I OSK 396/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz, Sędzia NSA Jolanta Rajewska, Sędzia del. WSA Maria Werpachowska (spr.), Protokolant starszy asystent sędziego Andrzej Nędzarek, po rozpoznaniu w dniu 9 października 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 26 października 2011 r. sygn. akt II SA/Rz 668/11 w sprawie ze skargi K. S. na decyzję Podkarpackiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Rzeszowie z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 26 października 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 668/11 oddalił skargę K. S. na decyzję Podkarpackiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby. Wyrok wydany został w następującym stanie sprawy. Podkarpacki Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania K. S. od decyzji Komendanta Powiatowego Policji w N. z dnia [...] maja 2011 r. nr [...], zwalniającej wskazanego wyżej funkcjonariusza ze służby w Policji z dniem 31 maja 2011 r., uchylił zaskarżoną decyzję w części ustalającej datę zwolnienia ze służby w Policji i ustalił tę datę na dzień 30 czerwca 2011 r., a w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Decyzję wydano na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; zwanej dalej k.p.a.) oraz art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.). Zwolnienie K. S. ze służby w Policji nastąpiło w związku z opinią służbową o nieprzydatności do służby wydaną w okresie służby przygotowawczej, na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, co stanowiło przesłankę obligatoryjnego zwolnienia ze służby. W dniu 28 lipca 2008 r. K. S. został przyjęty do służby przygotowawczej, a w dniu 26 marca 2011 r. sporządzono mu opinię utrzymaną w mocy rozstrzygnięciem Komendanta Powiatowego Policji w N. z dnia 9 maja 2011 r. W niniejszej sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki z art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, a tym samym Komendant Powiatowy Policji w N. zobligowany był do wydania decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby. W uzasadnieniu decyzji Podkarpacki Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, że zwolnienie funkcjonariusza Policji ze służby co do zasady jest trafne. Wynik postępowania w sprawie zwolnienia ze służby jest w zupełności zdeterminowany treścią opinii służbowej wydanej na podstawie art. 35 ust. 2 ustawy o Policji w zw. z lit. E poz. 3 zał. Nr 2 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 sierpnia 2010 r. w sprawie opiniowania służbowego policjantów (Dz. U. Nr 170, poz. 1145). Decyzja organu I instancji wymagała natomiast zreformowania w części ustalającej datę ustania stosunku służbowego, gdyż w dniu planowanego przez organ I instancji zwolnienia ze służby (31 maja 2011 r.) trwało wciąż postępowanie w sprawie zwolnienia ze służby, wskutek wniesionego odwołania K. S. , które wstrzymało wykonanie decyzji. Z tych względów częściowo zreformowano decyzję organu I instancji, ustalając datę zwolnienia na dzień 30 czerwca 2011 r. K. S. zaskarżył decyzję Podkarpackiego Komendanta Wojewódzkiego Policji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, zarzucając naruszenie art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. oraz § 2 i § 4-6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 sierpnia 2010 r. w sprawie opiniowania służbowego policjantów. Skarżący uznał decyzję za krzywdzącą. W jego ocenie, należycie wykonywał obowiązki służbowe i negatywna opinia była nieusprawiedliwiona. Uchybienia, jakie zarzucono w opinii powinny zostać wcześniej zakomunikowane przez kierownika komórki organizacyjnej, w której pełnił służbę. Skarżący zarzucił również, że Zastępca Naczelnika Wydziału nie mógł wydać opinii w II instancji, bowiem zgodnie z § 5 pkt 6 powołanego rozporządzenia, opinia taka winna być wydana przez kierownika komórki organizacyjnej. W tej sytuacji, należy przyjąć, że decyzja o zwolnieniu ze służby została wydana bez wymaganej opinii służbowej. W odpowiedzi na skargę Podkarpacki Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów dotyczących organu właściwego do wydania opinii wyjaśnił, że zgodnie z § 5 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 sierpnia 2010 r. w sprawie opiniowania służbowego policjantów, przełożonym właściwym do wydania opinii jest kierownik komórki organizacyjnej bezpośrednio podległej komendantowi powiatowemu Policji. Komórką organizacyjną w komendzie powiatowej Policji jest wydział. W zastępstwie przebywającego na urlopie wypoczynkowym Naczelnika Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w N. , opinia została wydana i podpisana przez Zastępcę Naczelnika Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w N. . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalając skargę, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; zwanej dalej P.p.s.a.), w uzasadnieniu stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Sąd wskazał, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 41 ust. 1 ustawy o Policji zawierający w pkt 1-7 przesłanki zwolnienia ze służby w Policji. Przesłanką z pkt 2 jest nieprzydatność policjanta do służby stwierdzona w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej. Wydawanie opinii służbowych reguluje rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 sierpnia 2010 r. w sprawie opiniowania służbowego policjantów. Opiniowanie ma na celu ustalenie przydatności policjantów do służby, motywowanie ich do sprawnego wykonywania czynności służbowych oraz wyznaczanie kierunków rozwoju zawodowego i potrzeb szkoleniowych. W przypadku służby przygotowawczej, a taką odbywał skarżący, opiniowanie przeprowadza się nie rzadziej niż raz na 12 miesięcy (§ 3 ust. 1 pkt 1). Przełożonych właściwych do wydania opinii określa § 5 rozporządzenia - w przypadku skarżącego, pełniącego służbę w Zespole Patrolowo-Interwencyjnym Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w N. , był to kierownik tej komórki organizacyjnej. Przywołując przepisy § 7 ust. 1, § 8 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia, Sąd wskazał, że wynik postępowania w sprawie zwolnienia ze służby jest zdeterminowany treścią opinii służbowej wydanej na podstawie art. 35 ust. 2 ustawy o Policji. Opinia taka stwierdzająca nieprzydatność do służby jest obligatoryjną przesłanką zwolnienia policjanta ze służby. Sąd podkreślił, że zarówno przepisy ustawy o Policji, jak i powoływanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 sierpnia 2010 r. w sprawie opiniowania służbowego policjantów, nie zawierają odpowiedniej regulacji upoważniającej funkcjonariuszy Policji do zaskarżania opinii służbowej do sądu administracyjnego. Sąd wskazał, że podziela pogląd przyjęty w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 896/10, LEX nr 745363, że przełożony właściwy do rozpatrzenia odwołania policjanta od opinii służbowej wydaje w tym zakresie ostateczną decyzję, która może zostać zaskarżona i podlegać kontroli w postępowaniu przed sądem administracyjnym zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. Powołując się na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 października 2005 r., sygn. akt Tw 5/05 (OTK - B 2006/6/252), który wskazał na możliwość drogi sądowo - administracyjnej dla kwestionowania treści opinii służbowej funkcjonariuszy Policji Sąd wskazał, że w rozpoznawanej sprawie skarżący nie zaskarżył wydanej na skutek swego odwołania opinii Komendanta Powiatowego Policji w N. z dnia 9 maja 2011 r. Opinia ta, będąca w istocie decyzją nie zawierała pouczenia o możliwości zaskarżenia jej do sądu administracyjnego, stąd też Sąd pouczył skarżącego na rozprawie o prawie zaskarżenia jej i możliwości ubiegania się o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Oddalając skargę na decyzję Podkarpackiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] czerwca 2011 r. Sąd stwierdził, iż przy jej wydaniu organy związane były jednoznaczną w swej treści opinią służbową o nieprzydatności do służby, konsekwencją której jest zwolnienie ze służby w Policji, przewidziane w art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 26 października 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 668/11 skargę kasacyjną wniósł K. S. , reprezentowany przez adwokata. Zaskarżając wyrok w całości skarżący kasacyjnie wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 32 ust. 1, art. 41 ust. 1 ustawy o Policji oraz art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., przez brak uwzględnienia w całości odwołania K. S. od decyzji Komendanta Powiatowego Policji w N. z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w sprawie zwolnienia ze służby w Policji z dniem 31 maja 2011 r., - art. 35 ust. 2 ustawy o Policji, przez przyjęcie, że w sprawie skargi na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Komendanta Policji z dnia [...] czerwca 2011 r. nie jest możliwa merytoryczna kontrola prawidłowości i zasadności opinii Komendanta Powiatowego Policji w N. z dnia [...] maja 2011 r., w sytuacji gdy opinia ta doręczona stronie nie zawierała pouczenia o możliwości i trybie jej zaskarżenia, - art. 35 ust. 2 ustawy o Policji w zw. z § 2, § 4, § 5 i § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 sierpnia 2010 r., przez przyjęcie, że w stosunku do strony wydana została negatywna opinia, - art. 32 ust. 1 oraz art. 41 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 2, § 4, § 5 i § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 sierpnia 2010 r., przez przyjęcie, że w stosunku do strony została wydana opinia przez organ niewłaściwy, tj. nie przez bezpośredniego przełożonego opiniowanego, czyli kierownika komórki organizacyjnej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej autor skargi kasacyjnej opisując stan faktyczny sprawy, wskazał na podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji, tj. art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji. Ponadto podał, że zgodnie z § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 sierpnia 2010 r. opinia dotycząca skarżącego powinna być wydana przez kierownika komórki organizacyjnej opisanej w § 5 pkt 6 powołanego wyżej rozporządzenia. Podkreślił, że opinia odnośnie skarżącego nie powinna być wydana przez Zastępcę Naczelnika Wydziału, gdyż przepis § 5 pkt 6 rozporządzenia wyraźnie zastrzega w tym zakresie kompetencję dla Naczelnika Wydziału. Nie można zatem przyjąć, aby sporządzona w sprawie opinia mogła stanowić podstawę do wydania przez Komendanta Powiatowego Policji w N. decyzji z dnia [...] maja 2011 r. nr [...]. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Podkarpacki Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 32 ust. 1 oraz art. 41 ust. 1 ustawy o Policji, przez brak uwzględnienia w całości odwołania skarżącego od decyzji Komendanta Powiatowego Policji w N. nr [...]organ wskazał, że odwołanie od decyzji nie było rozpatrywane w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Rzeszowie. Organem właściwym do jego rozpatrzenia był Podkarpacki Komendant Wojewódzki Policji, który odwołanie rozpatrzył. W art. 41 ust. 1 w pkt 1-7 ustawy o Policji wskazano katalog 7 podstaw obligujących organ Policji do zwolnienia funkcjonariusza Policji ze służby. Skarżący został zwolniony ze służby w oparciu o art. 41 ust. 1 pkt 2, tj. nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej, a wnoszący skargę kasacyjną z niezrozumiałych względów podniósł naruszenie całości ustępu 1 art. 41 cyt. wyżej ustawy. Sąd I instancji, w sytuacji gdy decyzja została wydana przez organ administracji, przepisu tego w ogóle nie stosował. Odnosząc się do drugiego zarzutu podał, że opinia została wydana w odrębnym postępowaniu administracyjnym i nie była przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie w sprawie II SA/Rz 668/11. Za bezpodstawny uznany został również zarzut naruszenia art. 35 ust. 2 ustawy o Policji w zw. z § 2, § 4, § 5 i § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 sierpnia 2010 r., albowiem przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie była decyzja Podkarpackiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...], a nie opinia służbowa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych. Musi zatem spełniać wymogi formalne przewidziane w art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej P.p.s.a.), a ponadto zostać oparta na podstawach ściśle określonych w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. Podstawę zaskarżenia może zatem stanowić albo naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wynika stąd, że niezbędne jest wskazanie w skardze kasacyjnej naruszenia prawa, czyli konkretnych przepisów, wyjaśnienie, na czym polegało to naruszenie i - gdy chodzi o naruszenie przepisów postępowania - jaki wywarło lub mogło wywrzeć wpływ na wynik sprawy. Niespełnienie tych wymogów uniemożliwia dokonanie pełnej kontroli zaskarżonego orzeczenia Sądu I instancji. Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania, którego normatywne przesłanki określone zostały w § 2 art. 183 P.p.s.a. O ile, tak jak w niniejszej sprawie, przesłanki te nie zachodzą, Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać sprawę wyłącznie w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Oznacza to, że nie może podjąć własnej inicjatywy w celu ustalenia innych naruszeń prawa niż wskazane w skardze kasacyjnej. Nie jest też zobowiązany ani uprawniony do zastępowania stron i ich profesjonalnych pełnomocników oraz jakiegokolwiek uzupełniania, modyfikowania lub konkretyzowania podstaw kasacyjnych. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się wyłącznie do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Z powyższego wynika, że zakres kontroli orzeczenia wydanego przez Sąd I instancji wyznacza sama strona wnosząca skargę kasacyjną, zaś szczególnie istotnym elementem tego środka zaskarżenia jest wskazanie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Złożony w rozpatrywanej sprawie środek odwoławczy nie do końca odpowiada przedstawionym wymaganiom. Zważywszy jednak, że popełnione przez pełnomocnika procesowego uchybienia nie są na tyle istotne, aby uniemożliwiały ustalenie granic wniesionej skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że została ona sporządzona w stopniu umożliwiającym jej merytoryczne rozpoznanie. Niemniej jednak podniesione w niej zarzuty naruszenia prawa materialnego nie mają usprawiedliwionych podstaw. W pierwszej kolejności należy podnieść, że w rozpoznawanej sprawie wnoszący skargę kasacyjną w sposób nieprawidłowy określił zarzut naruszenia § 2, § 4, § 5 i § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 sierpnia 2010 r., nie określając publikatora ani tytułu powyższego aktu prawnego. Wskazana niestaranność w sformułowaniu zarzutu uniemożliwia odniesienie się do niego przez Naczelny Sąd Administracyjny, który dokonuje kontroli tylko w granicach skargi kasacyjnej. Do zadań i obowiązków Naczelnego Sądu Administracyjnego nie należy badanie obowiązujących aktów prawnych, aby dopasować jeden z nich do toczącego się postępowania ze skargi kasacyjnej, której autorem był niewątpliwie profesjonalny pełnomocnik - adwokat. Również uzasadnienie skargi kasacyjnej nie zawiera określenia aktu prawnego zawierającego naruszone, zdaniem skarżącego kasacyjnie, przepisy § 2, § 4, § 5 i § 6 rozporządzenia. Z kolei zarzut naruszenia art. 35 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), poprzez przyjęcie, że w sprawie skargi na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Komendanta Policji z dnia [...] czerwca 2011 r. nie jest możliwa merytoryczna kontrola opinii Komendanta Powiatowego Policji w N. z dnia [...] maja 2011 r. nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 35 ust. 2 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjant zapoznaje się z opinią służbową w ciągu 14 dni od jej sporządzenia, a w terminie 14 dni od zapoznania się z opinią może wnieść odwołanie do wyższego przełożonego, odnosi się do okresowego opiniowania służbowego policjantów, które nie było przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie. Sąd rozpoznając skargę w przedmiocie zwolnienia policjanta ze służby nie stosował powyższego przepisu, a tym samym nie mógł go naruszyć. Ponadto należy podkreślić, że postępowanie w sprawie zwolnienia policjanta ze służby jest autonomiczne względem postępowania dotyczącego wydania opinii o nieprzydatności policjanta do służby w okresie służby przygotowawczej. Skoro zatem przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest zwolnienie funkcjonariusza Policji ze służby to nie jest możliwa merytoryczna kontrola tej opinii. Autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie art. 41 ust. 1 ustawy o Policji. Wskazać jednak należy, że ust. 1 przepisu art. 41 ustawy o Policji zawiera 7 punktów, a każdy z nich określa odrębną podstawę zwolnienia policjanta ze służby. Tak postawiony zarzut został sformułowany nieprawidłowo. Jednakże w uzasadnieniu skargi kasacyjnej powołany został art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, co umożliwiło merytoryczne odniesienie się do tego zarzutu, zaś treść uzasadnienia skargi kasacyjnej wskazuje, że naruszenie to polegać ma na tym, iż opinia o nieprzydatności policjanta do służby w okresie służby przygotowawczej została wydana przez organ niewłaściwy - Zastępcę Naczelnika Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w N. , a nie przez kierownika komórki organizacyjnej - Naczelnika tego Wydziału. Zgodnie z art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, policjanta zwalnia się ze służby w przypadku nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej. Oznacza