II SA/Łd 810/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2011r. sprawy ze skargi T. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. Nr 98 z 2000 r., poz. 1071 ze zm.) i art. 77 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 2 w związku z art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania T. B. od decyzji Wójta Gminy B. z dnia [...] r., znak: [...] w sprawie odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie jednej wolnostojącej elektrowni wiatrowej o mocy wytwórczej 0,9 MW i wysokości wieży 71 m wraz ze stacją transformatorową i przyłączem kablowym podziemnym 15 kV, na działce o numerze ewidencyjnym [...], położonej we wsi C., gm. B., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu skargi organ odwoławczy przywołał ustalony w sprawie stan faktyczny, który stał się przyczynkiem do wydania niniejszej decyzji. Wyjaśnił, iż na wniosek T. B. z dnia 31 grudnia 2008r., decyzją z dnia [...] r. Wójt Gminy B. odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację określonego powyżej przedsięwzięcia. Wskazując na zasadność wydanej decyzji Wójt Gminy wyjaśnił, iż jej podstawą jest negatywne stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, który odmówił uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia z uwagi na braki raportu, których inwestor nie usunął pomimo wezwania organu. Organ pierwszej instancji uznał, że brak w raporcie istotnych informacji o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko, zwłaszcza brak przedstawienia rocznego przedrealizacyjnego monitoringu awifauny, zakresu oddziaływania akustycznego dla najbliżej położonych terenów usytuowanych w potencjalnym zasięgu oddziaływania oraz brak wariantowania przedsięwzięcia, uniemożliwia prawidłową weryfikację raportu i uzasadnia odmowę ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na jego realizację. W terminie prawem przewidzianym T. B. złożył odwołanie od powyższej decyzji, jednocześnie kwestionując prawidłowość postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...]r. w sprawie odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia. Inwestor wniósł o uchylenie obu zaskarżonych aktów i wydanie uzgodnienia oraz decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji elektrowni wiatrowej. W uzasadnieniu podtrzymał stanowisko, iż przedłożony raport zawiera wszystkie wymagane prawem informacje, analizy oraz oceny i jest wystarczającą podstawą do sformułowania środowiskowych uwarunkowań realizacji inwestycji. Za bezprawne uznał stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska wskazując, iż organ uzgadniający nie ma kompetencji do wzywania o uzupełnienie raportu. W toku postępowania organ ten może domagać się jedynie złożenia wyjaśnień. Ewentualne uzupełnienia, aneksy, zaświadczenia mogą wpływać do organu prowadzącego postępowanie główne, jako nowe dowody w sprawie. W ocenie odwołującego wyłącznie ten organ winien weryfikować raport, monitorować i upowszechniać informacje o jego wynikach. Nadto Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska władczo odmówił uzgodnienia zapominając, że uzgodnienie to proces, w którym należy dążyć do wypracowania uzgodnienia, porozumienia. Tymczasem organ uzgadniający, mimo rozbieżności stanowisk pomiędzy nim a stroną, nie skorzystał z możliwości przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, na której, przy współudziale organu prowadzącego postępowanie, można byłoby wyjaśnić wątpliwości Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium przypomniało, iż Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S., pismem z dnia [...]r., pozytywnie zaopiniował realizację planowanego przedsięwzięcia. Jednocześnie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Ł., pismem z dnia [...]r., wezwał inwestora do uzupełnienia raportu poprzez: 1. podanie poziomu mocy akustycznej dla turbiny, zgodnie z danymi zawartymi w charakterystyce urządzenia oraz wyjaśnienie na jakiej podstawie przyjęto ,,pma" urządzenia na poziomie 99,3 dB; 2. określenie jaką turbinę planuje zamontować inwestor, czy będzie to urządzenie nowe posiadające certyfikat, czy używane; 3. uzyskanie, w zakresie oddziaływania akustycznego, od organu gminy opinii o faktycznym zagospodarowaniu terenów objętych realizowaną inwestycją zgodnie z art. 115 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, z określeniem odpowiadających mu standardów jakości środowiska akustycznego dla najbliżej położonych terenów usytuowanych w potencjalnym zasięgu oddziaływania akustycznego; 4. uzupełnienie wariantowania przedsięwzięcia, tj. przedstawienie