II SA/Op 407/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Jeżewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędzia WSA Ewa Janowska Protokolant Referent – stażysta Anna Prusak - Kania po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 października 2011 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 15 czerwca 2011 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Opolu z dnia 28 lutego 2011 r., nr [...], 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Dyrektor Izby Celnej w Opolu decyzją z dnia 15 czerwca 20011 r., nr [...], działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1, art.181 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), w związku z art. 6 ust. 1, art. 8, art. 89 ust. 1 pkt 2, 89 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania K. S., od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Opolu z dnia 28 lutego 2011 r., nr [...], wymierzającej karę pieniężną w kwocie 12000 zł z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry, utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym: W dniu 15 października 2010 r. funkcjonariusze Urzędu Celnego w Opolu przeprowadzili w [...] w [...] przy ul. [...] prowadzonym przez K. S. kontrolę w zakresie przestrzegania przepisów urządzania gier hazardowych. W wyniku kontroli stwierdzono, że w lokalu znajduje się urządzenie do gier [...] o numerze seryjnym [...], używane przez kontrolowanego na podstawie umowy dzierżawy z dnia 18 czerwca 2010 r. zawartej z podmiotem [...], ul. [...], B. jako wydzierżawiającym. Szczegółowy opis urządzenia oraz przebieg i ustalenia z przeprowadzonej kontroli zamieszczone zostały w protokole z dnia 15 października 2010 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Opolu postanowieniem z dnia 4 listopada 2010 r., nr [...], wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wymiaru kary pieniężnej z tytułu urządzania gry na automacie poza kasynem gry. W dniu 19 listopada 2010 r. organ celny postanowieniem nr [...], powołał biegłego mgr inż. R. R. - biegłego Sądu Okręgowego w [...] w specjalności informatyka i telekomunikacja, aby ustalił czy urządzenie zatrzymane u skarżącej jest automatem do gier zgodnie z definicjami ustawy o grach hazardowych oraz czy urządzała gry na przedmiotowym automacie. W ekspertyzie z dnia 29 grudnia 2010 r. biegły stwierdził, że urządzenie [...] o numerze seryjnym [...] spełnia kryteria automatu hazardowego opisanego w ustawie z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych oraz że w badanym automacie urządzane były gry, organizowane w celach komercyjnych, w których gracz nie uzyskuje bezpośrednio wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gry mają charakter losowy (art. 2 ust. 5 cyt. ustawy). Po zakończeniu postępowania wyjaśniającego postanowieniem z dnia 2 lutego 2011 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Opolu wyznaczył skarżącej siedmiodniowy termin na zapoznanie się z aktami sprawy oraz na wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Skarżąca nie skorzystała z przysługującego jej prawa. Następnie Naczelnik Urzędu Celnego w Opolu decyzją z dnia 28 lutego 2011 r. , nr [...], działając na podstawie art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. - zwaną dalej Ordynacją podatkową) oraz na podstawie art. 6 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 2, art. 90 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 - zwanej dalej ustawą o grach hazardowych), wymierzył K. S. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą: [...] w [...] karę pieniężną w kwocie 12000 zł z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. W uzasadnieniu zrelacjonował wyżej opisany przebieg postępowania administracyjnego. Dokonując oceny prawnej wskazał, że zgodnie z art. 91 ustawy do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej. Podał, że stosownie do art. 2 ust. 3 oraz 5 ustawy grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. Organ pierwszej instancji zauważył, że w ust. 4 tego artykułu zostało zdefiniowane pojęcie wygranej, i tak wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze. Poza tym stwierdził, że zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowych działalność w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry, a działalność ta, stosownie do treści art. 6 ust. 4 ustawy, może być prowadzona wyłącznie w formie spółki akcyjnej lub spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, mającej siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W odniesieniu do tego wywiódł, na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a zwłaszcza opinii biegłego, że dzierżawione i używane przez skarżącą urządzenie [...] o numerze seryjnym [...] jest automatem do gier zgodnie z kryteriami automatu hazardowego opisanego w ustawie hazardowej oraz że skarżąca urządzała gry na automacie [...] poza kasynem gry. Okoliczność braku posiadania zezwolenie na prowadzenie kasyna gry potwierdzona została przez organ pierwszej instancji w Krajowym Systemie Automatów do Gier-KRAG. Na marginesie organ dodał, że taką koncesję może uzyskać jedynie spółka akcyjna lub spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, mająca siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Stąd stosownie do art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych wymierzył skarżącej karę pieniężną w określonej wysokości. Od tej decyzji odwołała się skarżąca, zarzucając jej błąd w ustaleniach faktycznych i prawnych przyjętych za podstawę wydania decyzji oraz niewzięcie pod uwagę wszystkich istotnych okoliczności w sprawie, bezkrytyczne oparcie się w całości na opinii powołanego biegłego bez jednoczesnego wzięcia pod uwagę opinii przeciwnych. Polemizując z uzasadnieniem decyzji skarżąca wskazała, że biegły nie opisał zasad działania gier zręcznościowych ani cech badanych gier, dlatego nie można stwierdzić którą z dostępnych gier zaliczył do gier czasowo-zręcznościowych, a którą do gier zawierających element losowości. Skarżąca stwierdziła, iż w związku z powyższym opinia jest wzajemnie sprzeczna ponieważ biegły wyraźnie nie wskazał które z ośmiu gier zawierają element losowości i na czym ta losowość polega. Przedstawiała też dowód w postaci opinii biegłego Z. S. z dnia 29 lipca 2010 r., z której jej zdaniem wynika, że w realiach także jej sprawy brak jest przesłanek wskazujących na naruszenie art. 2 ust 5 ustawy o grach hazardowych. W odniesieniu do wymierzonej kary zarzuciła nieuwzględnienie przepisów art. 89 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy, dlatego wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, bądź z ostrożności procesowej zmianę zaskarżonej decyzji w przedmiocie wymierzonej kary. Na koniec skarżąca podniosła, że znane są jej przypadki odstąpienia od wymierzania kary przez organy celne. Dodała, iż jest osobą młodą, samotną matką wychowującą dziecko, a wymierzona jej kara jest bardzo dolegliwa. Wskazaną na wstępie decyzją Dyrektor Izby Celnej w Opolu utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Opolu z dnia 28 lutego 2011 r., wymierzającą K. S. karę pieniężną w kwocie 12000 zł z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. W uzasadnieniu podzielił w pełni ustalenia faktyczne i prawne organu pierwszej instancji. Dodatkowo uzupełnił argumentację organu pierwszej instancji, powołując się na przesłuchania świadków: Ł. P. oraz E. T., potwierdzających fakt dokonywania wypłat wygranych pieniężnych z gry urządzanej na automacie [...]