II SA/Ke 759/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Miziołek,, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 stycznia 2011r. sprawy ze skargi J.W. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] znak: [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty J. nr [...] z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego. Przedmiotowe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 19.07.2010r. R. A. złożył w siedzibie organu I instancji wniosek w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z przebudową dachu na istniejącej części budynku oraz na rozbudowę przyłączy na działce nr 36, położonej w miejscowości M., gmina J.. Pismem z dnia 5.08.2010r. J. W. – właścicielka sąsiedniej działki nr 37/2 – wniosła o zawieszenie wszczętego postępowania. Postanowieniem z dnia [...] Starosta J. odmówił zawieszenia postępowania w przedmiotowej sprawie i mając na uwadze art. 143 k.p.a. kontynuował postępowanie, po czym decyzją z dnia 12.08.2010r. orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę w/w budynku mieszkalnego – w oparciu o art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. nr 156, poz. 1118 ze zm.), zwanej dalej ustawą oraz art. 104 k.p.a. Postanowieniem z dnia 20.09.2010r. Wojewoda, po rozpatrzeniu zażalenia J. W., utrzymał w mocy postanowienie Starosty J. z dnia [...] dotyczące odmowy zawieszenia postępowania. W odwołaniu od decyzji z dnia 12.08.2010r. J. W. wskazała, że rozstrzygnięcie to zostało wydane przedwcześnie, gdyż nie zostało rozpatrzone zażalenie na postanowienie z dnia [...] i nierozstrzygnięta pozostała kwestia legalności użytkowania budynku mieszkalnego przeznaczonego do rozbudowy i nadbudowy. Ponadto strona zarzuciła organowi I instancji akceptowanie prowadzenia inwestycji "niemal po granicy" z jej działką, co jej zdaniem czyni wydaną decyzję "merytorycznie niezasadną". Organ odwoławczy, utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję, wskazał, że przedmiotowy budynek został wybudowany około 15 lat temu, bez pozwolenia na budowę. Inwestor zgłosił zamiar budowy budynku gospodarczego, a wybudował budynek mieszkalny. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w J. ostateczną decyzją z dnia W. udzielił inwestorowi pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku i tym samym usankcjonował jego usytuowanie w odległości od 0,5 m do 0,7m od granicy sąsiedniej działki. Organ odwoławczy podkreślił, iż w/w decyzja jest wiążąca dla organów administracji architektoniczno - budowlanej. Ponadto decyzją z dnia [...] Burmistrz Miasta J. ustalił warunki zabudowy dla przedsięwzięcia inwestycyjnego polegającego na rozbudowie i nadbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Natomiast organ I instancji, dokonując sprawdzenia przedłożonego projektu budowlanego, prawidłowo stwierdził, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z w/w decyzją z dnia [...] Wykazano bowiem zgodność przedłożonego projektu budowlanego z warunkami oraz szczegółowymi zasadami zagospodarowania terenu i jego zabudowy określonymi w w/w decyzji, w szczególności dotyczącymi warunków oraz wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego (szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, geometrię dachów), a także z warunkami dotyczącymi ochrony interesów osób trzecich. Projektowany obiekt został usytuowany w liniach rozgraniczających teren inwestycji, oznaczonych w załączniku graficznym do decyzji z dnia [...] literami A, B, C, D – A. Prawidłowo stwierdzono także zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami techniczno – budowlanymi, jako że postanowieniem z dnia 8.01.2010r. Starosta J. udzielił inwestorowi zgody na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), co umożliwiło wykonanie, na działce nr 36 ściany bez otworów okiennych w projektowanej nadbudowie budynku mieszkalnego, w odległości od 0,5 m do 0,7 m od granicy z sąsiednią działką nr 37/2. Z kolei projektowana dobudowa do budynku mieszkalnego usytuowana została ścianą wschodnią bez otworów okiennych i drzwiowych w odległości 3 m od granicy z działką nr 37/2 . Zaprojektowano odprowadzenie wód opadowych z dachu budynku inwestora na jego działkę. Ponadto w projekcie, sporządzonym przez uprawnione osoby, zawarto stwierdzenie, że projektowana inwestycja nie ograniczy dopływu światła dziennego i słońca do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, znajdujących się w budynku mieszkalnym na działce Nr 37/2 oraz nie spowoduje zakłócenia ciągów kominowych w tym budynku. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy stwierdził, że przedłożony projekt budowlany jest kompletny i nie narusza przepisów w/w rozporządzenia, w tym § 271 ust. 10, który dotyczy bezpieczeństwa pożarowego. Podsumowując organ stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie nie zostały naruszone obowiązujące przepisy prawa, a zatem organ nie ma podstaw do odmowy wydania pozwolenia na budowę w/w inwestycji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach J. W. powtórzyła argumentację przedstawioną w odwołaniu, dodając że organy obu instancji nie wyjaśniły w pełni stanu faktycznego i formalno – prawnego sprawy. Nie wyjaśniono mianowicie, jakie to szczególne przesłanki legły u podstaw akceptacji sytuowania obiektu praktycznie po granicy. Natomiast planowana rozbudowa górnej części budynku spowoduje istotne ograniczenie swobodnego korzystania z działki sąsiedniej i znaczne utrudnienia w korzystaniu z niej, wpływając ewidentnie na ograniczenie jej wartości. Tym samym dojdzie do bezpośredniej i bezprawnej ingerencja w prawo własności skarżącej, która to okoliczność nie została wzięta pod uwagę przez organy obu instancji, wobec czego decyzje zostały wydane z naruszeniem prawa. Skarżąca podniosła także, iż przedmiotowy budynek stanowił samowolę budowlaną zalegalizowaną dopiero w 2008r., a decyzja "legalizacyjna" została wydana z naruszeniem prawa, przede wszystkim z pominięciem interesów osób trzecich, w szczególności skarżącej jako najbliższej sąsiadki. Mając na uwadze powyższe wniosła o uchylenie decyzji organu I i II instancji. W piśmie procesowym z dnia 13 stycznia 2011r. (które wpłynęło do Sądu w dniu rozprawy) skarżąca podkreśliła niezasadność zgody Starosty J. na odstępstwo od obowiązujących warunków technicznych. Zwróciła także uwagę na okoliczność, że organy administracji publicznej nie wzięły pod uwagę wszystkich możliwości załatwienia sprawy. Tym samym postępowanie nie zostało przeprowadzone w sposób wystarczająco wnikliwy, aby wydać rozstrzygnięcie zgodne z prawem. W załączeniu strona przedstawiła pismo do doradcy Wojewody ego z prośbą o osobisty nadzór w sprawie udzielenia w/w pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę, które pozostało bez odpowiedzi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., zadaniem wojewódzkich sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.), a kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności. Zaskarżoną decyzją udzielono pozwolenia na nadbudowę istniejącego budynku mieszkalnego ze zmianą dachu, z przeznaczeniem pomieszczeń na poddaszu na cele mieszkalne oraz na rozbudowę istniejącego budynku polegającą na dobudowaniu od strony południowej pomieszczeń mieszkalnych z kotłownią w poziomie parteru i pomieszczeń mieszkalnych w poziomie poddasza. Jak wynika z ustaleń organów obu instancji budynek mieszkalny Inwestora przeznaczony do nadbudowy i rozbudowy znajduje się w miejscowości M., na działce oznaczonej w ewidencji Nr 36. Jest to budynek parterowy z poddaszem nieużytkowym. Przedmiotowy budynek usytuowany jest ścianą wschodnią w zmiennej odległości wynoszącej 0,70 - 0,50 m od granicy z działką Nr 37/2, stanowiącą własność skarżącej. Dach na przedmiotowym budynku jest jednospadowy, ze spadkiem w kierunku zachodnim (tj. na działkę inwestora). Stosownie do ustaleń organów, odległość północno - wschodniego naroża spornego budynku od południowo - zachodniego naroża budynku mieszkalnego na działce skarżącej wynosi 7,0 m (odległość odczytana z projektu zagospodarowania działki na podstawie skali). Oba budynki przesunięte są względem siebie w linii północ - południe. Natomiast odległość spornego budynku od pozostałych granic jest znaczna. Z akt sprawy wynika także, że przedmiotowy budynek wybudowano około 15 lat temu, bez pozwolenia na budowę. Inwestor zgłosił bowiem zamiar budowy budynku gospodarczego, natomiast wybudował budynek mieszkalny. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w J., po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego na wniosek Inwestora, decyzją z dnia W. udzielił pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu i tym samym usankcjonował jego usytuowanie w odległości od 0,5 m do 0,7 m od granicy sąsiedniej działki. W/w decyzja jest decyzją ostateczną. Z przedstawionych akt administracyjnych wynika także, iż postanowieniem z dnia 8.01.2010r. Starosta J. udzielił Inwestorowi zgody na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), umożliwiając wykonanie, ściany bez otworów okiennych w projektowanej nadbudowie budynku mieszkalnego w odległości od 0,5 m do 0,7 m od granicy z sąsiednią działką Nr 37/2. Powyższe ustalenia faktyczne organów obu instancji Sąd w pełni akceptuje albowiem znajdują oparcie w przedłożonym materiale dowodowym. Podnoszona przez skarżącą "wadliwość" decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. z dnia [...], udzielającej Inwestorowi pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu i tym samym sankcjonującej usytuowanie spornego budynku w odległości od 0,5 m do 0,7 m od granicy sąsiedniej działki - nie znajduje oparcia w aktach sprawy. Przede wszystkim należy podkreślić, iż w/w decyzja jest decyzją ostateczną. Art.16 k.p.a. ustanawia zasadę ogólną trwałości decyzji ostatecznych, co oznacza, iż decyzja ostateczna obowiązuje tak długo, dopóki nie zostanie uchylona, zmieniona lub stwierdzona jej nieważność nową decyzją opartą na odpowiednim przepisie prawa. Tak więc słusznie Wojewoda podnosi, iż decyzja ta jest wiążąca dla organów administracji architektoniczno – budowlanej. Z uzasadnienia skargi w powiązaniu z pismami skarżącej składanymi w toku postępowania przed organami obu instancji wynika także, iż skarżąca wadliwość zaskarżonej decyzji upatruje m.in. w fakcie złożenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją o pozwoleniu na użytkowanie spornego obiektu oraz wniesienia zażalenia na postanowienie organu I instancji o odmowie zawieszenia postępowania w sprawie. Odnosząc się do powyższych zarzuty stwierdzić należy, iż pozostają one bez wpływu na prawidłowość zaskarżonej decyzji. Po pierwsze, podkreślić trzeba, co już wyjaśniono powyższej, ostateczna decyzja PINB w J. z W. nie została wyeliminowana z obiegu prawnego, a skoro tak, to korzysta z domniemania zgodności z prawem i wiąże organy rozpoznające sprawę niniejszą. Po drugie, zgodnie z art. 143 k.p.a. wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania postanowienia, jednakże organ administracji publicznej, który wydał postanowienie, może wstrzymać jego wykonanie, gdy uzna to za uzasadnione. Taka treść tego przepisu oznacza, iż wniesienie zażalenia na postawienie organu I instancji o odmowie zawieszenia postępowania w sprawie niniejszej, nie tamowało jego kontynuacji. W tym miejscu odnotowania wymaga także treść art. 35 ust.6 ustawy, zgodnie z którym w przypadku gdy właściwy organ nie wyda decyzji w sprawie pozwolenia na budowę w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji, organ wyższego stopnia wymierza temu organowi, w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie, karę w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. Wpływy z kar stanowią dochód budżetu państwa. Skoro zatem organ uznał, iż brak było podstaw do zawieszenia postępowania zobligowany był do wydania decyzji w sprawie pozwolenia na budowę w w/w terminie. Po trzecie, przepisy k.p.a. normujące nadzwyczajne tryby wzruszania decyzji administracyjnych, w przeciwieństwie do trybu zwykłego prowadzenia postępowania administracyjnego, odmiennie regulują formę wszczęcia postępowania. O ile bowiem datą wszczęcia postępowania zwykłego na żądanie strony jest dzień doręczenia podania organowi administracji publicznej (art. 61 § 3 k.p.a.), o tyle w przypadku wniosku strony o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną nie dochodzi do automatycznego wznowienia postępowania. Zgodnie bowiem z art.149 § 1 k.p.a. wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (§ 2).Tak więc czynności podjęte przez organ przed wydaniem takiego postanowienia nie są czynnościami procesowymi, lecz mają charakter wewnętrzny. Reasumując, jeżeli wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia może nastąpić wyłącznie w formie postanowienia, to czynności podjęte przed wydaniem takiego postanowienia nie są czynnościami procesowymi postępowania administracyjnego. W konsekwencji - złożenie wniosku o wznowienie postępowania nie oznacza, że zostało wszczęte postępowanie wznowieniowe. Co zaś się tyczy zarzutów, iż nadbudowa i rozbudowa spornego obiektu spowoduje "istotne graniczenie swobodnego korzystania z działki sąsiedniej, utrudnia korzystanie z niej i wpływa na ograniczenie jej wartości" - podnieść przede wszystkim trzeba, iż skarżąca w żaden sposób nie wskazała na czym ograniczenia te mają polegać, a przez to uniemożliwiła merytoryczną ocenę podniesionych w tym zakresie zarzutów. Podkreślenia również wymaga, iż wprawdzie skarżąca nie sformułowała wprost zarzutów naruszenia prawa budowlanego, to jednak mając na uwadze art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz treść pisma procesowego skarżącej - kontrolą objęto także zaskarżoną decyzję pod kątem jej zgodności z prawem budowlanym. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja nie narusza w żadnym zakresie postanowień Prawa budowlanego z następujących powodów. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 03.10.2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz w ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt Ib, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art.20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowywania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust.7. Stosownie natomiast do art. 35 ust. 4 ustawy w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 tej ustawy właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z kolei w myśl art. 32 ust. 4 ustawy pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym, oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Nie jest sporne, iż inwestor wywiązał się z obowiązku określonego w tym przepisie. Uwzględniając zatem treść art. 35 ust. 4 ustawy rozważenia wymagało, czy w rozpoznawanej sprawie zostały spełnione wymagania określone w art. 35 ust. 1 ustawy. Analiza akt sprawy daje podstawę do stwierdzenia, iż ustalenia organów w tym zakresie są prawidłowe i zasługują w pełni na akceptację. Z akt sprawy wynika, bowiem, iż na przedmiotowym terenie brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. To zaś oznacza, iż rodzaj i lokalizację inwestycji, warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z przepisów odrębnych, w szczególności warunki i wymagania dotyczące ochrony i kształtowania ładu przestrzennego dla spornej inwestycji, nieprzekraczalną linię zabudowy, a także wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, określono w decyzji Nr 95/09 Burmistrza Miasta J. z dnia [...] ustalającej warunki zabudowy dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie i nadbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z przebudową dachu na istniejącej części oraz rozbudowie przyłączy, na działce Nr 36, położonej w miejscowości M., gmina J.. W załączniku graficznym do tej decyzji literami A,B,C,D-A oznaczono linie rozgraniczające teren inwestycji. Organy szczegółowo wykazały także, iż przedłożony projekt budowlany spornej inwestycji jest zgodny z warunkami oraz szczegółowymi zasadami zagospodarowania terenu i jego zabudowy określonymi w decyzji Burmistrza Miasta J. z dnia [...] w szczególności dotyczącymi warunków oraz wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego (w decyzji określono m.in.: szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, geometrię dachów), jak również z warunkami dotyczącymi ochrony interesów osób trzecich. Prawidłowo także organ wskazuje, iż przedmiotowa inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) i nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Trafnie również organ odwoławczy wskazuje, iż przepis art. 35 ust. 1 ustawy nakazuje sprawdzenie zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami techniczno – budowlanymi. W rozpoznawanej sprawie są to przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r Nr 75, poz. 690 ze zm.). Przepis § 12 ust. 1 w/w rozporządzenia, stanowi wprawdzie, że jeżeli z przepisów § 13, 60, 271 i 273 lub przepisów odrębnych nie wynikają inne wymagania, budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż: 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy - to jednak należy mieć na uwadze, iż w sprawie niniejszej Starosta J., na podstawie upoważnienia Ministra Infrastruktury z dnia 9.12.2009 r., postanowieniem z dnia 8.01.2010r. udzielił Inwestorowi zgody na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 w/w rozporządzenia. Tym samym umożliwił wykonanie ściany bez otworów okiennych w projektowanej nadbudowie budynku mieszkalnego, w odległości od 0,5 m do 0,7 m od granicy z działką sąsiednią Nr 37/2. Z treści uzasadnienia tego postanowienia wynika, iż organ miał m.in. na uwadze fakt lokalizacji spornego obiektu w odległości od 0,5 do 0,7 m od granicy działki usankcjonowanej decyzją PINB w J. o pozwoleniu na użytkowanie tego obiektu. W ocenie Sądu, za wypadki szczególnie uzasadnione w rozumieniu art. 9 ust. 1 ustawy należy uznać te, w których inwestor - pomimo wykazania się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i przeznaczenia terenu, na którym położona jest ta nieruchomość na te cele, ze względu na obowiązujące przepisy techniczno-budowlane, nie może zrealizować swego prawa, jakim jest prawo zabudowy nieruchomości gruntowej (art. 4 ustawy). Taka sytuacja zachodzi na gruncie sprawy niniejszej. Zatem zarzut skarżącej (podniesiony dopiero w piśmie procesowym doręczonym Sądowi w dacie rozprawy), iż organ nie wskazał szczególnych przesłanek do wydania w/w postanowienia nie jest zasadny. Prawidłowe są także ustalenia organów, iż z projektu zagospodarowania terenu spornej inwestycji wynika, że istniejący budynek mieszkalny po wykonaniu zaprojektowanej nadbudowy usytuowany będzie ścianą wschodnią, spełniającą wymogi ściany oddzielenia przeciwpożarowego, w zmiennej odległości od granicy z działką Nr 37/2, wynoszącej od 0,5 m do 0,7 m, ściana wschodnia istniejącego budynku w rezultacie wykonania zaprojektowanej nadbudowy zwiększy swoją wysokość z 4,68 m na 7,28 m. projektowana dobudowa do budynku mieszkalnego usytuowana została ścianą wschodnią bez otworów okiennych i drzwiowych w odległości 3,00 m od granicy z działką Nr 37/2, a ścianą zachodnią z otworami okiennymi w odległości 9,5 m od granicy z sąsiednią działką Nr 35, ścianą południową z otworami okiennymi z poszanowaniem wyznaczonej nieprzekraczalnej linii zabudowy; projektowany okap zmniejsza odległość ściany wschodniej od granicy z działką Nr 37/2 o 0,50 m. W projekcie zawarto stwierdzenie, że projektowana inwestycja nie ograniczy dopływu światła dziennego i słońca do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, znajdujących się w budynku mieszkalnym na działce Nr 37/2 oraz nie spowoduje zakłócenia ciągów kominowych w tym budynku. Zaprojektowano odprowadzenie wód opadowych z dachu budynku Inwestora na działkę Inwestora. Takie ustalenia uzasadniają stwierdzenie, iż projekt budowlany nadbudowy i rozbudowy przedmiotowego budynku nie narusza przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w tym również wynikających z § 271 ust. 10 dotyczącego bezpieczeństwa pożarowego, uwzględniając treść postanowienia organu I instancji umożliwiającego usytuowanie nadbudowanej ściany budynku w odległości od 0,5 m – do 0,7 m od granicy z działką Nr 37/2. Podzielić także należy stanowisko organów, iż projekt budowlany jest kompletny i zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz komplet pozytywnych uzgodnień: opinię z dnia 07.07.2008r. Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej w J. oraz uzgodnienie Zakładu Wodociągów i Kanalizacji w J.. Projekt został sporządzony przez projektantów posiadających wymagane uprawnienia budowlane oraz legitymujących się aktualnym, na dzień wykonywania projektu, zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Projektanci dołączyli także do przedmiotowego projektu budowlanego oświadczenia o sporządzeniu tego projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż na gruncie rozpoznawanej sprawy brak takich naruszeń prawa materialnego czy też procesowego, które uzasadniałyby konieczność wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.