alternatywnego wariantu możliwego do zrealizowania; 5. ocenę oddziaływania na środowisko przyrodnicze, a zwłaszcza na Obszar Specjalnej Ochrony Ptaków ,,Zbiornik Jeziorsko", kod PLB 100002 oraz proponowany obszar mający znaczenie dla wspólnoty ,,Grabia", kod PLH 100021; 6. ocenę wpływu planowanego przedsięwzięcia na gatunki ptaków występujących na terenie inwestycji, przedstawioną w formie ekspertyzy ornitologicznej z co najmniej rocznego monitoringu przedrealizacyjnego w okresie lęgowym, depresji potęgowej, przelotu jesiennego, zimowania i przelotu wiosennego, charakterystyk wykorzystania terenu przez ptaki, w tym dokładny przebieg tras, kierunki i wysokość przemieszczania się, sezonowość występowania, związki pomiędzy występowaniem ptaków a siedliskami, odnoszące się do możliwości odpoczynku i zerowania; 7. analizy chiropterologicznej z określeniem wpływu inwestycji na gatunki nietoperzy, poprzez wykonanie rocznych badań nasłuchowych w ilości minimum 30 kontroli; 8. możliwości wystąpienia sytuacji awaryjnych w trakcie eksploatacji elektrowni wiatrowej, poprzez przeanalizowanie ewentualnych skutków awarii i podanie środków zapobiegawczych i łagodzących; 9. analizy możliwości występowania efektu stroboskopowego i migotania cieni na 10. streszczenie w języku niespecjalistycznym odnoszące się do wszystkich elementów określonych w art. 66 ust. 1 ustawy. W odpowiedzi na wezwanie organu ochrony środowiska inwestor w piśmie z dnia 1 października 2010r. stwierdził, iż organ uzgadniający nie może domagać się uzupełnienia raportu, który spełnia wymogi formalne. W ocenie inwestora do ewentualnych wyjaśnień i uzupełnień może wezwać wyłącznie organ prowadzący postępowanie główne, nie organ uzgadniający. Wezwaniem z dnia 15 października 2010r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska ponowił wezwanie do uzupełnienia raportu, jednakże inwestor w odpowiedzi podtrzymał swoje stanowisko. W następstwie w dniu [...]r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowił odmówić uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia z uwagi na braki raportu, których inwestor – pomimo dwukrotnych wezwań – nie uzupełnił. Powracając do meritum sprawy Kolegium wyjaśniło, iż przedsięwzięcie stanowiące przedmiot niniejszego postępowania zaliczone zostało do przedsięwzięć, dla których może być stwierdzony obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (§ 3 ust 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko). Mając na uwadze brzmienie przepisu art. 63 ust. 3 i 4 o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, inwestor został zobowiązany do przedłożenia raportu, z którego to obowiązku się wywiązał. Działając w zgodzie z procedura organ I instancji zasięgnął opinii organu państwowej inspekcji sanitarnej oraz zwrócił się o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska (art. 77 ust. 1 pkt 1 i 2 w/w ustawy). Kolegium sprecyzowało, iż uzgodnienie następuje w drodze niezaskarżalnego postanowienia i o ile stanowisko organu państwowej inspekcji sanitarnej nie wiąże organu prowadzącego postępowanie główne (lecz organ winien się do niego odnieść), to stanowisko regionalnego dyrektora ochrony środowiska wiąże organ wydający decyzję środowiskową. Skoro bowiem ustawodawca postawił organowi wydającemu taką decyzję wymóg ,,uzgodnienia" jej warunków, uzyskania konsensusu pomiędzy organami w kwestii uwarunkowań realizacji planowanego przedsięwzięcia, to brak takiego uzgodnienia może skutkować wyłącznie odmową wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Organ podkreślił, iż z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, stąd uzasadniona jest odmowa ustalenia warunków realizacji planowanej inwestycji. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania oraz oceniając, iż stanowisko organu I instancji jest w części uzasadnione Kolegium wyjaśniło, iż żądanie uzupełnienia raportu o podanie mocy akustycznej dla turbiny, zgodnie z danymi zawartymi w charakterystyce urządzenia oraz wyjaśnienie na jakiej podstawie przyjęto ,,pma" urządzenia na poziomie 99,3 dB, jak również określenie, jaką turbinę planuje zamontować inwestor oraz przedstawienie opinii organu gminy o faktycznym zagospodarowaniu terenów objętych inwestycją nie znajduje uzasadnienia prawnego i faktycznego. Stwierdził, iż informacje te wynikają z raportu. Podobnie za bezzasadne, w świetle stanu faktycznego sprawy, Kolegium uznało żądanie przedstawienia w raporcie analizy możliwości wystąpienia efektu stroboskopowego i migotania cieni dla sąsiadującej zabudowy, skoro najbliższa zabudowa mieszkaniowa znajduje się w odległości około 250 m od planowanej lokalizacji elektrowni wiatrowej. Przy czym za zasadne Kolegium uznało żądanie przedstawienia w raporcie wariantów realizacji przedsięwzięcia z uwzględnieniem alternatywnego wariantu możliwego do zrealizowania. Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 5 w/w ustawy raport powinien zawierać opis analizowanych wariantów, w tym wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego, jak również wariantu najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem ich wyboru. Tymczasem w raporcie inwestor przedstawił tzw. ,,wariant zerowy" realizacji inwestycji, polegający na jej niezrealizowaniu, który nie został w ogóle wzięty pod uwagę oraz trzy inne warianty, tj. wariant polegający na zmniejszeniu skali przedsięwzięcia, poprzez zmniejszenie wysokości elektrowni wiatrowej, wariant polegający na zmianie sposobu zagospodarowania terenu inwestycji, przy czym inwestor nie wskazał w istocie, na czym ten wariant ma polegać oraz wariant polegający na zmianie lokalizacji elektrowni wiatrowej rozpatrywany jedynie w odniesieniu do sąsiednich dziatek. Inwestor nie wskazał przy tym, który z tych wariantów jest racjonalnym wariantem alternatywnym oraz, który z przedstawionych wariantów jest najkorzystniejszy dla środowiska i dlaczego. Z tych względów przedstawionego przez inwestora w raporcie sposobu wariantowania planowanego przedsięwzięcia nie można uznać na zgodny z wymaganiami określonymi w przepisach. Kolegium za niewystarczające uznało również przedstawienie w raporcie możliwości wystąpienia awarii przemysłowej oraz jej skutków i środków zapobiegających jej wystąpieniu. Nie można bowiem uznać za odpowiadającą wymaganiom określonym w art. 66 ust. 1 pkt 6 w/w ustawy stwierdzenia, że wystąpienie awarii może nastąpić wyłącznie na skutek braku odpowiedniego nadzoru, wobec czego należy opracować instrukcję techniczno-ruchową określającą sposób postępowania w przypadku wystąpienia awarii. W ocenie Kolegium uzasadnione jest również żądanie wynikające z pkt 6 i 7 postanowienia Dyrektora Ochrony Środowiska. Przedstawienie analizy poprzedzonej roczną obserwacją jest uzasadnione cyklem życiowym ptaków. Zalecane jest również przez Polskie Stowarzyszenie Energetyki Wiatrowej w ,,Wytycznych w zakresie oceny oddziaływania elektrowni wiatrowych na ptaki" (opracowanie pod reakcją dr Przemysława Chylareckiego i mgr Anny Pasławskiej, Szczecin, marzec 2008). Autorzy Wytycznych zalecają przeprowadzenie, przez wydaniem decyzji środowiskowej, rocznego przedrealizacyjnego monitoringu ptaków polegającego na obserwacji ptaków w miejscu planowanej realizacji przedsięwzięcia, według gatunków i ich liczebności w ciągu ich rocznego cyklu życiowego, przy zastosowaniu rekomendowanych metod obserwacyjnych. Przeprowadzenie odpowiednich badań dotyczących wpływu planowanego przedsięwzięcia na nietoperze jest również uzasadnione, ponieważ w raporcie brak jest jakichkolwiek ustaleń w tym zakresie, nawet odnoszących się co do ich występowania na tym terenie. Uzupełnienie raportu w zakresie dotyczącym streszczenia w języku niespecjalistycznym jest także uzasadnione, albowiem streszczenie zawarte w złożonym raporcie nie odnosi się do wszystkich elementów raportu, jak tego wymaga przepis art. 66 ust. 1 pkt 18 w/w ustawy, lecz jedynie do niektórych przytoczonych wybiórczo i w sposób nieuporządkowany. Odnosząc się do zarzutu inwestora co do uprawnień organu uzgadniającego w zakresie żądania uzupełnienia raportu Kolegium stwierdziło, iż organ uzgadniający winien przed zajęciem stanowiska przeprowadzić własne postępowanie wyjaśniające, jeżeli jest to uzasadnione okolicznościami sprawy. Zgodnie z art. 77 ust. 7 w/w ustawy do uzgodnień i opinii, o których mowa w ust. 1 (uzgodnienie regionalnego dyrektora ochrony środowiska, opinia państwowego inspektora sanitarnego), nie stosuje się przepisów art. 106 § 3, 5 i 6 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Nie zostało jednak wyłączone zastosowanie art. 106 § 1, 2 i 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, co oznacza, że organ współdziałający może w razie potrzeby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające (§ 4 art. 106 Kpa). A skoro tak to organ uzgadniający może żądać uzupełnienia raportu w zakresie wymaganym okolicznościami prawnymi i faktycznymi, ponieważ zawartość raportu ma istotny wpływ na prawidłową ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i w rezultacie na stanowisko organu uzgadniającego wyrażone w postanowieniu. Reasumując Kolegium stwierdziło, że przestawiony przez inwestora raport nie zawiera wszystkich ustawowo wymaganych elementów niezbędnych do prawidłowej oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, dlatego żądanie jego uzupełnienia, jest w części uzasadniane. Wobec tego postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. należy uznać, co do zasady, za prawidłowe, zaś decyzję wydaną w wyniku przeprowadzonego postępowania za zasadną. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi T. B. zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez naruszenie przepisu art. 77 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z art.106 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego błędną interpretację, a w konsekwencji przyjęcie przez organ administracyjny za wiążące stanowiska Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji środowiskowej. Nadto naruszenia przez organ I oraz II instancji przepisów art. 66 ust. 1 pkt 5, 6, 16, 18 w/w ustawy poprzez ich błędną interpretację, a w konsekwencji przyjęcie, że przestawiony w sprawie raport jest niekompletny. Jak również obrazę przepisów postępowania tj. art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji nie ustalenie dokładnego stanu faktycznego o naruszyło słuszny interes skarżącego, art. 107 § 1 i 3 w/w ustawy i art. 77 § 4 tej ustawy przez niewskazanie przez organ I instancji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a przede wszystkim nie rozpatrzeniu całości zebranego materiału dowodowego. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji organu I oraz II instancji oraz o przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Nadto o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych, przeprowadzenie rozprawy także pod nieobecność strony albo jego pełnomocnika. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego podkreślił, iż to na organie prowadzącym postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, a nie organie współdziałającym, ciąży obowiązek wezwania inwestora do uzupełnienia ewentualnych braków raportu o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Za błędne strona uznała stanowisko, iż organ uzgadniający ma prawo wzywać do uzupełnienia raportu, gdyż wówczas to organ opiniujący przejąłby rolę organu prowadzącego postępowanie główne. Ewentualne wezwanie do uzupełnienia braków raportu, ciąży na organie upoważnionym do wydania decyzji administracyjnej w niniejszej sprawie, a nie na organie współdziałającym. Powołując się na wypracowane stanowisko judykatury pełnomocnik podkreślił, iż w takich przypadkach współdziałania, w których wydanie decyzji administracyjnej, a zatem ukształtowanie treści tej decyzji należy do wyłącznej kompetencji organu administracji publicznej, który w pełni i samodzielnie odpowiada za treść decyzji, zaś organ współdziałający ma ustawową kompetencję do zajęcia stanowiska w sprawie rozstrzyganej przez właściwy organ, przy czym stanowisko to nie jest wiążące prawnie dla organu załatwiającego sprawę w drodze decyzji. Organ współdziałający w podejmowaniu decyzji przez organ właściwy do rozpatrzenia sprawy nie staje się przez to stroną postępowania administracyjnego, bowiem sprawa administracyjna nie dotyczy jego praw i obowiązków. Sformułowanie "przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ" należy rozumieć wyłącznie w sensie procesowym, tzn. że stanowisko innego organu jest formalną przesłanką wydania decyzji w tym sensie, iż organ prowadzący postępowanie jest obowiązany uzyskać takie stanowisko przed wydaniem decyzji, zaś organ współdziałający jest obowiązany przed tym dniem przedstawić swoje stanowisko w sprawie. Przy czym zwrot ten nie może być odczytany jako ustanawiający jakąkolwiek zależność treściową (materialną) decyzji administracyjnej od stanowiska innego organu czy tez związanie organu wydającego decyzję treścią stanowiska, bowiem stanowisko to nie jest wiążące dla organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie. Skarżący podniósł nadto, iż w wykonaniu obowiązku z art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w raporcie o oddziaływaniu zawarł wariant proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego, wariantu najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem ich wyboru. W ocenie strony wyliczenia zawarte w komentowanym przepisie mają charakter bardzo kazuistyczny i w dużej mierze techniczny. Przedstawiony przez stronę raport czyni zadość wymaganiom zawartym w art. 66 ust. 1 pkt 5 w/w ustawy, jak również w odniesieniu do wszystkich żądań sformułowanych przez organ ochrony środowiska. W odpowiedzi