II SA/Wr 394/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (sprawozdawca) Sędzia NSA Halina Kremis Protokolant Małgorzata Boaro po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 października 2011 r. sprawy ze skargi P. na decyzję Wojewody D. z dnia ... w przedmiocie ograniczenia korzystania z nieruchomości oddala skargę. Zaskarżoną decyzją organ uchylił decyzję zezwalającą P. na przeprowadzenie przez określoną nieruchomość odcinka linii elektroenergetycznej i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu organ wskazał, że postępowanie z art. 124 u.g.n. zostało wszczęte na wniosek P. w 2007 r. pomimo niedołączenia pełnomocnictwa procesowego dla osoby działającej za inwestora. Zezwolenie dotyczyć miało przeprowadzenia linii energetycznej 400/110 kV, przewidzianej do realizacji w planie miejscowym. Do wniosku dołączono dokumentację rokowań z właścicielem nieruchomości, przeprowadzonych przez osoby nie posiadające pełnomocnictwa udzielonego przez inwestora. Nie udokumentowano zapoznania się właściciela z projektem umowy i projektem technicznym linii. Decyzją z dnia 14 sierpnia 2009 r. Wojewoda D.ustalił na rzecz P. lokalizację przedsięwzięcia EURO 2012 dla inwestycji obejmującej budowę linii elektroenergetycznej 400 kV+2x110kV P. – W.. Nowy inwestor przeprowadził rokowania z obojgiem nieruchomości, jednak nie dołączył projektu umowy. Pismem z dnia 28 maja 2010 r. nowy pełnomocnik nowego inwestora wniósł o udzielenie zezwolenia na podstawie decyzji lokalizacyjnej oraz ponadto na podstawie ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 w związku z pkt 78 załącznika do rozporządzenia RM z dnia 29 grudnia 2009 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012. Decyzją z dnia 29 lipca 2010 r. Starosta Powiatu W. na podstawie art. 124 u.g.n. zezwolił P.. na przeprowadzenie nieruchomości M. J. przewodów odcinka linii w określonym pasie technologicznym, zgodnie z decyzją lokalizacyjną. Właściciela zobowiązano w szczególności do wstrzymania się od zabudowy pasa. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał na naruszenie art. 10 § 1 i art. 81 k.p.a., bowiem właściciela nie powiadomiono o możności końcowego zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Nie był wystarczający jeden dzień na dokonanie tych czynności, tym bardziej że strona wniosła o przedłużenie terminu. Nastąpiło naruszenie art. 33 § 2 i 3 k.p.a., bowiem w aktach sprawy nie ma pełnomocnictw procesowych dla osób działających jako pełnomocnicy inwestorów. Starosta nie zastosował art. 64 § 2 k.p.a. W konsekwencji naruszył ponadto art. 40 § 1 i 2 k.p.a. Przede wszystkim zaś naruszył art. 61 § k.p.a., czyli zasadę skargowości. Starosta nie wyjaśnił okoliczności związanych ze zmianą osoby wnioskodawcy lub jego firmy. Starosta naruszył ponadto art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. i udzielił zezwolenia przedwcześnie. W szczególności w aktach sprawy nie ma decyzji lokalizacyjnej, mającej stanowić podstawę orzeczonego zezwolenia. Zezwolenie powinno samodzielnie określać zakres ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości, nie zaś jedynie poprzez odesłanie do decyzji lokalizacyjnej. W zezwoleniu nie doprecyzowano rodzaju urządzeń towarzyszących linii. Starosta pominął znajdujące zastosowanie przepisy ustawy z dnia 7 września 2007 r. Decyzja była wykonalna z mocy tej ustawy i zbędne było stosowanie art. 108 § 1 k.p.a. Organ podkreślił, że do tej pory nie zostały udokumentowane rokowania w sposób wymagany w art. 124 u.g.n. Organ szeroko omówił wskazaną przesłankę udzielenia zezwolenia. Inwestor powinien dołączyć pisemną propozycję zawarcia konkretnej umowy i udowodnić doręczenie właścicielowi dokumentów precyzujących treść umowy i obowiązki stron. Do tej pory inwestor wykazał jedynie, że strony prowadziły pertraktacje na temat rozmiaru odszkodowania. Starosta nie miał podstawy prawnej do orzekania o obowiązkach inwestora wynikających z samej ustawy. Organ nie miał jednak podstawy do częściowego umorzenia postępowania pierwszej instancji. W końcowej części uzasadnienia organ omówił szczegółowo zarzuty podniesione w odwołalniu złożonym przez właściciela nieruchomości i uznał je w całości za bezzasadne. W skardze do sądu administracyjnego inwestor wniósł o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji z uwagi na naruszenie art. 34 ust. 3 ustawy z dnia 7 września 2007 r. (Dz. U. z 2010 r. Nr 26, poz. 133), gdyż decyzja odwoławcza wydana została po upływie 14 dni od wszczęcia postępowania odwoławczego, a zatem bez podstawy prawnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podniósł, że przepis art. 34 ust. 2 specustawy jedynie skraca termin ogólny do wydania decyzji. Upływ tego terminu, podobnie jak na tle art. 35 k.p.a., nie pozbawia organu kompetencji do załatwienia sprawy. Brak jest podstawy prawnej do twierdzenia, że decyzja pierwszej instancji w tego rodzaju sprawach staje się ostateczna po upływie terminu do wydania decyzji odwoławczej. Termin ma charakter instrukcyjny. Przyjęta w skardze interpretacja art. 34 ust. 3 cyt. ustawy jest sprzeczna z konstytucyjną zasadą dwuinstancyjności (art. 78 Konstytucji RP). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jak stanowi art. 34 ust. 3 cyt. ustawy o przygotowaniu finałowego turnieju (Dz. U. z 2010 r. Nr 26, poz. 133), odwołanie strony od decyzji administracyjnej wydanej w związku z realizacją przedsięwzięć Euro 2012 rozpatruje się w terminie 14 dni. Jak trafnie w sposób zgodny podniosły strony, kontrolowana przez sąd decyzja pozostaje w omawianym związku. Jednak argumentacja skarżącego z tym związana była oczywiście bezzasadna. Sąd w pełni podziela argumentację prawną przytoczoną w tym zakresie w odpowiedzi na skargę. Trafna była ocena, że terminy załatwiania spraw mają charakter procesowy i nie ustanawiają swoistej prekluzji, pozbawiającej organ administracji publicznej możności wydania rozstrzygnięcia (szerzej, patrz uzasadnienie uchwały OPS 13/98 w ONSA 1999 z. 2, poz. 46). Materiał procesowy sprawy w pełni uzasadniał stosowanie art. 138 § 2 k.p.a. (również w poprzednim brzmieniu). Już samo zaniechanie sprawdzenia, czy w postępowaniu prowadzonym na wniosek osoby prawnej, został on złożony przez osoby upoważnione do jej reprezentowania, było wystarczające do orzeczenia o przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia z uwagi na rażące naruszenie art. 64 § 2 w związku z art. 33 § 3 i art. 30 § 3 k.p.a. oraz art. 61 k.p.a. Organ trafnie wskazał na niewyjaśnienie podstawowych przesłanek uwzględnienia wniosku (ar. 124 ust. 1 i 3 u.g.n.), czemu nie mogło służyć jedynie uzupełnienie materiału dowodowego. Istotne znaczenie miało niewyjaśnienie istnienia następstwa prawnego pomiędzy kolejnymi wnioskodawcami, mającego uzasadniać kontynuację dotychczasowego postępowania (z zachowaniem skuteczności czynności procesowych). Dlatego i zgodnie z art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. PM. 24.11.2011 r.