II SA/Ke 144/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 maja 2012r. sprawy ze skargi U.N. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy na zalesianie oddala skargę. Decyzją z dnia [...], nr [...], Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, po rozpatrzeniu odwołania U. N., utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR we W. z dnia [...] o odmowie przyznania skarżącej pomocy na zalesienie, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa. W uzasadnieniu organ podał, że w dniu 26 lipca 2011 r. U. N. wniosła o przyznanie pomocy na zalesianie na rok 2011, deklarując jedną działkę rolną oznaczoną literą A, o powierzchni 1,60 ha w ramach schematu I – zalesianie gruntów rolnych. Działka ta położona jest na działce ewidencyjnej nr [...], znajdującej się w obrębie Z., w gminie P., powiat k., województwo s.. Do wniosku skarżąca dołączyła m.in. opinię Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiskowej o braku sprzeczności zalesienia gruntu z celami ochrony parku krajobrazowego oraz pismo Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiskowej o braku planu ochrony dla obszaru Natura 2000. Organ I instancji decyzją z dnia [...] odmówił U. N. pomocy na zalesianie. Rozpoznając odwołanie od tej decyzji, Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wskazał na § 4 ust. 2 pkt 4 lit. a rozporządzenia z dnia 19 marca 2009 r. oraz podkreślił, że U. N. zadeklarowała do pomocy na zalesianie działkę ewidencyjną nr [...], która położona jest na obszarze Natura 2000. Skutkuje to koniecznością zaopiniowania planu zalesienia z planami ochrony lub zadań ochronnych dla obszaru Natura 2000. Ze złożonego przez skarżącą pisma Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska wynika, iż nie może być wydana opinia o zgodności planu zalesienia z planami ochrony lub zadań ochronnych dla obszaru Natura 2000 z powodu braku planów ochrony dla tego obszaru. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ podniósł, że w przypadku położenia działek ewidencyjnych przeznaczonych do zalesienia na obszarach Natura 2000, konieczne jest dołączenie do wniosku opinii o braku sprzeczności planowanego zalesienia z planami ochrony obszarów Natura 2000. Brak takiej opinii lub brak możliwości jej wydania przez uprawniony organ nie jest równoznaczny z brakiem przeciwwskazań do wykonania zalesienia na ww. obszarze. Jedną z zasad funkcjonowania obszaru Natura 2000 jest zapobieganie wszelkim pogorszeniom stanu siedlisk i znaczącemu niepokojeniu gatunków będących w danym obszarze przedmiotem ochrony. Dotyczy to także zapobieganiu pogorszeniom spowodowanym przez czynniki naturalne albo pogorszeniom w wyniku działalności człowieka. Każdy plan lub przedsięwzięcie, które potencjalnie mogłoby wpływać na obszar Natura 2000, musi być ocenione pod kątem tego wpływu. Nie można zezwolić na realizację takiego przedsięwzięcia, którego wpływ byłby negatywny, a wszelkie wątpliwości muszą być interpretowane na korzyść ochrony obszaru, a przeciwko przedsięwzięciu. Jak wskazał Dyrektor, skarżąca w odwołaniu twierdzi, że dołączona do wniosku opinia Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiskowej o braku sprzeczności zalesienia gruntu z celami ochrony parku krajobrazowego świadczy o tym, iż zalesienie terenu położonego równocześnie w obszarze Parku Krajobrazowego oraz obszarze Natura 2000 nie będzie sprzeczne z celem ochrony tego drugiego. Organ II instancji podniósł, że Specjalny Obszar Ochrony Natura 2000 (SOO) "W." to projektowany obszar siedlisk lub gatunków wymienionych w załącznikach I oraz II Dyrektywy Środowiskowej (Dyrektywa Rady 92/43/EWG) oraz gatunków z załącznika I Dyrektywy Ptasiej (Dyrektywa Rady 79/409/EWG). Jednym z zagrożeń tego obszaru są m.in. zalesianie muraw i łąk, miejscami niewłaściwa gospodarka leśna – nasadzenia niezgodne z typem siedliska, zarastanie siedlisk półnaturalnych. Wobec tego, do czasu opracowania planu ochrony tego obszaru nie ma możliwości uznania, że zalesienie nie będzie lub będzie miało negatywny wpływ na obszar Natura 2000. W ocenie Dyrektora, ze względu na wskazane wyżej przepisy prawa krajowego i unijnego, nie jest możliwe przyznanie pomocy na zalesianie na podstawie wniosku złożonego przez U. N. Przepisy te nie dopuszczają jakiejkolwiek uznaniowości w ustalaniu prawa do przyznania pomocy na zalesianie, która prowadziłaby do nierównego traktowania producentów spełniających takie same warunki, co stałoby w sprzeczności m.in. z zasadą konkurencyjności. Skargę na decyzję organu II instancji złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego U. N. wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Kierownika ARiMR w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. Rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie: - prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisów § 10 ust. 3 w zw. z § 4 ust. 2 Rozporządzenia - prawa procesowego poprzez niedopełnienie obowiązków spoczywających na organie administracji publicznej, określonych w art. 7, 77, 80 i 84 kpa. Skarżąca podniosła, że działka znajduje się jednocześnie w obrębie terenów tworzących obszar chroniony Natura 2000 o nazwie "W.", jak również przynależy do "W.". Na wniosek skarżącej RDOŚ wydał dwa dokumenty, z których wynikało, że zalesianie nie jest sprzeczne z planami ochrony ww. parku krajobrazowego oraz, że obszar Natura 2000 "W." nie posiada w chwili obecnej planu ochrony. U. N. przytoczyła treść § 4 ust. 2 pkt 4 oraz § 10 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi stwierdzając, że nie zgadza się ze stanowiskiem Kierownika ARiMR oraz decyzją organu odwoławczego, iż załączone do wniosku dokumenty wystawione przez RDOŚ świadczą o "sprzeczności zalesiania z planami zadań ochronnych obszarów chronionych" oraz, że organ ten wydał negatywną opinię w sprawie zalesienia jej działki. Zdaniem skarżącej w § 10 ust. 3 rozporządzenia enumeratywnie wymieniono przypadki, w jakich należy decyzją odmówić wydania pomocy na zalesianie, a wśród nich brak jest sytuacji, w której właściwy RDOŚ oświadcza, że nie posiada planów ochrony dla terenów objętych ochroną, których obowiązek stworzenia sprecyzowany jest w ustawie o ochronie przyrody. Zdaniem skarżącej, z brzmienia § 10 ust. 3 rozporządzenia wynika, iż niedopuszczalna jest sytuacja, w której organ rozstrzyga na podstawie nieistniejącego prawa. U. N. wskazała na informację umieszczoną na stronie internetowej RDOŚ o tworzeniu projektu zadań ochronnych dla terenu PLH260041 "W." oraz o przekazaniu projektu planu zadań ochronnych tego terenu do konsultacji społecznych, co świadczy - jej zdaniem - że organ ten posiadał wiedzę o występowaniu lub nie, na działce skarżącej, gatunków chronionych, jak również o tym, czy zalesianie może być dla nich szkodliwe. W ocenie skarżącej, żadne obowiązujące przepisy dotyczące ochrony środowiska nie wskazują jednoznacznie zalesień jako szkodliwych dla obszarów Natura 2000. Podkreśliła również, że jej działka jest działką rolną, orną, a w 2011 r. została zgłoszona do dopłat bezpośrednich i uzupełniających, w związku z czym trudno jest zakładać, aby na działce, na której znajdują się grunty orne, występowały gatunki chronione niezależnie od tego czy są to gatunki roślinne czy zwierzęce. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.). Materialnoprawną podstawę przyznania pomocy na zalesianie, o którą ubiega się skarżąca, stanowi ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427 ze zm.) oraz rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 48, poz. 390 ze zm.). Zgodnie z art. 10 ust. 1 ww. ustawy pomoc jest przyznawana na wniosek osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej jeżeli wnioskodawca spełnia warunki przyznania pomocy określone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1, stanowiącym delegację ustawową dla ww. rozporządzenia. Stosownie natomiast do § 10 ust. 3 rozporządzenia z dnia 19 marca 2009 r., kierownik biura powiatowego Agencji, w drodze decyzji, odmawia przyznania pomocy na zalesianie, jeżeli w wyniku weryfikacji wniosku o pomoc zostanie ustalone, że: 1) wnioskodawca nie spełnia warunków określonych w § 4 ust. 1 pkt 1-3 albo § 5 ust. 1 lub 2) grunty przeznaczone do zalesienia we wniosku o pomoc nie odpowiadają wymaganiom określonym w § 4 ust. 2 lub 3 albo § 5 ust. 2. Jak wynika z zaskarżonej decyzji, przyczyną odmowy przyznania pomocy był brak spełnienia warunku określonego w § 4 ust. 2 pkt 4 lit. a rozporządzenia, zgodnie z którym pomoc na zalesianie gruntów rolnych jest przyznawana rolnikowi do gruntów położonych poza obszarami Natura 2000 lub obszarami znajdującymi się na liście, o której mowa w art. 27 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, chyba że planowane zalesienie nie jest sprzeczne z planami ochrony albo planami zadań ochronnych tych obszarów. W niniejszej sprawie nie było kwestionowane, że działka objęta wnioskiem pomocowym znajduje się na terenie Parku Krajobrazowego oraz obszaru Natura 2000. Zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r., Nr 151, poz. 1220), zwanej dalej ustawą, sieć obszarów Natura 2000 obejmuje: 1) obszary specjalnej ochrony ptaków; 2) specjalne obszary ochrony siedlisk; 3) obszary mające znaczenie dla Wspólnoty. Zgodnie natomiast z definicją zawartą w art. 5 pkt 2b i 2c ustawy, obszar Natura 2000 to obszar specjalnej ochrony ptaków, specjalny obszar ochrony siedlisk lub obszar mający znaczenie dla Wspólnoty, utworzony w celu ochrony populacji dziko występujących ptaków lub siedlisk przyrodniczych lub gatunków będących przedmiotem zainteresowania Wspólnoty. Z kolei obszarem mającym znaczenie dla Wspólnoty jest projektowany specjalny obszar ochrony siedlisk, zatwierdzony przez Komisję Europejską w drodze decyzji, który w regionie biogeograficznym, do którego należy, w znaczący sposób przyczynia się do zachowania lub odtworzenia stanu właściwej ochrony siedliska przyrodniczego lub gatunku będącego przedmiotem zainteresowania Wspólnoty, a także może znacząco przyczynić się do spójności sieci obszarów Natura 2000 i zachowania różnorodności biologicznej w obrębie danego regionu biogeograficznego; w przypadku gatunków zwierząt występujących na dużych obszarach obszarem mającym znaczenie dla Wspólnoty jest obszar w obrębie naturalnego zasięgu takich gatunków, charakteryzujący się fizycznymi lub biologicznymi czynnikami istotnymi dla ich życia lub rozmnażania. Jak wynika z informacji zawartej na stronie internetowej Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska (http://kielce.rdos.gov.pl) projektowany Specjalny Obszar Ochrony Siedlisk Natura 2000 PLH260041 "W." o powierzchni 8616,5 ha, zatwierdzony został decyzją Komisji Europejskiej Nr 2011/64/UE z 10.01.2011 r. (Dz. U. UE Nr L 33 z 08.02.2011 r.), a zatem jest objęty siecią obszarów Natura 2000 jako obszar mający znaczenie dla Wspólnoty w rozumieniu art. 25 ust.1 pkt 3 w zw. z art. 5 pkt 2c ustawy. Bezsporną w sprawie jest także okoliczność, że dla obszaru Natura 2000 na terenie którego znajduje się działka objęta wnioskiem nie sporządzono planu ochrony ani też planu zadań ochronnych. Problem w niniejszej sprawie sprowadza się zatem do odpowiedzi na pytanie, czy w świetle cytowanego wyżej § 10 ust.3 pkt 2 w zw. z § 4 ust.2 pkt 4a rozporządzenia z 19 marca 2009r., brak planu ochrony lub planu zadań ochronnych dla obszaru Natura 200 jest przesłanką dla odmowy przyznania pomocy na zalesianie dla działki leżącej na terenie takiego obszaru. Dla prawidłowej interpretacji wymienionych wyżej przepisów niezbędnym jest uświadomienie sobie celu powołania Europejskiej Sieci Ekologicznej Natura 2000, którym jest zachowanie określonych typów siedlisk przyrodniczych, gatunków roślin i zwierząt, uważanych za cenne (znaczące dla zachowania dziedzictwa przyrodniczego Europy) i zagrożone wyginięciem w skali naszego kontynentu. Cel ten jest realizowany poprzez wyznaczenie i objęcie ochroną obszarów, na których takie gatunki i siedliska występują. W Dyrektywie Rady 92/43/EWG z 21 maja 1992r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U.UE.L.1992.206.7) jako cele ochrony wymienione zostały wymagające działań ochronnych typy siedlisk przyrodniczych o znaczeniu dla całej Unii Europejskiej (naturalne oraz półnaturalne tereny lądowe i wodne wyróżniające się specyficznymi czynnikami geograficznymi, fizycznymi cechami środowiska i określonymi zbiorowiskami roślinnymi) oraz wybrane cenne gatunki roślin i zwierząt (poza ptakami). Miejsca ich ochrony wyznacza się jako specjalne obszary ochrony siedlisk (SOO). Po przedstawieniu przez państwa członkowskie listy leżących na ich terytorium obszarów kwalifikujących się pod względem przyrodniczym, odpowiadających gatunkowo i siedliskowo wymogom zawartym w Dyrektywie Siedliskowej, Komisja Europejska zatwierdza te obszary w drodze decyzji jako "obszary mające znaczenie dla Wspólnoty" - OZW (Site of Community Importance - SCI). Od tego momentu nabierają one statusu obszarów Natura 2000 i podlegają ochronie w ramach prawa wspólnotowego. Po wyznaczeniu ich odpowiednim aktem prawa krajowego przyjmują nazwę specjalnych obszarów ochrony siedlisk (SOO). Podkreślenia wymaga również, że zgodnie z art. 28 ust.1 i 5 ustawy, organ sprawujący nadzór nad obszarem Natura 2000 sporządza projekt planu zadań ochronnych na okres 10 lat. Pierwszy projekt sporządza się w terminie 6 lat od dnia zatwierdzenia obszaru przez Komisję Europejską jako obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty lub od dnia wyznaczenia obszaru specjalnej ochrony ptaków. Następnie regionalny dyrektor ochrony środowiska ustanawia, w drodze aktu prawa miejscowego, w formie zarządzenia, plan zadań ochronnych dla obszaru Natura 200, kierując się koniecznością utrzymania i przywracania do właściwego stanu ochrony siedlisk przyrodniczych oraz gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 200. Treść zacytowanych przepisów, a zwłaszcza użyte przez ustawodawcę zwroty "sporządza" (art. 29 ust.1) oraz "ustanawia" (art. 28 ust.5) oznaczają obowiązek właściwych organów do sporządzenia projektu planu zadań ochronnych i planu zadań ochronnych dla obszarów Natura 2000, co jest niewątpliwie przejawem wyjątkowej dbałości ustawodawcy krajowego i unijnego o zachowanie nienaruszalności środowiska przyrodniczego na tych obszarach. Wskazać także należy na art. 33 ust.1 ustawy o ochronie przyrody, który wprowadza zakazy podejmowania działań mogących, osobno lub w połączeniu z innymi działaniami, znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, w tym pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt, wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których został wyznaczony, czy pogorszyć integralność samego obszaru. Powyższe wyraźnie wskazuje na wyjątkowość obszarów Natura 2000, co prowadzi do objęcia ich szczególną ochroną zarówno Unii Europejskiej jak i Polski. Każdy plan lub przedsięwzięcie, które choćby potencjalnie mogłoby oddziaływać na ten obszar, musi być dokładnie ocenione, by nie doszło do sytuacji, że wpływ ten byłby negatywny. Obowiązuje przy tym zasada ostrożności tj. wszystkie racjonalne wątpliwości muszą być interpretowane na korzyść ochrony obszaru, a przeciwko przedsięwzięciu. Jak bowiem wynika z art. 6 ust. 3 Dyrektywy Rady w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, każdy plan lub przedsięwzięcie, które nie jest bezpośrednio związane lub konieczne do zagospodarowania terenu, ale które może na nie w istotny sposób oddziaływać, zarówno oddzielnie, jak i w połączeniu z innymi planami lub przedsięwzięciami, podlega odpowiedniej ocenie jego skutków dla danego terenu z punktu widzenia założeń jego ochrony. W świetle wniosków wynikających z tej oceny oraz bez uszczerbku dla przepisów ust. 4 właściwe władze krajowe wyrażają zgodę na ten plan lub przedsięwzięcie dopiero po upewnieniu się, że nie wpłynie on niekorzystnie na dany teren oraz, w stosownych przypadkach, po uzyskaniu opinii całego społeczeństwa. W tym miejscu wskazać należy, że w bazie danych sieci Natura 2000, zawierającej informacje na temat obszarów nią objętych, znajdującej się na stronie internetowej Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska (http://www.gdos.gov.pl/), dla obszaru o kodzie PLH260041, tj. W. wskazane zostały następujące zagrożenia: 1. Obniżanie poziomu wód. 2. Presja urbanizacyjna. 3. Zarastanie (sukcesja w kierunku zarośli i lasu) siedlisk półnaturalnych - muraw kserotermicznych, na piaskowych, łąk świeżych i wilgotnych, torfowisk przejściowych. 4. Niekorzystne zmiany sukcesyjne zachodzące w świetlistych dąbrowach. 5. Eksploatacja surowców węglanowych, piasków i torfu. 6. Miejscami niewłaściwa gospodarka leśna - nasadzenia niezgodne z typem siedliska. 7. Zalesianie muraw i łąk. 8. Chemizacja rolnictwa. 9. Nagminne wycinanie przydrożnych drzew. Nie ulega zatem wątpliwości, że zalesienie działki rolnej wnioskowanej przez skarżącą musi zostać poddane szczegółowej weryfikacji z punktu widzenia zagrożenia, o jakim mowa w pkt 6, co nie jest możliwe bez dokonania oceny w kontekście założeń planu zadań ochronnych opracowanego dla tego obszaru. Z tego też powodu stosownie do treści § 6 ust. 2 pkt 7b rozporządzenia z dnia 19 marca 2009r. do wniosku o przyznanie dopłaty na zalesianie rolnik powinien dołączyć opinię regionalnego dyrektora ochrony środowiska o braku sprzeczności planowanego zalesienia z planami ochrony lub planami zadań ochronnych danego obszaru, jeżeli wnioskowana do pomocy działka położona jest na obszarze Natura 2000. Nie ulega wątpliwości, że opinii takiej U. N. nie złożyła z uwagi na brak planu, o jakim mowa wyżej. Niezasadnym jest zarzut skargi dotyczący możliwości zastosowania w sprawie art. 30 ust.1 ustawy, zgodnie z którym plan ochrony ustanowiony dla parku narodowego, rezerwatu przyrody lub parku krajobrazowego położonego w granicach obszaru Natura 2000, uwzględniający zakres, o którym mowa w art. 29, staje się planem ochrony dla tej części obszaru Natura 2000. Wprawdzie działka objęta wnioskiem leży na terenie Parku Krajobrazowego (obejmującego Specjalny Obszar Ochrony Siedlisk Natura 2000 PLH260041 "W.") dla którego ustanowiono plan ochrony uchwałą Sejmiku Województwa S.go Nr XL/700/10 (Dz.Urz.Woj. Św. Nr 254, poz. 2543), jednak z uwagi na fakt, że: - obszar Natura 2000, o jakim mowa w sprawie zatwierdzony został decyzją Komisji Europejskiej z 10 stycznia 2011 r., a więc po uchwaleniu planu dla parku krajobrazowego, na terenie którego się znajduje oraz - w planie ochrony dla ww. parku krajobrazowego nie został uwzględniony zakres z art. 29 ustawy, określającego niezbędne elementy jakie zawiera plan ochrony dla obszaru Natura 2000, nie można przyjąć, aby plan ochrony ustanowiony dla Parku Krajobrazowego stał się planem ochrony obszaru Natura 2000 w rozumieniu art. 30 ust.1 ustawy. Podsumowując powyższe rozważania, podkreślić trzeba następujące fakty: - dla obszaru Natura 2000, w obrębie którego znajduje się wnioskowana działka U. N., nie został sporządzony projekt planu zadań ochronnych ani plan ochrony, w związku z tym nie można ocenić zgodności bądź sprzeczności planowanego zalesienia z tym planem, - obszar ten jest objęty szczególną ochroną, której celem jest zachowanie określonych typów siedlisk przyrodniczych i gatunków roślin i zwierząt, które Unia Europejska i Polska uważają się za cenne, - istnieją uzasadnione podstawy by stwierdzić, iż niekontrolowane zalesienie może stanowić zagrożenie dla tego obszaru. Mając na uwadze przedstawione wyżej wywody Wojewódzki Sąd Administracyjny wyraża pogląd, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy pomoc na zalesianie nie mogła być przyznana, gdyż z uwagi na brak planu ochrony lub planu zadań ochronnych dla obszaru Natura 2000 nie można ocenić, czy spełnione zostały warunki, o jakich mowa w § 4 ust. 2 pkt 4a rozporządzenia z 19 marca 2009r. Tym samym zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że w świetle powyższego stanowiska nie można zgodzić się ze skarżącą, że do przyznania pomocy "wystarczyła" opinia RDOŚ , że zalesianie nie jest sprzeczne z planami "Parku Krajobrazowego", skoro plan uchwalony dla tego Parku nie jest planem ochrony dla obszaru Natura 2000, o jakim mowa w art. 30 ust.1 ustawy. Bez znaczenia pozostaje natomiast fakt, że działka nr [...] będąca przedmiotem niniejszej sprawy została w 2011 r. zgłoszona do dopłat bezpośrednich i uzupełniających, gdyż wnioski o przyznanie tych dopłat rozpatrywane są w oparciu o inne przepisy prawa krajowego i unijnego, nie mające zastosowania w sprawie, podobnie jak przywołane w skardze rozporządzenie Rady Ministrów z 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a. ----------------------- 10