczej wymagane jest uzyskanie odpowiedniej licencji. W świetle powyższego organy administracji powinny rozważyć, czy podmiot ten winien być postrzegany jako przedsiębiorca wykonujący transport drogowy (prowadzący działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług transportowych) we wszystkich aspektach swojego działania. W szczególności analizy wymaga, czy jako realizacja transportu drogowego powinny być rozumiane wszelkie czynności faktyczne związane z poruszaniem się pojazdu po drogach. Jeżeli organy administracji przyjęły taką tezę, iż skarżąca Spółka wykonywała międzynarodowy transport drogowy, to mając na uwadze wspomniane powyżej argumenty jak również wyjaśnienia strony, powinny uzasadnić wyrażony w decyzjach pogląd prawny w kontekście stawianych przez skarżącą zarzutów. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 4 marca 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 2095/09, zgodnie z którym organy dokonując oceny kontrolowanego przejazdu powinny mieć również na względzie fakt, że w przypadku nowo zakupionego pojazdu ciężarowego ([...] [...]) nie ma innego sposobu przywiezienia go do kraju, jak tylko przejazd tym pojazdem. Jeżeli przejazd ten zostanie zakwalifikowany na podstawie art. 4 pkt 3 u.t.d. jako transport drogowy bądź na podstawie art. 4 pkt 4 u.t.d. jako niezarobkowy przewóz drogowy (przewóz na potrzeby własne), to jego ruch po drogach publicznych zawsze będzie sprzeczny z wymogami cytowanej ustawy, gdyż zakupiony pojazd nie może być zgłoszony do licencji, ani też nie może być zgłoszony do zaświadczenia o przewozach na potrzeby własne, bowiem na tym etapie (bezpośrednio po przekroczeniu granic Rzeczypospolitej Polskiej) pojazd nie ma nawet polskiej rejestracji, na co słusznie zwróciła uwagę skarżąca Spółka w pismach przesyłanych w trakcie toczącego się postępowania administracyjnego. Z tego powodu, zdaniem Sądu, obowiązkiem organów będzie w pierwszej kolejności rozważenie charakteru przejazdu w kontekście stanu faktycznego sprawy przy uwzględnieniu wyjaśnień skarżącego oraz jego argumentacji pisemnej. Dokonując oceny stanu prawnego sprawy organy powinny wziąć pod uwagę okoliczność, że działalność gospodarcza polegająca na zakupie za granicą pojazdów, sprowadzaniu ich do kraju i dalszej sprzedaży na jego terytorium, zawiera w sobie jako immanentny element tej działalności - przyjazd tych pojazdów do kraju. Sam przejazd pojazdem sprowadzonym do kraju w celu jego odsprzedaży nie może więc być zakwalifikowany jako działalność pomocnicza w stosunku do prowadzonej działalności gospodarczej (kupna, sprowadzania i sprzedaży). Jest bowiem elementem tej działalności (tak jak przejazd pojazdem z towarami przy handlu obwoźnym). W ocenie Sądu, przyjęcie za prawidłowe rozstrzygnięcia organów prowadziłoby do sytuacji, w której każdy przejazd pojazdem wykonany przez podmiot prowadzący jakąkolwiek działalność gospodarczą niezwiązaną z działalnością gospodarczą polegającą na świadczeniu usług transportowych, wiązałoby się z koniecznością przedstawienia stosownych dokumentów, na brak których wskazały organy obu instancji w niniejszej sprawie, a w przypadku ich braku z nałożeniem kary w związku z naruszeniem przepisów ustawy o transporcie drogowym. W tym stanie rzeczy obowiązkiem organu jest ocena, czy w świetle poczynionych przez Sąd rozważań, doszło faktycznie do naruszenia prawa oraz precyzyjne wskazanie na czym to naruszenie polegało. Jednocześnie Sąd zauważa, że organ administracji publicznej zobligowany jest do dokonywania, w świetle przepisów ustawy o języku polskim, zarówno czynności ustnych, jak i do prowadzenia w tym języku dokumentacji postępowania, a to oznacza prawną powinność posługiwania się w postępowaniu administracyjnym przetłumaczonymi dokumentami (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 maja 2007 r. sygn. akt I GSK 1651/06). Stąd dokumenty francuskojęzyczne załączone do akt administracyjnych, stanowiące dokumenty urzędowe (k. [...] – [...] akt administracyjnych) wymagają przetłumaczenia na język polski, aby mogły stanowić dowód w sprawie. Biorąc pod uwagę wskazane powyżej okoliczności sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżone decyzje. O niewykonywaniu decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a