II GZ 218/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Czesława Socha po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia S. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z dnia 2 listopada 2011 r., sygn. akt III SA/Lu 590/11 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do złożenia skargi w sprawie ze skargi S. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. P. z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie wykreślenia z ewidencji działalności gospodarczej postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 2 listopada 2011 r., o sygnaturze III SA/Lu 590/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. odmówił S. P. przywrócenia terminu do złożenia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. P. z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] w przedmiocie wykreślenia z ewidencji działalności gospodarczej. Sąd I instancji wskazał, że sporządzona skarga na wskazaną decyzję SKO została wniesiona z uchybieniem terminu do dokonania tej czynności, bowiem termin do jej wniesienia upływał z dniem 22 września 2011r., zaś skarga nadana została za pośrednictwem poczty w dniu 24 września 2011r. Sąd rozpoznając wniosek o przywrócenie tego terminu stwierdził, że Skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminowi. Skarżący, bowiem argumentując wniosek o przywrócenie uchybionego terminu zawiłością sprawy oraz załamaniem nerwowym występującym w pewnym okresie czasu, nie przedstawił żadnych dowodów ani nie wskazał na jakiekolwiek okoliczności wskazujące na występowanie choroby w trakcie biegu terminu do wniesienia skargi oraz jej wpływy na możliwość podejmowania czynności procesowych. Wobec powyższego Sąd I instancji nie znalazł podstaw do przywrócenia terminu i w oparciu o art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) postanowiło o odmowie jego przywrócenia. Zażaleniem S. P. zaskarżył powyższe postanowienie w całości wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania na rozprawie ewentualnie o zmianę zaskarżonego postanowienia przez przywrócenie terminu do złożenia skargi. Postanowieniu zarzucił naruszenie art. 86 § 1 i 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu Żalący podniósł, że spełnił przesłanki wynikające z art. 86 i 87 powołanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, albowiem wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu, złożył go w ciągi siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi, dopełnił czynność, dla której określony był termin, wniosek zawierał okoliczności wskazujące na brak winy, a w sprawie powstały dla Skarżącego ujemne skutki w zakresie postępowania sądowoadministracyjnego. Skarżący podniósł, że nie zostały uwzględnione przez Sąd wszelkie okoliczności sprawy, w szczególności wskazujące na obiektywny miernik staranności przy wnoszeniu skargi. Wskazano, iż niezaprzeczalnym dla oceny sprawy był stan psychiczny Skarżącego polegający na roztargnieniu, ocenie sytuacji Skarżącego, złym samopoczuciu, gonitwie myśli, narastającym wewnętrznym konflikcie. Okoliczności te nie zostały wzięte pod rozwagę, z uwagi na rozpoznawanie wniosku przez Sąd na posiedzeniu niejawnym, co uniemożliwiło Stronie wypowiedzenie się i odniesienie się do merytorycznej treści sprawy dotyczącej decyzji organu, a w konsekwencji uniemożliwiło Skarżącemu skuteczną obronę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z treścią przepisów art. 86 § 1 i art. 87 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd przywróci termin do dokonania czynności w postępowaniu, który strona uchybiła, jeśli uchybienie to nastąpiło bez winy strony, a strona we wniosku o przywrócenie terminu wskaże na okoliczności uprawdopodobniające brak winy w uchybieniu terminowi. Jak zatem wynika, z powołanych przepisów, poza warunkami formalnymi wniosku o przywrócenie terminu, istotne dla oceny wniosku jest aby strona domagająca się przywrócenia uchybionego terminu uprawdopodobniła, że nie ponosi winy w jego uchybieniu. Chodzi zatem o wskazanie na okoliczności, z których wynikać będzie wniosek, że strona z przyczyn obiektywnych, a więc od niej niezależnych, przy dołożeniu wszelkich starań, nie była w stanie podjąć czynności procesowych w terminach dla nich przewidzianych. W niniejszej sprawie niewątpliwym jest uchybienie terminowi do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. B., które to uchybienie Skarżący uzasadniał złym stanem psychicznym i zawiłością sprawy uniemożliwiającym mu terminowi wniesienie skargi. Bezsprzecznie, na co wskazywał Sąd I instancji, a czemu Skarżący nie zaprzeczał, argumentacja dotycząca jego stanu psychicznego nie została poparta żadnymi dokumentami stwierdzającymi występowanie choroby lub innych zaburzeń w okresie otwartym do wniesienia skargi, a uniemożliwiającymi dochowanie tego terminu. W stanie sprawy gdzie Strona uchybienie terminowi upatrywała w niedyspozycji psychicznej, okolicznościami przemawiającymi za uznaniem takiej argumentacji za zasadną, byłyby zaświadczenia pochodzące od lekarza lub palcówki opieki zdrowotnej wskazujące na stan zdrowia Skarżącego wyłączający możliwość normalnego funkcjonowania przypadający lub obejmujący okres, w którym biegł termin do wniesienia skargi. Skoro Skarżący nie załączył do wniosku jakiegokolwiek dokumentu, o którym mowa wyżej, brak było podstaw do uznania aby wykazana została przesłanka braku winy określona w art. 86 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a tym samym brak było postaw do uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu. Zauważyć również należy, iż bez wpływu na prawidłowość postanowienia Sądu I instancji pozostaje okoliczność wydania tego orzeczenia na posiedzeniu niejawnym. Taką możliwość, bowiem przewiduje art. 86 § 1 zdanie drugie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym. Stwierdzenie okoliczności stanu psychicznego Skarżącego wymagało, bowiem specjalistycznej wiedzy z zakresu odpowiedniej dziedziny medycyny. Wiedza ta, w zakresie stwierdzenia istnienia dysfunkcji psychicznej i jej wpływu na funkcjonowanie Skarżącego mogła wynika z treści odpowiedniego dokumentu lub zaświadczenia, którego wnioskodawca nie przedstawił mimo istniejącego obowiązku, wynikającego z art. 87 § 2 ustawy. Skoro strona składając wniosek nie przedstawiła okoliczności przemawiających za jego zasadnością w sposób opisany powyżej, nie było podstaw do rozpoznawania wniosku w innym trybie postępowania. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.