IV SA/Wa 1100/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2011 r. sprawy ze skargi M. N. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] 2. zasądza od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącego M. N. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez M. N. jest postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej: "GDOŚ") z dnia [...] maja 2011 r. znak: [...]utrzymujące w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej: "RDOŚ") w O. z dnia [...] czerwca 2010 r. znak: [...]odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku biurowo - socjalno - sanitarnego, budynku magazynowego na sprzęt wodny oraz wiaty z zadaszeniem na sprzęt wodny, zlokalizowanych na działce o numerze geodezyjnym [...]obręb K., gmina[...]. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przedstawiono dotychczasowy tok postępowania wskazując, co następuje: Pismem z dnia [...] maja 2010 r. (znak: [...]) Urząd Gminy [...] wystąpił do RDOŚ w O. o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy działki oznaczonej numerem geodezyjnym [...], położonej w obrębie K., gmina [...], dla inwestycji polegającej na budowie budynku biurowo - socjalno - sanitarnego, budynku magazynowego na sprzęt wodny oraz na budowie wiaty z zadaszeniem na sprzęt wodny. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. RDOŚ odmówił uzgodnienia przedmiotowego projektu decyzji. W uzasadnieniu wskazał, że planowana inwestycja położona jest na terenie [...] Parku Krajobrazowego (dalej: "[...]PK"), w granicach którego obowiązują przepisy rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] w sprawie [...]Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. 506) oraz na obszarze specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 "[...]" (kod: PLB 280008). Zaznaczono, że planowana inwestycja jest sprzeczna z celami ochrony przyrody [...]PK. Jej realizacja naruszy bowiem zakazy rozporządzenia ww. rozporządzenia nr [...] dotyczące: (1) niszczenia miejsc rozrodu oraz tarlisk i złożonej ikry, (2) likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nawodnych oraz (3) budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Odnosząc się do odstępstwa od zakazu zawartego w § 3 pkt 7 ww. rozporządzenia RDOŚ wskazał, że z uwagi na opinię dyrektora [...]PK, który nie uwzględnił w Projekcie Zagospodarowania Szlaku [...] omawianej inwestycji, nie można uznać wyłączeń zawartych w przywołanym przepisie. Na powyższe postanowienie w imieniu inwestora – M. N. zażalenie złożyła adwokat – A. P., podnosząc zarzuty naruszenia: 1) art. 60 ust. 1a w zw. z art 53 ust. 5c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym [(Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), dalej" "u.p.z.p."] w zw. z art. 57 § 5 pkt 2 i art. 125 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego [(Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej: "k.p.a."], poprzez wyrażenie stanowiska w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji po upływie terminu 21 dni, 2) art. 7 i 77 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy i oparcie się wyłącznie na opinii dyrektora [...]PK, przy jednoczesnym braku poczynienia własnych ustaleń odnośnie wpływu planowanej inwestycji na środowisko, 3) art. 17 ustawy o ochronie przyrody i art. 87 Konstytucji RP w kontekście hierarchii źródeł prawa, poprzez uznanie, że projekt Zagospodarowania Szlaku [...]może ograniczać przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisy rozporządzenia nr [...] Wojewody [...]z dnia [...] stycznia 2006 r. w sprawie [...]Parku Krajobrazowego w ten sposób, że nie pozwala uwzględniać wyłączeń określonych w § 3 pkt 7 ww. rozporządzenia dopuszczających budowę w odległości 100 m od brzegu rzeki obiektów służących turystyce wodnej, 4) art. 106 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 4 u.p.z.p. poprzez wykroczenie poza ustawowo oznaczony zakres uzgodnienia, 5) art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody i § 4 rozporządzenia z dnia 21 lipca 2004r. w sprawie obszaru specjalnej ochrony paków Natura 2000 poprzez brak wskazania, że planowana inwestycja pogorszy w sposób znaczący stan siedlisk chronionych gatunków ptaków (bociana białego i derkacza) bądź wpłynie negatywnie na ich populację, 6) nieuzasadnioną zmianę oceny wpływu inwestycji na środowisko w porównaniu ze stanowiskiem zawartym w sprawie nr[...], 7) błędne ustalenie, że powstanie inwestycji jest sprzeczne z celami parku krajobrazowego oraz, że naruszy zakazy określone w § 3 pkt 2, 3 i 7 rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] w sprawie utworzenia [...] Parku Krajobrazowego. Postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r. GDOŚ utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ I instancji art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 5 c u.p.z.p., GDOŚ uznał, że wskazany tam 21-dniowy termin jest terminem nieprzekraczalnym (zawitym) i postanowienie organu uzgadniającego powinno zapaść w trakcie jego trwania, bez możliwości jego wydłużenia ze względu na konieczność dokonania niezbędnych czynności wyjaśniających. Jednocześnie wskazał, iż przepis ten ma charakter dyscyplinujący organ uzgadniający, ze skutkiem możliwości skorzystania przez organ główny (wydający decyzję o warunkach zabudowy) z jego milczenia poprzez wydanie decyzji bez pisemnego wyrażenia stanowiska w sprawie. Ustawa p.z.p., w przypadku opracowywania projektu decyzji o warunkach zabudowy na terenie obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody (z wyjątkiem parków narodowych), wymaga od organu głównego uzgodnienia treści opracowywanego projektu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. Uzgodnienie to ma zapewnić zagwarantowanie, że inwestycja, dla której przygotowuje się projekt zabudowy będzie zgodna z przepisami ustawy o ochronie przyrody i aktami wykonawczymi wydanymi na jej podstawie. W sytuacji więc, gdy organ główny nie korzysta z prawa do wydania decyzji bez pisemnego stanowiska organu ochrony przyrody, nie ma podstaw do zaniechania obowiązku wypowiedzenia się w sprawie legalności opracowywanego projektu decyzji w zakresie ochrony przyrody. Dalej GDOŚ wskazał, iż zakres uzgodnień z RDOŚ zdeterminowany jest zakresem kompetencji tego organu, wynikającym z art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p., przy czym jedynymi przepisami z zakresu ochrony przyrody odnośnie przedmiotowego w sprawie obszaru są: ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody oraz rozporządzenie Nr [...] Wojewody [...] w sprawie utworzenia [...] Parku Krajobrazowego. W związku z powyższym, za pozbawione podstaw prawnych należy uznać powoływanie się przez RDOŚ w O., przy rozpatrywaniu możliwości zastosowania odstępstwa od zastosowania zakazu z § 3 pkt 7 ww. rozporządzenia na ustalenia Projektu Zagospodarowania Szlaku [...], w ramach którego wyznaczono miejsca noclegowe, biwakowania oraz wodowania i odbioru kajaków na rzece [...] w granicach [...] Parku Krajobrazowego. Przywołany dokument nie stanowi źródła prawa w rozumieniu art. 87 Konstytucji, co powoduje, że nie może stanowić podstawy rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej (art. 6 k.p.a.). Powyższe uchybienia nie powodują jednak, że rozstrzygnięcie organu I. instancji było niezasadne. Zdaniem GDOŚ, mając na uwadze, że działka przeznaczona pod planowaną inwestycję położona jest w pasie 100 m od rzeki [...], oraz uwzględniając zakaz zabudowy w pasie szerokości 100 m od jej brzegu należało rozpatrzeć, czy zachodzą przesłanki do zastosowania odstępstw od jego zastosowania. Zgodnie z treścią omawianego przepisu, zakaz zabudowy nie dotyczy obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Planowana przez skarżącego inwestycja polega na wzniesieniu trzech obiektów: (1) budynku biurowo - socjalno - sanitarnego, (2) budynku magazynowego na sprzęt wodny oraz (3) wiaty z zadaszeniem na sprzęt wodny. W ocenie GDOŚ budynki wymienione w pkt 2 i 3 spełniają przesłankę zawartą w ostatniej części § 3 ust. 1 pkt 7 ww. rozporządzenia, bowiem są bezpośrednio związane z turystyką wodną. Oceny takiej nie można jednak zastosować do budynku biurowo - socjalno - gospodarczego. Kwalifikując obiekt jako taki należy mieć na uwadze, że rozrządzenie Wojewody [...] dopuszcza do realizacji w pasie 100 m budynki, które spełniają ściśle przesłanki odstępstw od zakazu zabudowy. O ile zatem miejsca na przechowywanie kajaków jako sprzętu bezpośrednio związanego z uprawianiem takiej turystyki mieszczą się w dopuszczonej przez prawodawcę kategorii obiektów wyłączonych spod zastosowania zakazu zabudowy w pasie 100 m od rzeki, o tyle budynek biurowo - socjalno - gospodarczy - chociaż funkcjonalnie związany z dwoma pozostałymi - nie jest obiektem niezbędnym do prowadzenia tej formy turystyki. Z tego punktu widzenia jego posadowienie w pasie 100 m od rzeki na terenie parku krajobrazowego należy uznać za niedopuszczalne. Ze względu na opisaną powyżej podstawę do odmowy uzgodnienia projektowanej decyzji organ II instancji oceniając wniosek Urzędu Gminy [...] pominął kwestie wpływu planowanej inwestycji na Obszar Natura 2000 - Puszcza [...] (PLB 280008). W skardze na powyższe postanowienie M. N., reprezentowany przez adwokat A. P., wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: 1) naruszenie art. 138 w zw. z art 144 k.p.a. w zw. art. 60 ust. 1a w zw. z art. 53 ust. 5c u.p.z.p. w zw. z art. 57 § 5 pkt 2 i art. 125 § 1 k.p.a., poprzez utrzymanie zaskarżonego postanowienia w mocy pomimo iż RDOŚ w O. wydał postanowienie (wyraził stanowisko) po upływie 21 dni od otrzymania projektu decyzji, co winno zgodnie z brzmieniem 53 ust. 5c u.p.z.p. skutkować uznaniem decyzji za uzgodnioną; 2) naruszenie § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego poprzez przyjęcie, że występujący w projekcie skarżącego budynek biurowo-socjalno-sanitarny nie kwalifikuje się jako "obiekt służący turystyce wodne/', w związku z czym posadowienie go w obrębie 100 m od rzeki [...] jest niedopuszczalne; 3) naruszenie art. 139 k.p.a. poprzez podanie całkowicie nowej argumentacji uzasadniającej odmowę uzgodnienia projektu decyzji, która nie była wcześniej przedmiotem zarzutu w sprawie (mianowicie, Iż jeden z budynków nie jest obiektem służącym turystyce wodnej), co stanowi wyjście poza granicę stanowiska zajętego przez organ I. instancji i poza granicę zarzutów podniesionych w zażaleniu, a tym samym przesądza o złamaniu zakazu orzekania na niekorzyść strony odwołującej się; 4) naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. oraz 12 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego ustosunkowania się do zarzutów zawartych w zażaleniu, jak również prowadzenie sprawy przez bardzo długi czas. W motywach skargi wskazano przede wszystkim, iż RDOŚ wyraził swe stanowisko w sprawie po upływie 21-dniowego terminu, czy naruszył art. 53 ust. 5c u.p.z.p. Z akt sprawy wynika, że stanowisko tego organu zostało wyrażone 11 dni po upływie terminu zawitego. Wprawdzie RDOŚ w dniu 15 czerwca 2010 r. skierował do Urzędu Gminy [...] pismo informujące, że ze względu na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego zajęcie stanowiska przez tutejszy organ nie może nastąpić w terminie określonym w k.p.a. (czyli, jak należy przypuszczać w terminie 2 tygodni, wynikającym z art. 106 § 3 k.p.a.), jednakże uszło uwadze organu I. instancji, że w okolicznościach tej sprawy ma zastosowanie u.p.z.p., która przewiduje inny, zawity i bezwzględnie wiążący termin 21-dniowy, ze skutkiem w postaci przyjęcia milczenia organu. W konsekwencji, skoro RDOŚ wyraził swoje stanowisko po upływie ww. terminu, należało przyjąć, że uzgodnił tę decyzję, czego organ II. instancji zaniechał, dopuszczając się tym samym naruszenia prawa. W dalszej części skargi wskazano, iż błędne jest stanowisko GDOŚ odnośnie budynku biurowo - socjalno - sanitarnego. W rozporządzeniu Nr [...] Wojewody [...] w § 3 ust 1 pkt 7 mowa jest o obiektach służących turystyce wodnej. GDOŚ wprawdzie przyznaje, że budynek biurowo-socjalno-gospodarczy jest funkcjonalnie związany z dwoma pozostałymi obiektami tj. wiatą z zadaszeniem na sprzęt wodny i budynkiem magazynowym na sprzęt wodny, ale nie jest do prowadzenia turystyki wodnej niezbędny. Tymczasem, jak już wskazano, zapis rozporządzenia Nr [...] nie mówi o obiektach niezbędnych, ale o obiektach służących turystyce wodnej, co wprost wynika z jego treści. Niedopuszczalne jest, zdaniem skarżącego, zmienianie przez organy administracji znaczeń słów użytych w aktach prawnych. Gdyby prawodawca chciał, aby w ww. rozporządzeniu Nr [...] była mowa o obiektach niezbędnych, taki zapis znalazłby się w treści tego rozporządzenia. Nadto, zdaniem skarżącego, nie sposób przyjąć, że do prowadzenia turystyki wodnej (w okolicznościach tej sprawy - kajakowej) nie jest niezbędne pomieszczenie biurowo-socjalno-sanitarne. Budynek taki nie tylko służy turystyce wodnej, ale jest dla niej właśnie niezbędny - mając na uwadze aktualnie obowiązujące standardy prowadzenia tej działalności. W odpowiedzi na skargę GDOŚ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego orzeczenia następuje w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Badając legalność zaskarżonego aktu w oparciu o powołane wyżej przepisy Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie RDOŚ w O. z dnia [...] czerwca 2010 r. wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy. Stanowiące przedmiot zaskarżenia postanowienie GDOŚ z dnia [...] maja 2011 r. wydane zostało w trybie art. 60 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem decyzji o warunkach zabudowy na terenach zamkniętych, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. W odniesieniu od obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody, innych aniżeli wymienione w art. 53 ust. 3 pkt 7 u.p.z.p. (tj. innych niż obszary położone w granicach parku narodowego i jego otuliny), decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska (art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p.). Z kolei w myśl art. 53 ust. 5c u.p.z.p. niewyrażenie stanowiska w terminie 21 dni od dnia otrzymania projektu decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 u.p.z.p. przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska uznaje się za uzgodnienie decyzji, przy czym art. 53 ust. 5b i 5c stosuje się do decyzji o warunkach zabudowy (art. 60 ust. 1a u.p.z.p.). Wskazany w powołanym wyżej art. 53 ust. 5c u.p.z.p. 21-dniowy termin do wyrażenia stanowiska w sprawie przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska jest terminem materialnym. Termin materialny to okres, w którym nastąpić może ukształtowanie praw lub obowiązków jednostki w ramach administracyjnoprawnego stosunku materialnego. Uchybienie terminu materialnego wywołuje skutek prawny wygaśnięcia praw lub obowiązków o charakterze materialnym. W takim przypadku stosunek materialnoprawny nie może być nawiązany, nie ma zatem przedmiotu postępowania administracyjnego, postępowanie nie może być wszczęte, a wszczęte jako bezprzedmiotowe podlega umorzeniu (Adamiak [w:] Adamiak/Borkowski, KPA. Komentarz, 6 wyd., Warszawa 2004, str. 320). Termin wskazany w art. 53 ust. 5c u.p.z.p. jest terminem zawitym (nieprzywracalnym). Postanowienie organu uzgadniającego powinno zatem zapaść w trakcie trwania tego terminu, bez możliwości jego wydłużenia czy przywrócenia ze względu na konieczność dokonania niezbędnych czynności wyjaśniających. Po upływie terminu, o którym mowa w art. 53 ust. 5c u.p.z.p. regionalny dyrektor ochrony środowiska nie ma podstaw prawnych do wyrażenia stanowiska w trybie art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. Z akt administracyjnych sprawy bezspornie wynika, że RDOŚ w O. uchybił terminowi, o którym mowa w art. 53 ust. 5c u.p.z.p. bowiem projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy przekazany przez Wójta Gminy [...] wpłynął do organu uzgadniającego w dniu 31 maja 2010 r., natomiast postanowienie RDOŚ w O. o odmowie uzgodnienia ww. projektu decyzji wydane zostało w dniu [...] czerwca 2010 r. (doręczone inwestorowi w dniu 2 lipca 2010 r.). Z uwagi na upływ 21 - dniowego terminu od dnia otrzymania projektu decyzji, RDOŚ w O. nie miał podstaw prawnych do wydania postanowienia w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, bowiem niewyrażenie stanowiska w ww. terminie uznaje się za uzgodnienie decyzji. Treść art. 53 ust. 5c u.p.z.p. nie pozostawia w tym względzie żadnych wątpliwości, a stanowisko GDOŚ zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, iż w sytuacji, gdy organ główny nie korzysta z prawa do wydania decyzji o warunkach zabudowy bez pisemnego stanowiska organu ochrony przyrody, nie ma podstaw do zaniechania obowiązku wyrażenia stanowiska w sprawie legalności projektu ww. decyzji po upływie terminu zawitego - nie znajduje prawnego uzasadnienia. Bez znaczenia dla dokonanej wyżej oceny pozostaje okoliczność, iż RDOŚ w O. pismem z dnia [...] czerwca 2010 r. poinformował Urząd Gminy [...], że ze względu na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, zajęcie stanowiska przez RDOŚ nie może nastąpić w terminie określonym w k.p.a. z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego (wizji lokalnej na działce objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy). Po pierwsze, termin określony w art. 53 ust 5c u.p.z.p., jako regulacja o charakterze szczególnym, wyłącza przepisy k.p.a. (w sprawie niniejszej art. 106 § 3 k.p.a.). Po drugie, jak już wyżej wskazano, termin z art. 53 ust. 5c u.p.z.p., jako termin zawity, nie podlega wydłużeniu ani przywróceniu. W świetle powyższego Sąd stwierdza, iż uzasadniony jest zarzut skargi odnośnie naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia RDOŚ w O. z dnia [...] czerwca 2010 r. jako wydanego po upływie 21-dniowego terminu, o którym mowa w art. 53 ust. 5c u.p.z.p. Skoro organ odwoławczy dostrzegł wadliwość zaskarżonego postanowienia organu I. instancji winien skorzystać z uprawnień kasacyjnych zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 in fine w zw. z art. 144 k.p.a. Uchylenie przez Sąd obu wydanych w sprawie postanowień z powodu naruszenia art. 53 ust. 5c u.p.z.p. czyni bezprzedmiotowym ocenę zaskarżonego postanowienia w kontekście pozostałych zarzutów podniesionych w skardze. Mając na względzie wszystko powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. - jak w pkt 2 sentencji wyroku.