na skargę Samorządowe kolegium Odwoławcze wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z brzmieniem art. 1 §1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.). Po myśli art. 134 §1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p. p. s. a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżona decyzja naruszała prawo w stopniu opisanym w powołanych wyżej przepisach. Godzi się również pokreślić, iż co do zasady, w myśl art. 133 § 1 p.p.s.a, sąd administracyjny wyrokuje na postawie akt sprawy, opierając się o stan faktyczny i prawny, istniejący w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że podstawą orzekania jest cały materiał dowodowy sprawy, zgromadzony przez organy administracji publicznej w postępowaniu w obu instancjach, zakończonym zaskarżonym aktem. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy B. z dnia [...]r. o odmowie ustalenia na wniosek T. B. ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie jednej wolnostojącej elektrowni wiatrowej o mocy wytwórczej 0,9 MW i wysokości wieży 71 m wraz ze stacją transformatorową i przyłączem kablowym podziemnym 15 kV, na działce o numerze ewidencyjnym [...], położonej we wsi C., gm. B. W ocenie Sądu kontrola zaskarżonego rozstrzygnięcia w granicach wyznaczonych przez przywołane przepisy nakazuje podzielić stanowisko wywiedzione w tymże akcie. Zgodzić należy się bowiem z organem, iż brak pozytywnego uzgodnienia ze strony Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska obligowało do odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Na uwzględnienie zasługuje również wyczerpująco wywiedzione w zaskarżonej decyzji stanowisko organu odwoławczego co do częściowej prawidłowości postanowienia organu ochrony środowiska do uzupełnienia złożonego raportu oddziaływania na środowiska. Podzielając stanowisko organu w przedmiocie negatywnego uzgodnienia wskazać trzeba, iż niewątpliwie planowane przedsięwzięcie zasadnie zaliczone zostało do przedsięwzięć, dla których może być stwierdzony obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko - §3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. A skoro tak, to po przedstawieniu przez inwestora raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko organ prowadzący postępowanie główne – w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach – a przed wydaniem decyzji zasadniczej zasięga opinii organu państwowej inspekcji sanitarnej oraz uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska (art. 77 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko). Przepis art. 77 ust. 1 w/w ustawy wprowadził wyraźne rozróżnienie pomiędzy uzgodnieniem a opinią, w postaci organu współdziałającego w ich wydaniu. A jednocześnie precyzując, iż do uzgodnień i opinii, nie stosuje się przepisów art. 106 §3, §5, §6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego. Istotne jest rozróżnienie mocy wiążącej opinii i uzgodnienia dla postępowania głównego. W tej materii już wielokrotnie wypowiadały się sądy administracyjne i Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd, iż uzgodnienie, w przeciwieństwie do opinii, jest formą o znaczeniu stanowczym, bowiem wiąże organ administracyjny rozstrzygający w postępowaniu głównym. Treść stanowiska zajętego przez organ uzgadniający może przesądzić o treści decyzji, która wydawana jest po uzgodnieniu przez organ decydujący. Postępowanie uzgodnieniowe ma wprawdzie charakter akcesoryjny i jest częścią szeroko rozumianego postępowania w sprawie głównej, to jego wynik jest wiążący dla organu prowadzącego postępowanie główne i nie może być przez ten organ samodzielnie weryfikowany nawet wówczas, gdy postępowanie, w którym wydano postanowienie uzgodnieniowe, obarczone jest wadami proceduralnymi (por. wyroki WSA w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2010r., sygn.akt IV SA/Wa 1289/09 oraz z dnia 17 września 2010r., sygn.akt IV SA/Wa 822/09, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 3 grudnia 2010r., sygn.akt II SA/Rz 625/10 – dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://cbois.nsa.gov.pl). Wobec powyższego nie budzi wątpliwości zasadność rozstrzygnięcia organu, który prawidłowo przyjął, iż brak pozytywnego uzgodnienia uniemożliwia wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Postanowieniem z dnia [...]r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, po dwukrotnej próbie wezwania inwestora do uzupełnienia przedłożonego do sprawy raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko, odmówił uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia. I