. Organ odwoławczy podkreślił, że ustalenia wynikające z opinii biegłego łącznie z zeznaniami świadków wskazują na urządzanie gry hazardowej na ww. automacie, stąd uznał decyzję organu pierwszej instancji za trafną. Odnosząc się do zarzutów odwołania stwierdził, że są niezasadne. Zdaniem organu, biegły w opinii w sposób precyzyjny wskazał, że "Punkty umożliwiają rozegranie jednej z ośmiu dostępnych gier losowych.", wymieniając kolejno rodzaje gier wraz ze statystykami punktowymi, i stwierdzając jednocześnie możliwość ich rozgrywania w formie automatycznej (bez możliwości ingerencji ze strony grającego), co w sposób oczywisty potwierdza ich losowy charakter. Wskazał, że przedstawiona opinii techniczna Z. S. z dnia 29 lipca 2010 r., nr [...], jest wypowiedzią biegłego w innym postępowaniu, zatem należy potraktować ją jako przedstawienie przez stronę własnego stanowiska w sprawie, a nie jako dowód z opinii biegłego. W kwestii zastosowanych przepisów w decyzji wyjaśnił, że ustawodawca w art. 2 ustawy o grach hazardowych wymienia trzy podstawowe grupy gier hazardowych tj. gry losowe, zakłady wzajemne oraz gry na automatach. W związku z tym wyszczególnienie dokonane w przepisie art. 89 ust. 1 pkt 2 jest konsekwencją tak dokonanego podziału. Punkt 1 przywołanego przepisu obejmuje urządzanie gier hazardowych ( katalogu gier losowych i zakładów wzajemnych ) bez koncesji lub zezwolenia, natomiast w punkcie 2 urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, gdzie ustawodawca wyłącza automaty z katalogu gier losowych nadając im odrębny status - tworząc wyodrębnioną kategorię gier. Zastosowanie przeto przepisu art. 89 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 89 ust.1 pkt 2 jest konsekwencją przytoczonej argumentacji. Na koniec organ nadmienił, że opisana sytuacja rodzinna i materialna skarżącej nie mogła zostać uwzględniona z uwagi, że konstrukcja przepisu art. 89 ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych nie daje organom takiej możliwości. W skardze skarżąca zarzuciła decyzji Dyrektora Izby Celnej w Opolu przyjęcie błędnej kwalifikacji prawnej zarzucanego jej czynu, bez jednoczesnego rozważenia możliwości zastosowania tej odpowiedzialności z art. 89 ust. 2 pkt 1 w zw. z art.89 ust. 1 pkt 1 ustawy o grach hazardowych i wniosła o jej zmianę w części dotyczącej wymierzonej kary pieniężnej i wymierzenie tej kary w znacznie niższym wymiarze. W uzasadnieniu skarżąca podała, iż przywołana w obu decyzjach argumentacja oparta na ekspozycji art. 2 i 6 ustawy o grach hazardowych nie daje podstaw do takiej argumentacji. Oba wymienione przepisy stanowiące podstawę odpowiedzialności karnej w swojej treści nie czynią żadnej różnicy pomiędzy grą na automatach i innymi grami losowymi. Skarżąca podniosła ponadto, iż za ten sam czyn została ukarana wyrokiem karnym. Zaakcentowała, że automat do gry był w jej lokalu mniej niż cztery miesiące, została oszukana i wprowadzona w błąd przez właściciela automatu, także skazanego wyrokiem karnym, który zapewniał ją o legalności automatu do gry, zaś wymierzone skarżącej kary są dla niej dolegliwe i niewspółmiernie wysokie w stosunku do stopnia społecznego niebezpieczeństwa czynu i osiągniętych korzyści. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Celnej w Opolu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, lecz nie z powodów w niej przedstawionych. Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej P.p.s.a., uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W razie niewystąpienia wskazanych uchybień, na mocy art. 151 P.p.s.a skarga podlega oddaleniu. Z zasady, iż sąd administracyjny ocenia, czy zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, wynika konsekwencja, co do tego, iż sąd ten rozważa wyłącznie prawo obowiązujące w dniu wydania decyzji jak i stan sprawy istniejący na dzień wydania decyzji (por. w wyroku NSA z dnia 14 stycznia 1999 r., sygn. III SA 4731/97 – LEX nr 37180). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Legalność decyzji bada się zarówno pod względem formalnym jak też i materialonoprawnym. Trzeba stwierdzić także, iż sąd administracyjny nie jest uprawniony, ani też władny do zastępowania organów administracji państwowej w rozstrzyganiu spraw administracyjnych. Przeprowadzona przez Sąd kontrola wydanych w sprawie decyzji administracyjnych oraz analiza zgromadzonego materiału dowodowego wskazuje, że objęte kontrolą decyzje wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego mającym wpływ na wynik sprawy. Przyjdzie przypomnieć, że przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Dyrektor Izby Celnej w Opolu z dnia 15 czerwca 2011 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Opolu wymierzającą K. S. karę pieniężną w kwocie 12000 zł z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. W kontrolowanej sprawie spór sprowadza się do ustalenia, czy w świetle stanu faktycznego sprawy, dopuszczalne było zastosowanie wobec skarżącej sankcji z art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy. Przepis ten przewiduje sankcję administracyjną za urządzanie gry na automatach poza kasynem gry. Stan faktyczny sprawy między stronami jest niesporny. Organy prawidłowo ustaliły, że skarżąca urządzała gry na automacie poza kasynem gry w rozumieniu ww. ustawy o grach hazardowych, nie dysponowała również koncesją ani zezwoleniem na prowadzenie gry hazardowej. Poza sporem jest również to, że skarżąca, na podstawie art. 107 § 1 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy ( Dz. U. z 2007 r. Nr 111, poz. 765, z późn.zm. - zwanej dalej "K.k.s."), za ten czyn została ukarana grzywną w wysokości 18 stawek dziennych po 100 zł wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] Wydział Karny z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. akt [...]. Rozstrzygając zatem ten spór trzeba zauważyć, że w dniu 1 stycznia 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. ustawa o grach hazardowych, która zastąpiła ustawę z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 ze zm.). Urządzanie gier na automatach w obowiązującym stanie prawnym jest dozwolone wyłącznie na zasadach określonych w ustawie o grach hazardowych (art. 3 ustawy o grach hazardowych). W świetle poczynionych ustaleń faktycznych organów celnych skarżąca bezspornie nie dysponowała koncesją ani zezwoleniem na prowadzenie omawianej działalności oraz prowadził gry na automatach poza kasynem gry. Jak słusznie odnotowały organy celne, K. S., która prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą [...] w [...], nie prowadzi jej w formie spółki akcyjnej lub spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. W tych okolicznościach sprawy, zdaniem organów celnych, jej działanie zarówno stanowiło naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, co ustalono podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 15 października 2010 r., jak też stanowiło podstawę do odpowiedzialności karnoskarbowej, a także wymierzenia jej kary pieniężnej w odrębnym od karnoskarbowego postępowaniu administracyjnym. Zdaniem Sądu, z tym stanowiskiem nie można się zgodzić. Przyjdzie dostrzec, że ustawa o grach hazardowych w art. 6 i 7 zawiera normy sankcjonowane, które stanowią, iż działalność w zakresie wszystkich kategorii gier hazardowych regulowanych tą ustawą generalnie może być prowadzona na podstawie odpowiednich koncesji lub zezwoleń, a urządzanie wymienionych w art. 14 ust. 1 tej ustawy gier, w tym gier na automatach, dozwolone jest wyłącznie w kasynach gier. Koncesji na prowadzenie kasyna gry udziela minister właściwy do spraw finansów publicznych (art. 32 ust. 1 cyt. ustawy). Ponadto działalność w zakresie gier na automatach może być prowadzona wyłącznie w formie spółki akcyjnej lub spółki z ograniczoną odpowiedzialnością mającej siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (art. 6 ust. 4 cyt ustawy), czyli przez podmiot zbiorowy. Tylko loterie fantowe, gry bingo fantowe i loterie promocyjne mogą być urządzane także przez osoby fizyczne oraz przez jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej (art. 7 ust. 1 cyt. ustawy), lecz w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z takim przypadkiem. Należy stwierdzić, że art. 89 ust. 1 i 2 ustawy o grach hazardowych określa konsekwencje karne złamania nakazu uzyskania koncesji lub zezwolenia na urządzanie gier hazardowych oraz zakazu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Charakter administracyjnoprawny