I OZ 975/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1704/11 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia i mianowania na stanowisko służbowe postanawia: oddalić zażalenie. W dniu 21 czerwca 2011 r. J. M., działając przez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] maja 2011 r. nr [...], uchylającą rozkaz personalny Komendanta Sudeckiego Oddziału Straży Granicznej w części dotyczącej terminu zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego oraz mianowania na stanowisko starszego kontrolera do Spraw Dokumentów Zespołu Kontroli Ruchu Granicznego Grupy Granicznej Placówki SG kat. II we Wrocławiu – Starachowicach i ustalającą nowy termin zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego na dzień 30 czerwca 2011 r. oraz ustalającą nowy termin mianowania na nowe stanowisko służbowe na dzień 1 lipca 2011 r. W powyższej skardze pełnomocnik J. M. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w zakresie ustalenia nowego terminu zwolnienia ze stanowiska służbowego z dniem 30 czerwca 2011 r. i wskazania nowego terminu mianowania na stanowisko służbowe na dzień 1 lipca 2011 r. Pełnomocnik skarżącego podniósł, że natychmiastowe wykonanie decyzji wywoła znaczną szkodę, a nadto spowoduje trudne do odwrócenia skutki. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że skarżący zamieszkuje w A. koło M., a nowe miejsce pełnienia służby zostało wyznaczone w odległości 180 km, tj. PSG W.-S. Podał, że skarżący uzyskuje wynagrodzenie w średniej wysokości 3 000 zł, natomiast jego wydatki na obsługę podstawowych potrzeb życiowych oraz spłatę zaciągniętych zobowiązań wynoszą 2 044,92 zł. Wyjaśnił, że skarżący będzie wydawał na dojazdy 960 zł, przy przyjęciu 8 służb po 24 godziny, natomiast przy 12 służbach po 12 godzin koszt ten wzrośnie do kwoty 1920 zł miesięcznie. Skarżący otrzyma od Straży Granicznej zwrot braku kwatery w kwocie 400 zł miesięcznie. Oznacza to, że skarżący będzie dopłacał do dojazdów do miejsca pracy od 560 zł do 1 520 zł miesięcznie. Pełnomocnik skarżącego podniósł, iż oznacza to dla skarżącego ruinę finansową, brak płynności finansowej, zadłużanie się, ryzyko wypowiedzenia kredytów. Ponadto skarżący ma nieuregulowane zobowiązania wobec żony, dzieci i rodziców. Z dnia na dzień rodzina skarżącego zostanie pozbawiona fizycznej pomocy, co wywoła kryzys małżeński, problemy wychowawcze z dziećmi oraz brak opieki nad ojcem, który jest kaleką. Pełnomocnik skarżącego wniósł o dopuszczenie jako dowodu załączonych do skargi szeregu dokumentów, wskazujących m.in. na dochody i wydatki skarżącego i jego rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, postanowieniem z dnia 28 października 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1704/11, na podstawie art. 61 §3 i §5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu postanowienia sąd stwierdził, że jednym z normalnych następstw przeniesienia na stanowisko służbowe w innej miejscowości jest rozłąka z rodziną albo konieczność przeprowadzki. Sytuacja związana ze stanem zdrowia ojca skarżącego, czy też rozłąka z rodziną nie mogą świadczyć o tym, że wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki. W ocenie sądu I instancji, skutki w postaci przeprowadzki rodziny skarżącego do miejscowości, w której znajduje się jego nowe stanowisko służbowe albo też wyłącznie skutek w postaci rozłąki z najbliższymi, nie stanowią trudnych do odwrócenia w znaczeniu jakie nadaje im art. 61 §3 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zażalenie na postanowienie wniósł skarżący, zaskarżając je w całości i wnosząc o jego zmianę polegającą na wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. W głównych motywach uzasadnienia zażalenia wywodzono, że okoliczności sprawy, tj. brak zapewnienia transportu do nowego miejsca pracy, przerzucenie kosztów dojazdów z organu administracyjnego na funkcjonariusza, wywołanie niekorzystnych dla skarżącego skutków dla jego zobowiązań publiczno – prawnych, nie liczenie się z sytuacją rodzinną, przemawiają za zasadnością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) "Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w §1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy". Co do zasady, prawdopodobieństwo zaistnienia szkody lub powstania trudnego do odwrócenia skutku powinno wynikać z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Przyjęcie powyższego jest zasadne przede wszystkim w sytuacji, gdy skonkretyzowanie potencjalnych - szkody lub trudnego do odwrócenia skutku - przez sam Sąd, jest utrudnione chociażby ze względu na rodzaj decyzji lub ilość uczestników postępowania w sprawie (chodzi o ich ewentualne szkody lub trudne do odwrócenia skutki, które mogą zaistnieć w związku z wykonaniem aktu lub czynności). Decyzja Komendanta Głównego Straży Granicznej uchylająca rozkaz personalny Komendanta Sudeckiego Oddziału Straży Granicznej o zwolnieniu skarżącego z zajmowanego stanowiska służbowego i mianowania na inne stanowisko służbowe, wywołuje skutek w postaci ustalenia nowego terminu zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i mianowania na nowe stanowisko służbowe. W zaskarżonym postanowieniu Sąd I instancji w pełni prawidłowo stwierdził, że każda decyzja wywołuje określone skutki prawne, a wstrzymanie wykonania decyzji możliwe jest tylko wtedy, gdy grozi to wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki. Sytuacja mianowania na nowe stanowisko służbowe wiąże się zawsze z modyfikacją stosunku służbowego łączącego pracownika z pracodawcą. Modyfikacja ta może dotyczyć również miejsca wykonywania służby, a do funkcjonariusza należy – jak zasadnie wskazał sąd I instancji – wybór jednego z wariantów, tj. albo uznanie rozłąki z rodziną, albo zmiana miejsca zamieszkania całej rodziny. Zasadnie również stwierdził sąd I instancji, że sytuacja związana ze stanem zdrowia ojca skarżącego, czy też rozłąka z rodziną nie mogą świadczyć o tym, iż wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki. W tym stanie rzeczy, skoro zażalenie nie zawierało usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 w związku z art. 197 §2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.