III SAB/Gd 22/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Felicja Kajut po rozpoznaniu w dniu 31 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. K. dotyczącej bezczynności Wojewody w przedmiocie uchylenia uchwały Rady Miasta z dnia 28 kwietnia 2011 r. [...] w sprawie: uchwalenia "Planu rozwoju A Sp. z o.o." postanawia odrzucić skargę. W dniu 30 sierpnia 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynęło pismo podpisane przez Z. K. i zatytułowane "skarga w trybie administracyjnym na mocy art. 227 KPA i inne". Z treści pisma wynika, że Z. K. kwestionuje brak merytorycznego rozpoznania przez Wojewodę wniosku o uchylenie wadliwej uchwały Rady Miasta z dnia 28 kwietnia 2011 r. Nr [...]. W piśmie w/w zarzuca funkcjonariuszom Wojewody m.in. "[...] pasywne zachowanie, spolegliwość, obojętność, trywializm, lekceważenie petenta [...], Wojewodzie zaś bezczynność i zaniechania, jak i to że swoim nagannym stanowiskiem narusza porządek prawno-administarcyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wniesienie skargi do sądu administracyjnego w pierwszej kolejności determinuje dokonanie oceny czy skarga jest w ogóle dopuszczalna tzn. czy ze względu na przedmiot zaskarżenia (akt, czynność lub zaniechanie organu administracji publicznej) może zostać rozpoznana merytorycznie przez sąd, czy może zakwestionowany w niej akt, czynność lub zaniechanie organu nie podlega kontroli sądu administracyjnego z woli ustawodawcy. Skarga w postępowaniu sądowo - administracyjnym jest bowiem sformalizowanym środkiem kontroli. W myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje bowiem orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a. Skarżący zarzucił Wojewodzie bezczynność w zakresie czynności nadzorczych mających na celu wyeliminowanie z obrotu prawnego powołanej wyżej uchwały Rady Miasta. Jak wynika z treści powołanego wyżej art. 3 § 2 cytowanej ustawy kontrola sprawowana przez sądy administracyjne nie obejmuje orzekania w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadku aktów nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego określonych w art. 3 § 2 pkt 7 cytowanej ustawy. Dodać należy, że w orzecznictwie utrwalił się pogląd, iż przedmiotem skargi do sądu administracyjnego może być rozstrzygnięcie organu nadzorczego, a nie zaniechanie, obojętnie w jakiej formie wyrażone, wydania przez organ nadzoru rozstrzygnięcia. Brak reakcji organu nadzoru na pisma zawierające żądanie podjęcia działań w trybie nadzoru nie jest bezczynnością organu uzasadniającą dopuszczalność wniesienia skargi do sądu administracyjnego (por. np. postanowienie NSA z dnia 23 marca 1994r., SA/Łd 703/94, ONSA 1995, nr 2, poz. 73; wyrok NSA z dnia 8 lipca 1991 r., SA/Ka 491/91, ONSA 1991, nr 3-4, poz. 68). Nadto mając na uwadze, że skarżący składając skargę na bezczynność Wojewody powołał się na art. 227 k.p.a.( tzw. skarga powszechna), Sąd pragnie zauważyć, że kognicja sądu administracyjnego nie obejmuje prowadzenia postępowania skargowego uregulowanego w art. 227 i n. k.p.a. w stosunku do organów administracji publicznej (w przedmiotowej sprawie w odniesieniu do Wojewody) jak i oceny prawidłowości prowadzenia przedmiotowego postępowania (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 1999 r., III SAB 7/99, opubl. ONSA 2001/1/27, baza LEX nr 40203). W związku z powyższymi okolicznościami wniesiona skarga podlegać musi odrzuceniu z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.