ww. sankcji, nazwanych przez ustawodawcę karami pieniężnymi, wynika z odesłania do przepisów Ordynacji podatkowej i wymierzania ich przez organ administracji publicznej w drodze decyzji administracyjnej. Należy też zauważyć, że opisane zachowania w art. 89 ust. 1 i 2 ustawy o grach hazardowych zagrożone administracyjnymi karami pieniężnymi odpowiadają ściśle przedmiotowym znamionom czynu zabronionego określonego w art. 107 § 1 K.k.s. Przepis ten penalizuje sytuacje urządzania lub prowadzenia gry losowej, gry na automacie lub zakładu wzajemnego wbrew przepisom ustawy lub warunkom koncesji lub zezwolenia. Przytoczony przepis art. 107 § 1 K.k.s. typizuje czyny zabronione stanowiące przestępstwo skarbowe lub w razie przyjęcia przypadku mniejszej wagi wykroczenie skarbowe (§ 4 K.k.s.). Przyjdzie zaakcentować, że według K.k.s. podmiotem przestępstw i wykroczeń skarbowych może być tylko osoba fizyczna. Osoby prawne i jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej odpowiedzialności karnej, w tym karnej skarbowej, nie ponoszą, "odpowiedzialność taką można przypisać jedynie osobie fizycznej będącej określonym organem osoby prawnej albo pełniącej określoną funkcję w ramach osoby prawnej, gdy przez jej działanie lub zaniechanie dochodzi do wypełnienia znamion danego czynu zabronionego." (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 lipca 2002 r., sygn. akt IV K 164/02). Odnosząc powyższe rozważania natury ogólnej na grunt niniejszej sprawy odnotować trzeba, że skarżąca prowadząca działalność gospodarczą jako osoba fizyczna, nie mogła na podstawie ustawy o grach hazardowych uzyskać, jak też posiadać koncesji na prowadzenie gry na automatach, dlatego należało rozważyć jakie podmioty podlegają przewidzianej w ustawie o grach hazardowych odpowiedzialności administracyjnej. Niewątpliwie w świetle art. 6 ust. 4 ustawy o grach hazardowych jej adresatami są podmioty zbiorowe, bo o koncesję bądź zezwolenie zasadniczo (oprócz omówionych wyjątków) mogą jedynie starać się wskazane w omówionym przepisie osoby prawne prowadzące działalność w formie spółki akcyjnej lub spółki z ograniczoną odpowiedzialnością mającej siedzibę na terytorium RP. W świetle powyższych konstatacji, zdaniem Sądu, do poniesienia kary pieniężnej, na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o grach hazardowych, może być zobowiązany jedynie podmiot wymieniony w art. 6 ust. 4 ww. ustawy, urządzający gry hazardowe bez koncesji lub zezwolenia i urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Gry może urządzać podmiot uprawniony do uzyskania zezwolenia na urządzenie gry lub zakładu lub na prowadzenie działalności w zakresie gier. Przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą jako osoba fizyczna nie może ponosić sankcji administracyjnej za delikt w sytuacji, gdy ustawa określająca warunki urządzania i zasady prowadzenia działalności w zakresie gier hazardowych nie wskazuje go jako podmiotu uprawnionego do uzyskania koncesji na prowadzenie kasyna gry. W takim przypadku osoba taka ponosi odpowiedzialność karnoskarbową przewidzianą w art. 107 § 1 K.k.s., gdyż wbrew przepisom ustawy o grach hazardowych urządzała i prowadziła grę hazardową. Wskazany czyn jest zabroniony i ścigany z urzędu przez właściwe organy w postępowaniu karnoskarbowym. Powyższa analiza przytoczonych przepisów pozwala stwierdzić, że wymierzając skarżącej karę pieniężną organy dokonały błędnej wykładni przepisu art. 89 ust. 1 ustawy o grach hazardowych. Naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy, ponieważ w okolicznościach sprawy nie było podstawy do nałożenia na K. S. sankcji administracyjnej. Stąd, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu, jak też decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Opolu. Orzeczenie w przedmiocie niewykonania czynności, uzasadnia przepis art. 152 P.p.s.a. W świetle powyższego organ pierwszej instancji zobowiązany jest do umorzenia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie.