II FZ 605/11

Dnia 26 października 2011 r., Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka po rozpoznaniu w dniu 26 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia S. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. od zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 24 sierpnia 2011 r., sygn. akt I SA/Rz 571/11 o wpisie od skargi w sprawie ze skargi S. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia 20 czerwca 2011r. nr [...] w przedmiocie nadpłaty w podatku od gier za lipiec 2010r. postanawia: oddalić zażalenie . S. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Warszawie wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia 20 czerwca 2011 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku do gier lipiec 2010r. Zarządzeniem z dnia 24 sierpnia 2011 r. przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie ustalił wartość przedmiotu sporu na kwotę 34778 zł. Kwota ta stanowiła równowartość nadpłaty, której stwierdzenia domagała się strona skarżąca. Zarządzeniem z dnia 24 sierpnia 2011 r. przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wezwał stronę skarżącą do uiszczenia wpisu stosunkowego od skargi w wysokości 1044 zł, wskazując jako podstawę prawną zarządzenia m.in. § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz.2193 ze zm., dalej jako rozporządzenie ). Skarżąca wniosła zażalenie na zarządzenie wzywające ją do uiszczenia wpisu oraz niedoręczone jej zarządzenie określające wartość przedmiotu sporu. Domagając się ich uchylenie wywodziła, że winna być najpierw wezwana do wskazania wartości przedmiotu sporu, a dopiero, gdyby przewodniczący powziął wątpliwości co do prawidłowości określenia tej wartości, mógłby ją określić po przeprowadzeniu dochodzenia. W ocenie strony jednakże w tej sprawie podanie wartości przedmiotu sporu było zbędne, w sprawie powinien być pobrany wpis stały w wysokości 500 zł. Decyzja odmawiająca stwierdzenia nadpłaty, której dotyczy skarga, nie daje podatnikowi żadnych uprawnień ani nie określa żadnych obowiązków, nie kreuje ona żadnej należności pieniężnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Strona skarżąca istotnie nie wskazała w skardze wartości przedmiotu sporu wprost poprzez wskazanie spornej należności pieniężnej. Obowiązek wskazania wartości przedmiotu, o którym mowa w art.215 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153,poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.)uznaje się jednakże za spełniony także wówczas, gdy wartość ta wynika z treści skargi bądź odpowiedzi na nią (por postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2008r., I GSK 2039/06, opubl. w ONSAiWSA z 2008r., nr 5,poz.80). W tej sprawie wartość ta wynikała z odpowiedzi na skargę. Przewodniczący nie musiał zatem wzywać skarżącej do jej wskazania bądź przeprowadzać dochodzenia w celu jej sprawdzenia na podstawie art. 218 p.p.s.a. Nie można także podzielić stanowiska strony skarżącej, że w sprawie dotyczącej odmowy stwierdzenia nadpłaty spór nie sprowadza się do kwestionowania konkretnej należności pieniężnej. Występując do organu podatkowego o stwierdzenie nadpłaty strona domaga się konkretnej kwoty tyle tylko, że odwrotnie niż w sytuacji decyzji określającej zobowiązanie, kwota ta została już wcześniej zapłacona, w ocenie podatnika nienależnie. Warunkiem pobrania wpisu stosunkowego jest istnienie bezpośredniego związku pomiędzy decyzją będącą przedmiotem zaskarżenia a należnością pieniężną ( art. 231 p.p.s.a.) Sytuacja taka ma miejsce, gdy z decyzji wynika obowiązek zapłaty lub uprawnienie do otrzymania konkretnej kwoty pieniędzy bądź też z decyzji takiej wynika nieistnienie takiego obowiązku lub uprawnienia. Związek taki istnieje zatem w przypadku decyzji o odmowie stwierdzenia nadpłaty, decyzja ta stwierdza bowiem niestnienie należności pieniężnej podlegającej zwrotowi na rzecz podatnika. W tej sprawie strona skarżąca domagała się zwrotu nadpłaty w wysokości 34778 zł, a organ odmówił jej stwierdzenia. Żądana kwota nadpłaty stanowiła wartość przedmiotu sporu. Wpis stosunkowy od tej należności został prawidłowo ustalony na podstawie § 1 pkt 2 rozporządzenia na kwotę 1044 zł. Z tych względów na podstawie art.184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.