IV SA/Wa 1341/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2011 r. sprawy ze skargi S. W. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącej S. W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska [...] działając na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) odmówił uzgodnienia projektu decyzji w sprawie realizacji inwestycji polegającej na budowie budynku rekreacji indywidualnej i zbiornika wybieralnego na nieczystości płynne na działce ew. nr [...] położonej w miejscowości W. w gminie P. w obrębie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...]. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że przedmiotowa inwestycja ma być zlokalizowana w stumetrowej strefie od brzegu rzeki. Zgodnie zaś z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] 2005 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...] z p. zm.) zwanego dalej "rozporządzeniem nr [...]", zakazuje się lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska [...] podał w uzasadnieniu, że z pisma [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych [...] wynika, że ciek wodny łączący jezioro C. z jeziorem G. stanowi rzeką G. Wobec ustalenia, że ww. ciek wodny stanowi rzekę lokalizowanie inwestycji w odległości mniejszej niż 100 m od brzegu rzeki jest zakazane. Organ podał, że w niniejszej sprawie odległość najdalszego punktu działki od wymienionej rzeki wynosi 57,7 m i w związku z tym nie jest możliwe pozytywne zaopiniowanie inwestycji. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła S. W. będąca wnioskodawczynią w sprawie ustalenia warunków zabudowy. W zażaleniu strona podniosła, że ciek wodny znajdujący się w pobliżu planowanej inwestycji nie może być uznany za rzekę. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że przedmiotowa działka leży w obrębie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...], na terenie którego obowiązują określone zakazy dotyczące lokalizacji obiektów budowlanych. W § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia [...] Wojewody [...] z [...] 2005 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu zakazuje się między innymi lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Zgodnie z § 3 ust 3 rozporządzenia nr [...] zakaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 8 rozporządzenia nie dotyczy zbiorników antropogenicznych o powierzchni do 1 ha, cieków wodnych stanowiących budowle i urządzenia melioracyjne, terenów przeinaczonych pod zabudowę, dla których szerokość strefy zakazu zabudowy wyznacza się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, przypadków budowy obiektów budowlanych, gdy w wyznaczonej strefie znajduje się zespół istniejącej zabudowy, które mają uzupełniać, bądź do których będą przylegać nowo planowane obiekty. Organ odwoławczy podkreślił, że w niniejszej sprawie nie mają zastosowania wyjątki od zakazu lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych. W ocenie organu drugiej instancji Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska [...] prawidłowo odmówił uzgodnienia warunków zabudowy planowanej inwestycji, gdyż znajduje się ona w odległości mniejszej niż 100 m od rzeki Skargę na postanowienie organu odwoławczego wniosła S. W. Skarżąca zarzuciła, że postanowienie wydane zostało z naruszeniem prawa tj. bez należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i z całkowitym pominięciem słusznego interesu strony. Skarżąca wskazała, że organy administracji bezzasadnie oparły swoje odmowne rozstrzygnięcie na informacji z pisma [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych [...], że ciek wodny łączący jezioro C. z jeziorem G. stanowi rzeką i w związku z tym błędnie uznano, że nie jest możliwa lokalizacja inwestycji w odległości mniejszej niż 100 m od tego cieku wodnego. Skarżąca podniosła także, że w stosunku do działek sąsiednich wydano zgody na lokalizację Inwestycji chociaż odległość od cieku wodnego jest podobna. Wskazując na te okoliczności, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm. - dalej w skrócie: P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, uznał iż zaskarżone postanowienie narusza przepisy prawa procesowego, które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a co za tym idzie skarga zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu, stan faktyczny sprawy nie został wyjaśniony w sposób wyczerpujący i dokładny. W sprawie doszło do naruszenia art. 7, 77 i 75 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, bez uwzględnienia słusznego interesu obywatela. Zdaniem orzekających w sprawie organów planowana inwestycja miałaby zostać zlokalizowana w odległości mniejszej niż 100 m. od rzeki. Fakt ten został zakwestionowany przez skarżącą, która zarzuciła, że znajdujący się w pobliżu ciek wodny nie jest rzeką. Skarżąca zarzuciła również, że na działce sąsiedniej ustalono warunki zabudowy nie uznając, że przedmiotowy ciek wodny jest rzeką. Zdaniem Sądu organ ochrony środowiska nie ustalił w sposób niebudzący wątpliwości , że ciek wodny znajdujący się w pobliżu terenu planowanej inwestycji jest rzeką. Z pisma [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych [...] z dnia 2 lutego 2011 r. - na które to pismo powoływały się orzekające w sprawie organy obu instancji - wynika, że ciek wodny łączący jezioro C. z jeziorem G. stanowi rzeką G. Nie podano jednak na jakiej podstawie [...] Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych [...] przyjął, że wskazany ciek wodny jest rzeką. Kwestia ta zatem nie została jednoznacznie wyjaśniona przez organ uzgadniający decyzję o warunkach zabudowy. Należy zaznaczyć, że okoliczność ta ma w sprawie podstawowe znaczenie. Dlatego zdaniem Sądu, przedwcześnie organ uzgadniający uzasadniając swoje stanowisko w przedmiocie inwestycji skarżącej powołał się na zakaz zabudowy w odległości 100m od brzegu rzeki, bez należytej analizy, czy w rzeczywistości zaistniała przesłanka do zastosowania przedmiotowego zakazu. Organ uzgadniający powinien także w trakcie swojego postępowania wyjaśnić, czy istotnie na sąsiednich działkach znajdujących się w podobnej odległości od cieku wodnego dokonano uzgodnień inwestycji budowlanych. Organy nie mogą bowiem stosować prawa wybiórczo, w zależności od tego, kto jest inwestorem, wnoszącym o uzgodnienie planowanej inwestycji. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.