wprawdzie jak słusznie oceniło Samorządowe Kolegium Odwoławcze część materiału, informacji, co do których Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska uzupełnienia wzywał inwestora nie było zasadne,j nie zmienia to faktu, iż strona nie wywiązała się z żadnego z wezwań wystosowanych przez organ ochrony środowiska. W konsekwencji organ ten nie był w stanie podjąć oceny planowanego przedsięwzięcia w świetle obowiązujących przepisów prawa. Nie budzi natomiast wątpliwości Sądu, iż takie wezwanie ze strony organu ochrony środowiska znajduje oparcie w przepisach prawa. Jak już zostało wskazane ustawodawca w przepisie art. 77 ust. 7 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wyłączył jedynie stosowanie do uzgodnień przepisów art. 106 § 3, § 5 i § 6 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Oznacza to, iż w pełni prawidłowe było zastosowanie art. 106 § 4 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Stanowi on, iż organ obowiązany do zajęcia stanowiska może w razie potrzeby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające. Postępowanie wyjaśniające obejmuje swym zakresem wezwanie do uzupełnienia materiału sprawy, w oparciu o który ma zostać wydane uzgodnienie, jak przewiduje przepis art. 50 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu organ prowadzący postępowanie główne nie jest uprawniony do weryfikacji postanowienia uzgadniającego, jednakże prawidłowy jest jego wywód co do zakresu żądania uzupełnienia raportu. Również w tej części, która miała potwierdzenie w już przedłożonym raporcie. Nieprzypadkowe było wezwanie do uzupełnienia raportu o opis analizowanych wariantów przedsięwzięcia. Taki wymóg wprowadza wprost przepis art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Podobnie wymóg określenia przewidywanego oddziaływania na środowisko analizowanych wariantów, w tym również w przypadku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, a także możliwego transgranicznego oddziaływania na środowisko (art. 66 ust. 1 pkt 6 w/w ustawy). I wprawdzie zapis zasadzający się na tym wymogu znajduje się w raporcie, niemniej raport winien zawierać informacje, o których mowa w art. 66, określone ze szczegółowością i dokładnością odpowiednio do posiadanych danych wynikających z projektu budowlanego i innych informacji uzyskanych po wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 2-9, 11-13 i 15-18a, jeżeli były już dla danego przedsięwzięcia wydane (art. 67 w/w ustawy). Przepis art. 66 ust. 1 pkt 18 w/w ustawy wyraźnie również wskazuje, iż raport winien obejmować streszczenie w języku niespecjalistycznym informacji zawartych w raporcie, w odniesieniu do każdego elementu raportu. A skoro tak to nie jest wystarczające streszczenie w języku niespecjalistycznych wybiórczo poszczególnych punktów raportu. Podobnie za uzasadnione należy uznać wezwanie do przeprowadzenia odpowiednich badań dotyczących wpływu planowanego przedsięwzięcia na nietoperze, gdyż brak w raporcie jakichkolwiek danych w tym zakresie. Raport nie zawiera także oceny wpływu realizacji planowanego przedsięwzięcia na ptaki. Braki wykazane przez organ ochrony środowiska uniemożliwiły podjęcie oceny planowanego przedsięwzięcia, braków tych inwestor nie uzupełnił pomimo dwukrotnego wezwania. Dokumentacja jaką dysponował organ ochrony środowiska uniemożliwiała mu określenie warunków realizacji inwestycji. Reasumując kontrola zarówno procedury poprzedzającej wydanie przez organ I instancji decyzji, jak i analiza merytorycznego rozstrzygnięcia wynikającego z decyzji ostatecznej nie wykazała naruszeń prawa, które mogłyby doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. Stanowisko Kolegium co do związania organu wydającego merytoryczną decyzją w sprawie warunków zgody na realizację inwestycji postanowieniem organu ochrony środowiska wydanym w ramach współdziałania jest w pełni trafne. Abstrahując od oceny zasadności kwestii uzupełnienia raportu, już tylko brak pozytywnego uzgodnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska obligowało organ do odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Podnoszony przez skarżącego zarzut odnośnie nie ustosunkowania się organu II instancji do treści odwołania strony, również okazał się nietrafny. Treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji w istocie zawiera odpowiedzi na sformułowane w odwołaniu przez skarżącego zarzuty, powtórzone w całości w skardze. Nie miało to zatem wpływu na treść rozstrzygnięcia. Mając na względzie powyższe, Sąd na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił. ar