II GSK 82/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Borowicz Sędzia NSA Czesława Socha (spr.) Sędzia NSA Joanna Sieńczyło - Chlabicz Protokolant Patrycja Czubała po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej H. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 października 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 1633/11 w sprawie ze skargi H. K. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków z budżetu Unii Europejskiej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz H. K. kwotę 337 (trzysta trzydzieści siedem) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 24 października 2011 r. o sygn. akt V SA/Wa 1633/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę H. K. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zawarte w piśmie z dnia [...] kwietnia 2011 r. o nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych. Sąd I instancji przyjął, że odmowa przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych w ramach działania "Modernizacja gospodarstw rolnych" Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007–2013 była uzasadniona. Wynika to z treści art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na Rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U. Nr 64, poz. 427 ze zm.) i § 14 ust. 3 i 4 rozporządzenia z dnia 17 października 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Modernizacja gospodarstw rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007–2013 (Dz.U. Nr 193, poz. 1397 ze zm.). Chodzi o brak usunięcia wszystkich braków w terminie pomimo ponownego wezwania do usunięcia braków. W pismach z dnia [...] lutego 2010 r. oraz z dnia [...] sierpnia 2010 r. Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zasadnie wezwała [...] do uzupełnienia wniosku złożonego w dniu [...] kwietnia 2010 r. Pomimo drugiego wezwania zawartego w piśmie z dnia [...] sierpnia 2010 r. wnioskodawca nie dokonał wymaganych uzupełnień w terminie. Braki wniosku zostały uzupełnione w dniu [...] lutego podczas gdy ostateczny termin na ich uzupełnienie upłynął wraz z dniem [...] lutego 2010 r. Na ofertach dostarczonych wraz z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa brak jest pieczątki potwierdzającej wpływ do organu, jak również pisma przewodniego. Tym samym, brak dowodu, że strona uzupełniła brakujące dokumenty. Nie można również określić, ile strona dokumentów złożyła. Stwierdzono również, że część dokumentów strona złożyła już po złożeniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa jak również, że nie wszystkie wymagane dokumenty zostały złożone. Zestawienie rzeczowo-finansowe zostało poprawione, lecz poprawa ta nie mogła prowadzić do zwiększenia wnioskowanej kwoty pomocy w innych pozycjach wniosku. Skarżący we wniosku o przyznanie pomocy oświadczył, że znane są mu zasady przyznawania pomocy określone w instrukcji wypełniania wniosku. Z przyczyn powyższych, skarga została oddalona. Skargę kasacyjną na powyższy wyrok w całości złożył [...]. Zarzucił naruszenie prawa materialnego i procesowego. Domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazania Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania a także zasądzenia od organu na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zarzucając naruszenie prawa materialnego wskazał § 14 oraz § 21 ust. 1 do 3, art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U. Nr 64, poz. 427 ze zm.). Naruszenie zaś przepisów procesowych, to jest art. 7, 75 art. 77 § 1 K.p.a. jako istotnych i mających wpływ na ostateczny wynik sprawy. W uzasadnieniu podał, że odmowa przyznania płatności podczas gdy dokumenty znajdowały się w aktach sprawy nie jest trafna. Chodzi o oferty zakupu poprawionych i dołączonych. Materiał dowodowy nie został wyczerpująco rozpatrzony. Brak wyjaśnienia stanu faktycznego wskutek nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego co do zagubienia złożonych przez skarżącego dokumentów oraz terminowego uzupełnienia braków przez skarżącego czyni sprawę niewyjaśnioną. Wskazane daty przez Sąd I instancji są nieprecyzyjne w sytuacji gdy przesunięto termin składania uzupełnień z [...] września 2010 r. na dzień [...] luty 2011 r. Zachowano termin do uzupełnienia a to oznacza, że termin został dochowany. Wyrok wydany został w oparciu o błędnie ustalony stan faktyczny. Ocena Sądu I instancji co do braku dowodu na uzupełnienie nie jest właściwa, skoro organ nie potwierdził ich przyjęcia. Nie zbadano ilości faktycznie złożonych załączników. Skarżący złożył wymagane dokumenty i został pozbawiony bez jego winy możliwości realizacji zaplanowanej inwestycji. Zmiany wniosku co do kwot były możliwe, skoro powstały w związku z błędami wyliczenia. Ocena formalna wniosku była zatem niezbędna w sprawie. Instrukcja wypełniania wniosku nie jest źródłem obowiązującego prawa a to oznacza, że chybione jest przyjęcie zasady znajomości zasad przyznawania tej pomocy. Wniosek strony naruszył § 27 powołanego rozporządzenia. Rozpatrzono wniosek po upływie terminu określonego w przepisach. Brak minimalnej staranności, był powodem braku rzeczywistego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Zaakceptowanie przez Sąd I instancji wadliwych ustaleń, doprowadziło do niewłaściwego zastosowania art. 22 ust. 3 ustawy. Brak rozpatrzenia całego materiału dowodowego, jest powodem złożenia skargi kasacyjnej, aby wyeliminować wadliwy wyrok Sądu I instancji. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. Podał, że zarzuty skargi kasacyjnej są nieuzasadnione a wyrok Sądu I instancji jest zgodny z prawem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest uzasadniona. Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W tym trybie wpłynęła skarga kasacyjna w niniejszej sprawie i spełnia ona wymogi określone w art. 174, art. 175 § 1, art. 176 oraz art. 177 § 1 tej ustawy. Oznacza to, że zaistniały podstawy do merytorycznego jej rozpoznania. Przepis art. 183 § 1 powołanej wyżej ustawy obliguje Naczelny Sąd Administracyjny do rozpoznania sprawy w granicach skargi kasacyjnej. Sąd ten z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy. Stwierdzić należy, że w sprawie niniejszej nie występuje żadna z okoliczności stanowiących o nieważności postępowania. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie powołuje zarówno przepisy prawa materialnego jak i procesowego. Istota ich zmierza do wykazania, że strona w zakreślonym terminie przez organ wykonała obowiązek złożenia dokumentów a więc nie było podstaw do oddalenia skargi w zakresie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych. Trafnie kasator zarzucił niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, skoro rozstrzygnięcie Sądu I instancji opiera się na założeniu, że braki wniosku zostały uzupełnione przez stronę w dniu [...] lutego, podczas gdy ostateczny termin na ich uzupełnienie upłynął wraz z dniem [...] lutego 2010 r. Okoliczność ta jest o tyle istotna, że brak złożenia dokumentów w wymaganym terminie skutkuje odmową przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych. Wynika to z § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 października 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Modernizacja gospodarstw rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007–2013 (Dz.U. z 2007 r. Nr 193, poz. 1397 ze zm.). Odwołanie się zatem kasatora w zakresie niewyjaśnienia stanu faktycznego do art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. jest uzasadnione skoro powołany także przez kasatora art. 21 ust. 1 do 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U. z 2007 r. Nr 64, poz. 427 ze zm.) znajduje zastosowanie. Przyjęcie zatem przez Sąd I instancji braku uzupełnienia dokumentów w przepisanym terminie, nie jest uzasadnione i wymaga wyjaśnienia w sprawie. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że strona pismem organu z dnia [...] września 2010 r. o nr [...] otrzymała zgodę na przedłużenie terminu do złożenia poprawionych dokumentów. Termin ten został zakreślony do dnia [...] lutego 2011 r. Sąd I instancji przyjął, że braki wniosku zostały uzupełnione przez stronę w dniu [...] lutego, a więc w terminie wskazanym w powyższym piśmie. Z jakich powodów Sąd I instancji przyjął, że ich uzupełnienie upływało z dniem [...] lutego 2010 r. tego nie wyjaśniono. W sytuacji gdy terminy te zadecydowały o odmowie przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych, to niewątpliwie okoliczność ta jest istotna a brak wyjaśnienia stanowi naruszenie powołanych przez kasatora przepisów procesowych jako mających istotny wpływ na wynik sprawy. Inne braki, które strona rzekomo nie uzupełniła, wymagają także wyjaśnienia w sprawie skoro Sąd I instancji uznał, że złożone zostały po terminie. Ocena powyższa jest wynikiem przyjęcia innego terminu do złożenia wymaganych braków. W sytuacji gdy Sąd przyjął termin ich uzupełnienia do dnia [...] lutego 2010 r. a w istocie termin ten upływał [...] lutego 2011 r. to wyjaśnienia wymaga poza datą [...] luty także rok wykazany 2010 kiedy on dotyczył roku 2011. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji dokona oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia w zakresie wyżej wskazanym i dopiero ta ocena może stać się podstawą do stwierdzenia, czy wniosek [...] spełnia wymagania do przyznania pomocy finansowej w ramach działań objętych programem rozwoju obszarów wiejskich. Z powyższych względów na podstawie art. 185 § 1 cytowanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie orzekając także o kosztach na podstawie art. 203 pkt 1 także tej ustawy.