I SA/Lu 500/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz, Sędziowie WSA Krystyna Czajecka-Szpringer,, NSA Anna Kwiatek (sprawozdawca), Protokolant Referent stażysta Paulina Zając, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 października 2011 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku rolnego za 2011 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania J. K., utrzymało w mocy decyzję Wójta z dnia [...]., w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku rolnym za 2011 r. w kwocie [...] Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji opodatkowaniem objęto grunty o łącznej powierzchni 1,25 ha fizycznych, zlokalizowane na działkach [...],[...],[...],[...] i [...]w miejscowości Z., w tym 1,21 ha użytków rolnych, tj. 0,78 ha przeliczeniowe, w tym stanowiące podstawę wymiaru podatku rolnego 0,61 ha przeliczeniowe. W odwołaniu J. K. podniósł, że decyzja organu I instancji została wydana na podstawie danych ewidencji gruntów i budynków, które nie są zgodne ze stanem faktycznym i prawnym. W jego ocenie ewidencja zawiera błędy dotyczące w szczególności działek o nr: [...],[...] i [...], a opodatkowaniu powinny podlegać grunty o powierzchni 1,57 ha. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w wyniku rozpoznania sprawy podzieliło ustalenia faktyczne i ocenę prawną dokonaną przez organ I instancji. Wyjaśniło, mając na uwadze dane ujawnione w ewidencji gruntów, które stosownie do art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U.2010 r.193, poz. 1287 ze zm. – dalej: "pgik") stanowią podstawę wymiaru podatków, że organ I instancji prawidłowo przyjął w decyzji łączną powierzchnię gruntu wynikającą z tej ewidencji, tj. 1,25 ha fizycznych (w tym stanowiące podstawę wymiaru podatku rolnego 0,61 ha przeliczeniowe). Wyjaśniło również, że organy podatkowe nie są uprawnione do dokonywania zmian w ewidencji gruntów i budynków i wypowiadania się w przedmiocie prawa własności. Dlatego też argumentacja skarżącego, że dane zawarte w ewidencji gruntów nie powinny być brane pod uwagę przy dokonywaniu wymiaru podatku rolnego nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, uzupełnionej pismem procesowym z dnia 30 sierpnia 2011 r., J. K zarzucił, że organ podatkowy ustalił podatek w oparciu o błędną i niekompletną dokumentację. Wyjaśnił, że błędny dotyczą gruntów S.i S.K. (rodziców skarżącego) i A. i S.W., którzy zakupili od H.Ł. trzy działki ( o nr: [...],[...] i [...]) należące do rodziców skarżącego. Wyjaśnił, że H. Ł. nigdy nie była właścicielem sprzedanych przez nią działek, a błędy zaistniały podczas wywłaszczania gruntów w 1980 r. Wnosił o unieważnienie umowy kupna – sprzedaży z [...]., anulowanie numerów ewidencyjnych działek [...] i [...] i wyjaśnił, że działka nr [...] według dokumentów ma 0,11 ha, a w rzeczywistości powinna mieć 0,25 ha. Jego zdaniem powinien powstać nowy protokół stanu posiadania gospodarstwa rolnego dla rodziny K. i W.. Wnosił również o przesłuchanie wskazanych świadków i powołanie biegłego celem "przeprowadzenia kontroli dokumentów w/w rodzin". Do skargi dołączył kserokopie szeregu dokumentów dotyczących posiadanych przez skarżącego działek oraz postępowań administracyjnych i sądowych przeprowadzonych w zakresie uregulowania jego prawa własności. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Na wstępie wskazać należy, że, zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) - sprawowany przez sądy administracyjne wymiar sprawiedliwości polega na kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Jak stanowi art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.- dalej: "ppsa") - kontrola działalności administracji publicznej obejmuje, orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Sądowa kontrola legalności działania organu administracji – w tej sprawie – organu podatkowego, polega więc na zbadaniu, czy zaskarżona do Sądu decyzja zgodna jest z prawem. Sąd administracyjny dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji związany jest granicami sprawy rozstrzygniętej tą decyzją (art. 134 § 1 ppsa). Przedmiotem sprawy rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją jest ustalenie wysokości podatku rolnego za 2011 r. i tylko przedmiotu tej decyzji dotyczyć może kontrola legalności i orzeczenie Sądu. Sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 ppsa), inne dokumenty może dopuścić tylko, gdy są one niezbędne dla kontroli legalności decyzji (art. 106 § 3 ppsa) i nie może przeprowadzać dowodów z przesłuchania świadków i opinii biegłych. W związku z tym, w zakresie sprawy niniejszej, wnioski zawarte w skardze nie mają podstaw prawnych i wykraczają poza kompetencje Sądu. Zarówno argumentacja skargi, jak i dołączone doń kserokopie dokumentów prywatnych i urzędowych, wskazują, że skarżący kwestionując decyzję o wymiarze podatku rolnego zmierza w istocie do dokonania zmiany danych w ewidencji gruntów – rejestrze gruntów prowadzonych przez inny organ. Jak wyżej wskazano, w niniejszym postępowaniu Sąd związany jest granicami sprawy rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją i nie może kontrolować ani działań innych organów administracji, ani prawidłowości cywilno – prawnych czynności, które miały wpływ na treść danych urzędowych. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz.U. z 2006 r., nr 136, poz. 969 ze zm. ) - opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Podstawę wymiaru podatku, w tym określenie przedmiotu opodatkowania, zaliczenie do właściwej stawki podatkowej jak i objęcie określonych gruntów zwolnieniem od opodatkowania, stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, o czym stanowi art. 21 ust. 1 pgik , które mają walor dokumentu urzędowego, o jakim mowa w art. 194 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. (t.j.Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.). Podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2008 r., syg. akt II FSK 372/07). Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych, wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych - w tym podatkowych – i w przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z tejże ewidencji. Oznacza to, że organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń co do wielkości gruntu i jego klasyfikacji. Zatem podatnik kwestionujący prawidłowość danych zawartych w ewidencji gruntów powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję (§ 46 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r.w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U..Nr 38, poz. 454), bądź wykazać za pomocą innego dokumentu urzędowego istnienie odmiennego stanu faktycznego. Skoro z aktualnego wypisu z rejestru gruntów wynika, iż J. K. jest właścicielem działek o nr: [...], [...], [...], [...] i [...] w miejscowości Z., o łącznej powierzchni 1,25 ha, to mając na względzie powyższe, organy prawidłowo przyjęły tę powierzchnie do opodatkowania podatkiem rolnym. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 ppsa, orzeczono jak w sentencji.