to, że w przypadku spełniania przesłanki określonej w tym przepisie - wydania przedmiotowej opinii, obowiązkiem organu jest zwolnienie funkcjonariusza ze służby. Organ nie ma zatem możliwości podjęcia innej decyzji. Jak już wcześniej wskazano postępowanie dotyczące wydania opinii o nieprzydatności policjanta do służby w okresie służby przygotowawczej jest odrębnym postępowaniem względem postępowania w przedmiocie zwolnienia ze służby. Sprawa opiniowania służbowego policjantów nie jest sprawą administracyjną, a opinia służbowa nie ma cech rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Stanowi jedynie ocenę - stan wiedzy bezpośredniego przełożonego o określonych cechach opiniowanego. Jest zatem aktem wydanym w ramach podległości służbowej między przełożonym i podwładnym (vide: uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2011 r., sygn. akt I OPS 3/11 - www.nsa.gov.pl - Baza orzeczeń). Stosownie do § 5 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 sierpnia 2010 r. w sprawie opiniowania służbowego policjantów (Dz. U. Nr 170, poz. 1145), przełożonym właściwym do wydania opinii jest kierownik komórki organizacyjnej bezpośrednio podległej komendantowi powiatowemu Policji. Komórką organizacyjną w komendzie powiatowej Policji jest wydział. Przełożonym skarżącego, pełniącego służbę w Zespole Patrolowo-Interwencyjnym Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w N. był kierownik tej komórki organizacyjnej - Naczelnik Wydziału. W aktach administracyjnych znajduje się raport Naczelnika Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w N. z dnia [...] marca 2011 r., z którego wynika, że od dnia 21 marca 2011 r. do dnia 15 kwietnia 2011 r. będzie przebywał na urlopie wypoczynkowym. W związku z tym upoważnił Zastępcę Naczelnika Wydziału do podejmowania, w jego imieniu, czynności w tym okresie. Skoro zatem Naczelnik Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w N. w dniu 26 marca 2011 r. przebywał na urlopie to Zastępca Naczelnika Wydziału, będąc wówczas bezpośrednim przełożonym skarżącego, był osobą uprawnioną do wydania opinii. W sprawie bezspornym jest, że K. S. został przyjęty do służby w Policji w dniu 28 lipca 2008 r. i mianowany policjantem w służbie przygotowawczej na okres 3 lat, a zatem w chwili zwolnienia pozostawał funkcjonariuszem Policji w służbie przygotowawczej. W opinii służbowej z dnia 26 marca 2011 r., obejmującej okres służby od dnia 29 czerwca 2010 r. do dnia 26 marca 2011 r., stwierdzono, że funkcjonariusz jest nieprzydatny do służby w Policji. Opinia ta stała się ostateczna. Tym samym zwolnienie skarżącego ze służby w Policji, w świetle art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, było obligatoryjne. Zasadnie zatem Sąd I instancji uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a więc zarzut naruszenia art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji jest niezasadny. Wbrew twierdzeniom podnoszonym w skardze kasacyjnej w sprawie nie doszło do naruszenia art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, który określa organy uprawnione do podejmowania decyzji w sprawie mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, bowiem organem właściwym do rozpatrzenia odwołania od decyzji Komendanta Powiatowego Policji w N. z dnia [...] maja 2011 r. był Podkarpacki Komendant Wojewódzki Policji, który je rozpatrzył. Tym samym nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. Należy zwrócić uwagę, że Naczelny Sąd Administracyjny podjął w dniu 5 grudnia 2011 r. uchwały o sygn. akt I OPS 2/11 oraz I OPS 3/11, w których orzekł, że od opinii służbowej nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Wprawdzie uchwały te dotyczyły opinii wydanych w stosunku do funkcjonariuszy Służby Więziennej oraz Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, ale wyrażone tam poglądy - z uwagi na zbieżność regulacji dotyczących opiniowania funkcjonariuszy wszystkich wskazanych formacji - zachowują swą aktualność także w sprawach opinii służbowych policjantów. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w sprawie w całości pogląd ten podziela. Reasumując, Sąd I instancji zasadnie stwierdził, że wydana przez organ decyzja w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji jest prawidłowa. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i działając na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu.