III OZ 370/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak po rozpoznaniu w dniu 10 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E.E. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 lutego 2024 r., sygn. akt II SPP/Kr 51/23 o odrzuceniu zażalenia w sprawie ze skargi E.E. na bezczynność Prokuratora Okręgowego w Krakowie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z 15 lutego 2024 r., II SPP/Kr 51/23 odrzucił zażalenie E.E. (dalej "skarżąca") na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 3 stycznia 2024 r. o utrzymaniu w mocy postanowienia referendarza z 26 października 2023 r., II SPP/Kr 51/23. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że postanowieniem z 3 stycznia 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie utrzymał w mocy postanowienie referendarza z 26 października 2023 r., II SPP/Kr 51/23 oddalające wniosek skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych i o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Na postanowienie z 3 stycznia 2024 r., II SPP/Kr 51/23 skarżąca wniosła zażalenie. Wskazała, że zaskarża dwa orzeczenia wpadkowe, domagając się ich uchylenia. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że wojewódzki sąd administracyjny, rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy, orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Oznacza to, że skarżącej nie przysługiwał środek zaskarżenia. Wobec tego, Sąd postanowił o odrzuceniu zażalenia, uznając je za niedopuszczalne. Skarżąca, nie zgadzając się z powyższym postanowieniem, wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie, domagając się jego uchylenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zasadnie przyjął Sąd pierwszej instancji, że zgodnie z mającym zastosowanie w sprawie art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej p.p.s.a.) na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 3 stycznia 2024 r., II SPP/Kr 51/23 – wydane po rozpoznaniu sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego tego Sądu z 26 października 2023 r., którym oddalono wniosek skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu – zażalenie nie przysługuje. Zgodnie z art. 260 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Z kolei na podstawie art. 260 § 2 zd. drugie p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Orzeczenia sądu stają się prawomocne z chwilą ich wydania i nie przysługują od nich żadne środki odwoławcze, w tym także zażalenie (art. 168 § 1 p.p.s.a.). W związku z tym, należało podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, który uznał, że wniesione przez skarżącą zażalenie na postanowienie Sądu utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego o oddaleniu wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych i o ustanowienie pełnomocnika z urzędu jest niedopuszczalne i jako takie podlega odrzuceniu. Z powyższych względów nie było podstaw do uwzględnienia wniesionego zażalenia, co skutkowało jego oddaleniem w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a.