II SA/Bd 750/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Klotz Sędziowie: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński (spr.) Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Protokolant Krystyna Witt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 marca 2010r. sprawy ze skargi M. Sz. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania dotyczącego środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] z [...] marca 2009r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego [...] zł ([...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Wójt Gminy Z. w dniu [...] wydał decyzję nr [...] zatytułowaną "o środowiskowych uwarunkowaniach zgody". Decyzją tą ustalono środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na zadaniu PN. "budowa stacji bazowej telefonii cyfrowej ERW nr [...] wraz z przyłączem energetycznym, położonej na działce nr [...] w W., gmina Z. W podstawie prawnej decyzji wskazano na przepisy art. 46a ust.7 pkt 4 w związku z art. 46 ust. 1 pkt 1 i art. 56 ust. 1, 2, 3, 7 i 8 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r. nr 129, poz. 902 ze zm.), art. 104 K.p.a. oraz § 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 257, poz. 2573). Odpis decyzji doręczono wnioskodawcy, P. T. C. S. z o.o. w W. oraz R. i S. S. – właścicielom działki, na której stacja miała być posadowiona. Decyzja uprawomocniła się [...]. Wniosek o wznowienie postępowania w tej sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. złożył M. S. Podał, że o decyzji dowiedział się [...] nie podając jednak bliższych okoliczności. Wójt Gminy Z. postanowieniem z dnia [...] wznowił postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] podnosząc, że wnioskodawca może posiadać interes prawny i bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu. Wnioski o wznowienie postępowania złożyli w dniu [...] D. C. i w tym samym dniu K. B. Wójt Gminy dwoma postanowieniami z [...] wznowił postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] wobec złożenia wniosku odpowiednio przez D. C. i K. B. Obaj podali, że o decyzji dowiedzieli się [...]. Wójt Gminy Z. w dniu [...] wydał decyzje o odmowie uchylenia decyzji w efekcie wznowienia postępowania administracyjnego. Decyzję oparto o przepis art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. Odwołanie od tej decyzji złożyli: Z. G. – pełnomocnik M. S., D. C., K. B. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. w dniu [...] wydało 3 odrębne decyzje rozpoznające odwołania od tej samej decyzji: - K. B. – nr [...], - K. C. – nr [...], - Z. G. – nr [...]. Decyzjami tymi uchylono decyzję Wójta Gminy Z. z dnia [...]. W decyzjach podniesiono, że po wydaniu decyzji z [...] nastąpiła zmiana stanu prawnego. Zmianie uległy przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisku, w tym przepis § 2 ust. 1 pkt 7, stanowiący podstawę wydania decyzji z dnia [...]. Wójt Gminy Z. w dniu [...] wydał 3 kolejne decyzje adresowane do wskazanych wyżej podmiotów umarzające postępowanie w sprawie uchylenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nr [...] na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej nr [...] W. [...], zlokalizowanej w miejscowości W., gmina Z. na działce nr [...]. Powołano się na pogląd SKO, że organ powinien prowadzić jedno postępowanie. Ponieważ jako pierwszy z wnioskiem wystąpił M. S. – jak to określił organ I instancji – tylko w tym przypadku postępowanie mogło być prowadzone, natomiast żądania K. B. i D. C. powinny być rozpoznane w tej właśnie sprawie. ponieważ organ wszczął 3 odrębne postępowania należało te postępowania umorzyć. W dalszej kolejności w dniu [...] Wójt Gminy Z. wydał decyzję nr [...] i na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. postanowił odmówić uchylenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nr [...] z dnia [...] w sprawie budowy stacji bazowej telefonii cyfrowej nr [...] W. [...], zlokalizowanej w miejscowości W., gmina Z. na działce nr [...]. W uzasadnieniu podniesiono, że uwzględnienie wniosku o wszczęcie postępowania w przedmiocie wznowienia było efektem niedopatrzenia organu administracyjnego i pominięcia trybu postępowania zastosowanego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wynikającego z przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), w szczególności art. 53 ust. 1. Wniosek o wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. uznano za niezasadny. Odwołanie wnieśli D. C., Z. G Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu [...] wydało jedną decyzję rozpatrując odwołania D. C., M. S. reprezentowanego przez Z. G., uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że organ zobowiązany jest rozstrzygnąć sprawę merytorycznie stosując aktualnie obowiązujące przepisy. Postępowanie dotknięte jest wadami formalnymi, o wznowieniu postępowania nie zawiadomiono wszystkich stron i decyzji końcowej nie doręczono wszystkim stronom. Wójt Gminy Z. postanowieniem z dnia [...]wznowił postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...]. Decyzją z dnia nr [...] z dnia [...] nr [...] Wójt Gminy Z. postanowił stwierdzić, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nr [...] z dnia [...] w sprawie budowy stacji bazowej telefonii cyfrowej nr [...] W. [...] zlokalizowanej w miejscowości W., gmina Z. na działce nr [...] została wydana z naruszeniem prawa. W podstawie prawnej decyzji wskazano na przepisy art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 K.p.a. w zw. z art. 144, 153 ust. 1 i art. 154 ust. 1 w zw. a art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z 3.10.2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1277 ze zm.) i art. 46 ust. 1, art. 48, 53 i 56 ustawy z 27.4.2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm.) oraz § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z 9.11.2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji wskazano, że decyzją z dnia [...] Wójt Gminy Z. wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji budowy stacji bazowej telefonii cyfrowej nr [...] W. [...] gmina Z. Przedstawiono przebieg postępowania i podniesiono, że okoliczności uwzględnione przy podejmowaniu decyzji nie uległy zmianie do dnia wydania decyzji a zatem i obecnie organ zmuszony byłby wydać decyzję tej samej treści. Nie ulega wątpliwości, że brak zapewnienia stronie możliwości udziału w postępowaniu stanowił o naruszeniu prawa, co jednak nie miało wpływu na treść decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T., po rozpoznaniu odwołania M. S. reprezentowanego przez Z. G. oraz P. T. C. Sp. z o.o. orzekło: 1/ uchylić decyzje Wójta Gminy Z. z dnia [...] znak: [...] w sprawie ustalenia uwarunkowań środowiskowych dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej nr [...] W. [...] zlokalizowanej w miejscowości W. gmina Z. na działce nr [...], 2. uchylić zaskarżoną decyzję w całości i umorzyć postępowanie w I instancji. W uzasadnieniu podniesiono, że postępowanie w tej sprawie prowadzone jest w trybie nadzwyczajnym, na podstawie przepisów o wznowieniu postępowania, które wszczęte zostało na wniosek, m.in. M. S. złożony w organie I instancji [...] Działając w tym trybie organ został zobowiązany do przeprowadzenia postępowania od początku, w taki sposób jak gdyby rozpoznawał sprawę po raz pierwszy, a przy rozstrzyganiu sprawy powinien stosować przepisy aktualnie obowiązujące. Mając na uwadze datę wznowienia postępowania, podstawę rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm.). W dacie wydania przez organ I instancji decyzji w sprawie uwarunkowań środowiskowych dla opisanej inwestycji instalacje radiokomunikacyjne emitujące pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowania izotropowo wynosi nie mniej niż 100 W, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwości od 30 kHz do 300 GHz zaliczone były do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko (§ 1 pkt 7 rozporządzenia). W obecnym stanie prawnym do tego typu inwestycji zalicza się m. in. instalacje radiokomunikacyjne emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwości od 0.03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż od głównej wiązki promieniowania tej anteny. Ponadto w § 3 pkt 7 określono rodzaje inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wśród których wymienia się także instalacje radiokomunikacyjne z rozróżnieniem ich mocy oraz położenia względem miejsc dostępnych dla ludności. Na podstawie znajdującego się w aktach raportu oddziaływania na środowisko można stwierdzić, że z uwagi na projektowana moc poszczególnych anten, oraz ich usytuowanie na wysokości nie mniejszej niż 43 m na poziomem terenu, pola elektromagnetyczne nie będą oddziaływały na miejsca dostępne dla ludności. Tym samym dla opisanej inwestycji nie jest konieczne przeprowadzenie procedury związanej z wydaniem decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. SKO dostrzegło także uchybienia związane z nieprzeprowadzeniem postępowania od początku, ale wobec bezprzedmiotowości postępowania uchybienie to nie ma znaczenia. Skargę na powyższą decyzję złożył M. S. Decyzji zarzucił naruszenie art. 7, 8, 9, 11. 28, 77 i 107 § 3 K.p.a.. § 4 rozporządzenia RM w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i art. 46 ust. 2 w związku z art. 51 ust. 8 pkt 1, art. 46a ust. 4 pkt 1 oraz 4 w związku z art. 49 ust. 3 w związku z art. 51 ust. 8 pkt 1 oraz 2 ustawy Prawo ochrony środowiska w powiązaniu z § 2 ust. 1 pkt 7, § 2 ust. 2, § 3 ust. 1, ust. 2, § 4 oraz § 5 rozporządzenia RM w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Wniosło uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu przytoczono treść art. 7, 8, 9, 11, 1007 § 3 K.p.a. wskazując, że bez przestrzegania tych elementów decyzji strony nie mają możliwości ochrony swoich słusznych interesów oraz prowadzenia polemiki z organem. SKO lakonicznie stwierdziło, że z raportu oddziaływania na środowisko wynika, że decyzja środowiskowa nie jest wymagana co jest tożsame z tym, iż inwestor dokonał oceny faktycznej i prawnej. Brak opisu proceduralnego sprawy, brak podania parametrów technicznych anten nie pozwala na podjęcie polemiki z organem. Organ nawet nie próbował wyjaśnić jak stosował przepisy wskazane w skardze. Wskazując na naruszenie § 4 rozporządzenia RM w sprawie określenia przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko podniesiono, że nie sumowano parametrów anten. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. W postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym udział zgłosiła organizacja społeczna – O. S. P. E. "P. d. ż.", którą Sąd dopuścił do udziału w postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skargę należy uznać za zasadną. Jak to już trafnie podniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze postępowanie w tej sprawie toczy się w trybie wznowieniowym. Działając w tym trybie organ zobowiązany jest przeprowadzić postępowanie od początku, w taki sposób, jakby rozstrzygał sprawę po raz pierwszy, a przy rozstrzyganiu sprawy winien stosować przepisy aktualnie obowiązujące. Przyczyną wznowienia postępowania był fakt, że w sprawie nie brały udziału wszystkie strony postępowania. W takiej sytuacji wznowienie postępowania następuje tylko na wniosek strony, przy czym zgodnie z treścią art. 148 § 1 K.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Jeżeli przyczyną wznowienia postępowania jest okoliczność, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, termin do złożenia podania o wznowienie postępowania biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Okoliczność ta podlega kontroli przez organ. Wniosek o wznowienie postępowania M. S. nosi datę [...]. We wniosku tym podał, że o decyzji dowiedział się [...] D. C. i K. B. złożyli wnioski [...] podając, że o decyzji dowiedzieli się [...]. Mając na uwadze, że postępowanie poprzednio toczyło się z udziałem społeczeństwa ( o wszczęciu postępowania podano do publicznej wiadomości ma tablicach ogłoszeń we wsi W. i Urzędzie Gminy Z. oraz na stronie BIP UG Z.) organ mógł nabrać wątpliwości co do faktycznej daty dowiedzenia się o wydanej decyzji. Od badania tej okoliczności należało (i należy) rozpocząć postępowanie. Oceniając wszczęte postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania należy podnieść, że w postępowaniu tym dopuszczono się szeregu uchybień procesowych w postępowaniu przed organem I instancji, które trafnie wytknęło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. w decyzjach z [...] i z dnia [...] i dlatego nie ma potrzeby ich powtarzania Postępowanie w powyższej sprawie toczy się w trybie wznowieniowym, na podstawie postanowienia o wznowieniu postępowania z dnia [...]. W dniu 15 listopada 2008 r. weszła w życie ustawa z 3.10.2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). Jednakże zgodnie z jej art. 153 ust. 1 do spraw wszczętych, na podstawie przepisów ustawy z 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się, z zastrzeżeniem nie mającym zastosowania w sprawie, przepisy dotychczasowe. SKO słusznie uznało, że, zarzut podniesiony przez Z. G., a podniesiony także w skardze, o niezastosowaniu przepisów tej ustawy nie jest uzasadniony. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w której ją wydano, było dotknięte kwalifikowaną wadą przewidzianą w art. 145 § 1 k.p.a. bądź zachodzi przesłanka określona w art. 145a § 1 k.p.a. Podstawą takiego postępowania jest postanowienie o wznowieniu postępowania. Postanowienie o wznowieniu postępowania otwiera postępowanie, w którym właściwy organ rozpatruje ponownie sprawę zakończoną decyzją ostateczną badając, czy przyczyny wznowienia określone w art. 145 § 1 k.p.a. i art. 145a nie wpłynęły na treść decyzji. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania kończy się decyzją. W postępowaniu wznowieniowym mogą zapaść jedynie decyzje wymienione w art. 151 § 1 i § 2 k.p.a. Organ wydaje decyzję, w której: * po pierwsze, odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub 145a (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.). Następuje to w przypadku, gdy organ stwierdzi brak podstaw wymienionych w art. 145 § 1 lub 145a. * po drugie, uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub 145a i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.). Musi zatem istnieć jedna z podstaw wyliczonych w art. 145 § 1 lub w art. 145a i brak przesłanek negatywnych z art. 146 § 1 i 2 K.p.a. Uchylając decyzję organ rozstrzyga istotę sprawy administracyjnej, Jest to decyzja rozstrzygająca o istocie sprawy. Wydaje się decyzję o uchyleniu decyzji dotychczasowej oraz nowe rozstrzygnięcie o istocie sprawy. * po trzecie, ogranicza się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji - w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 (art. 151 § 2 k.p.a.). Istotą wznowionego postępowania i uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej jest powrót sprawy do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania instancyjnego. Nową decyzję, rozstrzygającą zatem o istocie sprawy, wydaje się, jak gdyby sprawa nie była w danej instancji rozstrzygana. Gdyby przyjąć za prawdziwe ustalenia faktyczne poczynione w sprawie, to w ocenie Sądu prawidłowym rozstrzygnięciem SKO winno być uchylenie decyzji dotychczasowej i umorzenie postępowania. Tymczasem rozstrzygnięcie SKO dotyczy także uchylenia decyzji pierwszej instancji. Z kolei organ I instancji powołał się na przepis art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 K.p.a. i stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Jednakże przepis art. 151 § 2 wymaga także wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylono decyzji. Rozstrzygnięcie organu I instancji nie jest w pełni prawidłowe. Art. 151 § 1 K.p.a. przewiduje tylko dwa sposoby zakończenia wznowionego postępowania. W razie braku podstaw z art. 145 § 1 K.p.a. odmawia się uchylenia dotychczasowej decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym, a gdy podstawy te są – uchyla się dotychczasową decyzje i uchyla nową, rozstrzygającą o istocie sprawy (wyrok NSA z 9.3.1987 II S.A. 1389-1390/86, glosa W. Chróścielewskiego OSPiKA 1989 r. nr 5, poz. 109). Mając na uwadze datę wznowienia postępowania podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm.). Z treści art. 46a ustawy Prawo ochrony środowiska wynika, że do wniosku o wszczęcie postępowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć raport o oddziaływaniu przedsięwzięwzięcia na środowisko - obligatoryjnie w przypadku przedsięwzięć określonych w art. 51 ust. 1 pkt 1, a w przypadku dotyczącym przedsięwzięć określonych w art. 51 ust. 1 pkt 2 i 3 – informacje zawierające dane, o których mowa w art. 49 ust. 3. Oznacza to, że w fazie wszczęcia postępowania inwestor decyduje o tym jaki dokument przedstawić. Ocena taka musi podlegać weryfikacji organu, co w przypadku telefonii komórkowej nabiera szczególnego znaczenia. Jakie są dalsze czynności organu po otrzymaniu wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie z art. 47 ustawy Prawo ochrony środowiska organ -określa, - analizuje, - ocenia 1/bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na a/ środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, b/ dobra materialne, c/ zabytki, d/ wzajemne oddziaływanie między czynnikami, o których mowa w lit. a – c, e/ dostępność do złóż kopalin, 2/ możliwości oraz sposoby zapobiegania i ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko, 3/ wymagany zakres monitoringu. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie ma podstaw do umorzenia postępowania. Istnieje podmiot i przedmiot postępowania w postaci wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Możliwe rozstrzygnięcia merytoryczne to wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach bądź odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponieważ w rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia ze wznowieniem postępowania – to przy wydaniu decyzji w tej sprawie, jak to już wyżej zaznaczono, możliwe jest tylko wydanie jednej z decyzji o jakiej mowa w art. 151 w powiązaniu z art. 146 § 1 i 2 K.p.a. Elementem postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko Zgodnie z art. 51 ustawy Prawo ochrony środowiska sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają: 1) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek jest ustalony na podstawie ust. 2; 3) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, dla których obowiązek jest ustalony na podstawie ust. 2. Określenie rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko nastąpiło w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. (Dz. U. Nr 257, poz.2573 ze zm.) w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko zwanego dalej rozporządzeniem, wydanym na podstawie art. 51 ust.8 Prawo ochrony środowiska. Według § 2 ust.1 pkt 7 rozporządzenia w brzmieniu pierwotnym sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, emitujące pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi nie mniej niż 100 W, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, emitujące pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi nie mniej niż 15 W, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 7. Z raportu wynika, iż stacja bazowa będąca przedmiotem inwestycji miała być wyposażona w urządzenia promieniujące pola elektromagnetyczne, których maksymalna izotropowa moc promieniowania wyniesie ponad 7230 W. Powyższe parametry przesądzają o tym, iż w dacie wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia obowiązywało rozporządzenie w wersji przed nowelizacją (tj. w wersji sprzed 31 sierpnia 2007 r.), dlatego inwestycja należała do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu było obligatoryjne (§2 ust.1 pkt 7 rozporządzenia). W dniu 31 sierpnia 2007 r. rozporządzenie z dnia 9 listopada 2004 r. zostało znowelizowane (Dz. U. Nr 158, poz. 1105). Zgodnie z § 2 ust.1 pkt 7 rozporządzenia w brzmieniu znowelizowanym sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: 1. nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, 2. nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, 3. nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, 4. nie mniej niż 20.000 W. Sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia mogą wymagać instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 Mhz, w których równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: a) nie mniej niż 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) nie mniej niż 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c ) nie mniej niż 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) nie mniej niż 1.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny; W takiej sytuacji stwierdzić należy, iż kryteria, według których kwalifikuje się daną inwestycję jako wymagającą sporządzenia raportu obligatoryjnie, czy też fakultatywnie uległy zmianom. Kryterium tym jest odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Rozstrzygająca jest lokalizacja wokół terenu inwestycji miejsc dostępnych dla ludności przy uwzględnieniu mocy nadajników. Ponieważ sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać wskazane przedsięwzięcia to oznacza, że raport może, ale nie musi być sporządzony. Ustawodawca przewidział, że w sytuacji planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko wydaje się postanowienie, w którym określa się zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby sporządzenia raportu. Okoliczności, które należy brać pod uwagę wymienia § 5 rozporządzenia RM z 9.11.2004 r. Nowelizacja rozporządzenia weszła w życie w dniu 31 sierpnia 2007 r., a więc po wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach Rozpatrując sprawę obecnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze słusznie odwołało się do przepisów znowelizowanego rozporządzenia. Przepisy ustawy o ochronie środowiska określające kryteria wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie zmieniły się. Zmieniły się kryteria związane ze sporządzeniem raportu oddziaływania na środowisko. W celu wyjaśnienia wątpliwości jakie podniósł skarżący należy zwrócić się z zapytaniem do inwestora, czy istnieje możliwość pochylenia anteny (tzw. TILT) i ocenić czy w przypadku pochylenia wiązki będzie ona oddziaływać na działkę skarżącego. Należy także uzyskać od inwestora informacje w języku niespecjalistycznym na temat kumulacji wiązki promieniowania i mocy jej oddziaływania. Istotne będą dwie okoliczności: moc promieniowania i miejsca dostępowe dla ludności. Co prawda Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustosunkowało się do tej kwestii, jednakże w ocenie Sądu niewystarczająco (naruszenie art. 7, 77 § 1 i 80 oraz 107 § 3 K.p.a.). Ocena ta musi dotyczyć wszystkich kierunków oddziaływania z uwzględnieniem działek lżących w pobliżu jak również ewentualnej wysokościowej możliwości zabudowy działek (gdyby wydano decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, to do jakiej wysokości mogłyby sięgać budynki). W świetle uregulowań K.p.a. to na organie spoczywa obowiązek przestrzegania zasady dochodzenia prawdy obiektywnej – art. 7 K.p.a. poprzez podejmowanie wszelkich niezbędnych kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, a także obowiązek wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny materiału dowodowego – art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. oraz obowiązek uzasadnienia rozstrzygnięcia według wymagań określonych w art. 107 § 3 K.p.a. Należy zatem ustalić dla każdej z anten, czy w określonej w znowelizowanym rozporządzeniu odległości w przestrzeni oddziaływania wiązki promieniowania danej anteny znajdują się miejsca dostępne dla ludności. W oparciu o tak przeprowadzoną analizę należy ocenić, czy należy wydać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach czy też odmówić jej wydania, przy czym rozstrzygnięcie musi być dostosowane do treści przepisów wznowieniowych (o czym była mowa wyżej). Przed wydaniem decyzji należy powiadomić strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy (art. 10 K.p.a.). W razie wątpliwości co do rozumienia raportu można zwrócić się do inwestora o przedstawienie istotnych wiadomości w języku niespecjalistycznym. Dla określenia miejsc dostępowych należy brać pod uwagę sumaryczną moc anten i maksymalną ich moc. W postępowaniu przed sądem skarżący M. S. podniósł także możliwość zmiany kierunku wiązki promieniowania (pochylenie anteny, tzw. TILT), która według jego opinii może być dokonana zdalnie i tym samym oddziaływać na jego działkę. W dalszym postępowaniu administracyjnym należy uzyskać od M. S. wyjaśnienia na ten temat i w przypadku podtrzymania tych zarzutów zwrócić się do inwestora o wyjaśnienie tej kwestii. Uzasadnia to, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowienie jak w sentencji.