II SA/Kr 1331/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie : WSA Mariusz Kotulski (spr.) WSA Ewa Rynczak Protokolant : Anna Balicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2011 r. sprawy ze skargi J. M. i J. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia 25 czerwca 2001 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala Dnia [...] kwietnia 2001r. Starosta T. wydał decyzję nr [...],, znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z urządzeniami na działkach nr ewid. 1, 2, 3 obr. [...] położonych w Z. w rejonie ul. [...] dla Państwa A. i I.K. (inwestor). W uzasadnieniu w/w decyzji organ wskazał, że projekt zagospodarowania wspomnianych działek jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta Z. , z wymaganiami ochrony środowiska, z wymaganiami decyzji Urzędu Miasta Z. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 23 lutego 2000r., znak: [...] oraz przepisami, w tym techniczno budowlanymi. Ponadto kompletny projekt budowlany spełnia wymagania określone w art. 34 ust. 1, 2, 3 Prawa budowlanego, a inwestor dysponuje nieruchomością na cele budowlane i uzyskał, wymagane przepisami szczególnymi uzgodnienia, pozwolenia lub opinie innych organów. Odwołanie od decyzji Starosty z dnia [...] kwietnia 2001r. wnieśli pismem z dnia 15 maja 2001r. J.M. i J.M. , wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu podniesiono, że w/w decyzja wydana została z naruszeniem art. 77 k.p.a. w oparciu o niewyczerpująco oraz nie całościowo rozpatrzony materiał dowodowy. Ponadto zarzuty dotyczyły: projektu pow. zabudowy, pow. biologicznie czynnej, prawa do dysponowania działką nr 3 , stanu własności działki nr 2 , dojazdu do terenu inwestycji, nieaktualności podkładu geodezyjnego, zaliczenia do terenów biologicznie czynnych terenów przeznaczonych pod planowaną zabudowę i komunikację. W wyniku rozpatrzenia powyższego odwołania Wojewoda decyzją z dnia [...] czerwca 2001r., znak [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty T. z dnia [...] kwietnia 2001r., znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z urządzeniami na działkach nr ewid. 1, 2, 3 obr. [...] położonych w Z. w rejonie ul. [...] dla Państwa A. i I.K. W uzasadnieniu wyjaśniono, że decyzja Wojewody z dnia [...].12.2000r., znak: [...] - uchylająca i przekazująca do ponownego rozpatrzenia decyzję I Instancji (Burmistrza Miasta Z. z dnia [...].10.2000r., znak: [...]) odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia wnioskodawcy (A. i I.K. ) pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego na dwóch działkach: nr 1 i 2 - została zaskarżona do NSA. Natomiast w toku ponownie prowadzonego postępowania Starosta wydał postanowienie z dnia [...] lutego 2001r. nakładające obowiązek usunięcia nieprawidłowości projektu budowlanego, wobec czego inwestor (A.K. i I.K. ) przedłożył w dniu 5 marca 2001r. uzupełniony projekt obejmujący (zgodnie z ostateczną decyzją o WZiZT) trzy działki tj. nr 1 i 2 oraz 3 . Załączone dokumenty stanowiły podstawę wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (decyzja Starosty T. z dnia [...] kwietnia 2001r., znak: [...]). W związku z powyższym zarzut o naruszeniu art. 77 k.p.a z powodu rozpatrywania niekompletnych akt sprawy (akta dotyczące wcześniejszego postępowania znajdowały się w NSA), należało uznać za nietrafny. Dalej podkreślono iż zarzuty odnoszące się do postępowania administracyjnego (jak również do projektu: pow. zabudowy, pow. biologicznie czynnej itp.) zakończonego wspomnianą już decyzją Wojewody z dnia [...] grudnia 2000r., którą odwołujący się zaskarżyli do NSA, nie mogły podlegać rozpatrywaniu w postępowaniu wszczętym przez J.M. i J.M. odwołaniem z dnia 15 maja 2001r. Wskazano, że odnośnie zarzutu związanego z prawem do dysponowania działką nr 3 należało uznać go za bezzasadny, gdyż inwestor wykazał się prawem do dysponowania tą działką (umowa dzierżawy z dnia 28.02.200r.), podobnie z zarzutem dotyczącym kwestii własności działki nr 2 , ponieważ akt notarialny z dnia 28.07.1999r. dowodził, iż właścicielem tej działki jest inwestor, a dojazd do terenu inwestycji zapewniał służebność przejazdu przez działkę nr 4 i 5 (odpis z ks. wieczystej nr [...]), zatem zarzut braku dojazdu także nie znalazł potwierdzenia. Dalej, nie zgodzono się podniesioną w skardze kwestią nieaktualności podkładu geodezyjnego. Zaznaczono, że projekt zagospodarowania terenu, obejmujący określenie granic działki został opracowany na mapie w skali 1:500, która została wpisana do ewidencji Ośrodka Dokumentacji Geodezyjno Kartograficznej przy Starostwie Powiatowym w Z. w dniu 19 lutego 2001r. i w związku z tym nie można uzasadnić przepisami prawa żądania naniesienia istniejącego ogrodzenia odwołującego się wraz ze wskazaniem odległości elementów projektowanego obiektu od tego ogrodzenia. Ustosunkowując się do kolejnego zarzutu dotyczącego wliczenia terenów przeznaczonych pod zaplanowaną zabudowę i komunikację do terenów biologicznie czynnych, stwierdzono, że z analizy projektu budowlanego nie można było tego wywnioskować, a więc podniesienie tej kwestii przez skarżących było nieuzasadnione. Na koniec wyjaśniono, w związku z twierdzeniami skarżących, że zgodnie z treścią art. 10 § 1 i 73 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej mają obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu oraz umożliwienia przeglądania akt i sporządzania z nich notatek. W przypadku przeszkód w osobistym uczestniczeniu strona może działać przez pełnomocnika (art. 32 kpa). Wykonywanie kserokopii projektu budowlanego stanowi naruszenie ustawy o prawach autorskich, jedynie jest możliwe w szczególnym wypadku, gdy strona wykaże ważny interes (art. 73 § 2 kpa), co w niniejszej sprawie nie nastąpiło. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, na powyższe rozstrzygnięcie Wojewody z dnia z dnia [...] czerwca 2011r., znak: [...] pismem z dnia 5 lipca 2001r. złożyli skarżący J.M. i J.M. . Skarżący zarzucili wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 7, 8, 15, 77, 80 i 138 k.p.a oraz z naruszenie art. 3 pkt 11 prawa budowlanego i wnieśli o : 1. uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji 2. zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżących kosztów nin. postępowania. W uzasadnieniu wskazano, iż w postępowaniu nie dokonano wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy na podstawie kompletnego materiału dowodowego, czym naruszono art. 138 § 2 k.p.a. W szczególności podnosi, iż po wcześniejszym uchyleniu decyzji pierwszoinstancyjnej, Starostwo podczas ponownego rozpatrywania sprawy błędnie uznało, iż szereg zagadnień zostało już poprzednio rozstrzygniętych przez organ II instancji i nie badano ich ponownie. Podniesiono również, iż brak dowodów na to aby inwestor posiadał prawo dojazdu do drogi publicznej przez działkę nr 6 , bez niezbędnego odniesienia pozostawiono ponadto zarzut nie posiadania przez inwestora tytułu prawnego do działki nr 3 . Zdaniem strony skarżącej, powyższe okoliczności, wskazują, że naruszono art. 7, 77 i 80 kpa oraz interes skarżących lokując przy południowo-zachodniej stronie ich posesji większy obiekt niż wynika to z maksymalnych parametrów planu zagospodarowania przestrzennego. Dalej w skardze zaznaczono, że organ I instancji nie badał kwestii dotyczących m in. tytułu prawnego inwestora do gruntu, niezbędnej do zachowania powierzchnia biologicznie czynnej terenu inwestycji, czy odległości budowy od granic działki, dojazdu. W końcowej części skargi zarzucono organowi I instancji naruszenie art. 8 k.p.a., do czego zdaniem skarżących, nie ustosunkował się organ II instancji, a także naruszenie art. 15 k.p.a., argumentując to nieprzeprowadzeniem przez organ I instancji "większości niezbędnych ustaleń". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., a orzekanie – w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzeniem jej nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, określone są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Analiza prawidłowości kontrolowanego postępowania administracyjnego doprowadziła Sąd do wniosku, że nie zawiera ono uchybień, które mogłyby mieć wpływ na rozstrzygniecie organu odwoławczego. Trafnie uznał organ odwoławczy, że bezzasadny jest zarzut skarżących o naruszenie art. 138 § 2 k.p.a., nie dopatrzono się bowiem naruszenia przepisów postępowania, które mogłyby skutkować uchyleniem decyzji. Co więcej zarzut ten jest całkowicie bezpodstawny, gdyż organ odwoławczy w ogóle nie stosował, nie orzekał, a więc i nie powołał art. 138 § 2 k.p.a. jako podstawy prawnej swojego rozstrzygnięcia. Organ II Instancji w niniejszej sprawie orzekał na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i ewentualnie można było organowi zarzucić niewłaściwe zastosowanie tego przepisu, ale nie przepisu, który w ogóle nie został zastosowany w sprawie. Organ I instancji wyjaśnił wszystkie okoliczności sprawy na podstawie kompletnego materiału dowodowego, ustalenia te potwierdził organ odwoławczy. W toku postępowania Starosta wydał postanowienie z dnia [...] lutego 2001r. nakładające obowiązek usunięcia nieprawidłowości projektu budowlanego, wobec czego inwestor przedłożył uzupełniony projekt w dniu 5 marca 2001. (zgodnie z ostateczną decyzją WZiZT) - projekt dotyczący nie dwóch a trzech działek: tj. nr 1, 2, 3). Zgodnie z art. 3 pkt 11 ustawy Prawo budowlane, który mówi, że ilekroć w ustawie jest mowa o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - należy przez to rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd podzielił zdanie organów obu instancji dotyczące prawa inwestora do dysponowania działką 3 na cele budowlane, który przedstawił umowę jej dzierżawy z dnia 28 lutego 2000r. oraz w stosunku do działki nr 2 – akt notarialny z dnia 28 lipca 1999r., z którego wynika, że inwestor jest jej właścicielem. Wbrew zatem zarzutom strony skarżącej zasadnie organy uznały – zgodnie z wolą ustawodawcy – że powierzchnię wydzierżawionej na cele budowlane działki nr 3 należy wliczyć do całości powierzchni terenu inwestycji i brać pod uwagę przy obliczaniu terenu biologicznie czynnego. W ocenie Sądu zgodny z prawem jest pogląd organu odwoławczego który podzielił stanowisko organu I instancji, stwierdzający, że inwestycja jest zgodna z ustaleniami obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Z. Zachowano wytyczne zawarte w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Rozwiązanie projektowe spełnia wymagania rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zatem przedłożony i zatwierdzony projekt budowlany spełnia wytyczne przepisu art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane tak w zakresie kompletu opracowań jak i uzgodnień. Całość dokumentacji związanej z postępowaniem administracyjnym w niniejszej sprawie przedstawionej Sądowi i zawartej w aktach o sygn. akt [...] i [...] obrazuje tok postępowania i podejmowane przez organy czynności. Pozostałe zarzuty skargi w świetle zebranych faktów Sąd uznał za bezzasadne. Z uwagi na powyższe, orzeczono jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.