II GSK 546/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Przegalińska po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej F. E. E. w W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 24 października 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 1857/11 w sprawie ze skargi F. E. E. w W. na decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty przypadającej do zwrotu z tytułu rozwiązania umowy o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z 24 października 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 1857/11, odrzucił skargę F. E. E. w W. na decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego z [...] czerwca 2011 r., nr [...], w przedmiocie określenia kwoty przypadającej do zwrotu z tytułu rozwiązania umowy o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej. Sąd pierwszej instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia: Zaskarżoną decyzję doręczono profesjonalnemu pełnomocnikowi strony w dniu [...] czerwca 2011 r. wraz z pouczeniem o trybie i terminie wniesienia środka zaskarżenia oraz ze wskazaniem organu, za pośrednictwem którego skarga może zostać wniesiona. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga w rozpoznawanej sprawie została złożona w dniu 29 lipca 2011 r. W uzasadnieniu postanowienia przytoczono treść art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którym skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd I instancji odrzucił skargę wniesioną w dniu 29 lipca 2011 r., z uwagi na to, iż termin na złożenie tego środka zaskarżenia upłynął z dniem 28 lipca 2011 r. Od powyższego postanowienia F. E. E. złożyła skargę kasacyjną, w której wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez błędne ustalenie faktyczne, że skarga na decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego wniesiona została po terminie, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie w sprawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd I instancji błędnie uznał, iż skarga została złożona po terminie. Zdaniem Sądu, stempel pocztowy na kopercie, w której przesłano skargę, wskazywał jako datę nadania dzień 29 lipca 2011 r. Tymczasem strona podniosła, iż wbrew temu stanowisku, skargę złożono w placówce pocztowej operatora publicznego w dniu 28 lipca 2011 r., co potwierdził kontroler Urzędu Pocztowego nr [...] na podstawie numeru przesyłki poleconej. Do skargi kasacyjnej załączono kopię potwierdzenia nadania wraz z pisemnym potwierdzeniem przez Pocztę Polską S.A. daty nadania. Na potwierdzeniu nadania przesyłki poleconej otrzymanym przez pełnomocnika stempel z datą nadania jest niewyraźny, wskutek czego skarżąca domniemuje, iż na kopercie w której przesłano skargę, również mógł być niewyraźny, co skutkowało błędnym ustaleniem przez Sąd I instancji, ze skarga została wniesiona po terminie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do unormowania art. 174 p.p.s.a. skarga kasacyjna może być oparta na zarzucie naruszenia prawa materialnego lub naruszenia przepisów postępowania. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, będąc związanym jej zarzutami i biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która jednak w niniejszej sprawie nie zachodzi. Przedmiotem postępowania kasacyjnego w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Sądu pierwszej instancji o odrzuceniu skargi, wydane na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd obowiązany jest odrzucić skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W art. 53 § 1 p.p.s.a. określono zaś, że termin do wniesienia skargi wynosi trzydzieści dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy znaczy to, że skoro w ustawowym terminie 30 dni od doręczenia zaskarżonej decyzji skarga nie zostałaby wniesiona przez stronę (nadana w polskim urzędzie pocztowym) w prawem przewidzianym trybie (za pośrednictwem organu) ani też w tym terminie nie została przekazana organowi przez sąd – oznaczałoby to, iż została wniesiona po upływie terminu, co uzasadniałoby jej odrzucenie na podstawie wskazanego powyżej przepisu art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Ponieważ w niniejszej sprawie odbiór decyzji nastąpił w dniu 28 czerwca 2011 r., koniec terminu na wniesienie środka zaskarżenia przypadał na dzień 28 lipca 2011 r. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy przyznać rację stronie skarżącej, iż skarga została wniesiona z zachowaniem ustawowego terminu. Wskazują na to bowiem, przesłane jako załącznik do skargi kasacyjnej, kopia potwierdzenia nadania przesyłki poleconej nr [...] wraz z pisemnym potwierdzeniem daty nadania dokonanym przez kontrolera Urzędu Pocztowego. W piśmie tym jednoznacznie stwierdzono, że skargę nadano w dniu 28 lipca 2011 r., a nie jak twierdzi Sąd I instancji w dniu 29 lipca 2011 r. W świetle wskazanych okoliczności należy zatem uznać, iż przedmiotowa skarga została złożona w terminie. W związku z powyższym zaistniała sytuacja, zupełnie niezawiniona przez skarżącą, nie może powodować dla niej ujemnych skutków procesowych w postaci odrzucenia wniesionego środka odwoławczego, a tym samym zamknięcia drogi do sądu i możliwości sprawdzenia legalności decyzji w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd pierwszej instancji weźmie pod uwagę powyższe rozważania, podważające uznanie skargi za wniesioną z przekroczeniem terminu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 182 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekał o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego, gdyż przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie Sądu I instancji kończące postępowanie w sprawie (uchwała 7 sędziów NSA z dnia 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 4/07, ONSAiWSA 2008/3/42). Poniesione przez stronę koszty postępowania kasacyjnego związane ze skargą kasacyjną na zaskarżone postanowienie mogą podlegać zaliczeniu do poniesionych kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw i mogą być zasądzone na podstawie art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi (por. post. NSA z dnia 12 czerwca 2008 r. sygn. akt II FSK 559/07, zbiór Lex nr 479004).