II GSK 209/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marzenna Zielińska Sędzia NSA Maria Jagielska (spr.) Sędzia del. WSA Barbara Mleczko-Jabłońska Protokolant Marta Zawadzka po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi A. W. – B. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2011 r. sygn. akt II GSK 790/11 w sprawie ze skargi A. W. – B. na negatywny wynik procedury odwoławczej przeprowadzonej przez Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w O. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie wniosku o dofinansowanie realizacji projektu oddala skargę o wznowienie postępowania Zaskarżonym postanowieniem Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną A. W. – B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. z dnia 12 stycznia 2011 r., sygn. akt I SA/Op 641/10 w sprawie ze skargi A. W. – B. na negatywny wynik procedury odwoławczej Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Prawy w O. z dnia [...] listopada 2010 nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej. Referując stan faktyczny sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że Wojewódzki Urząd Pracy w O. (Instytucja Pośrednicząca II stopnia Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki) po przeprowadzeniu konkursu wybrał do dofinansowania projekt pod nazwą "Opolskie – region budzi się", którego beneficjentem był Powiat N., zaś celem projektu było wsparcie 30 kobiet zamieszkujących województwo O., zamierzających rozpocząć działalność gospodarczą. Skutkiem zakwalifikowania się wspomnianego projektu do realizacji było podpisanie w dniu [...] marca 2010 r. umowy o dofinansowanie między Wojewódzkim Urzędem Pracy w O. (Instytucją Pośredniczącą II stopnia), a Powiatem N. i Centrum Kształcenia Praktycznego w N. z filią w G. (beneficjentem). W realizowanym projekcie wzięła udział m.in. A. W. – B., która złożyła wniosek o przyznanie jednorazowej dotacji inwestycyjnej do przedsięwzięcia w postaci uruchomienia klubokawiarni w O.. Pismem z dnia [...] września 2010 r. Centrum Kształcenia Praktycznego poinformowało skarżącą o wstępnej liście rankingowej, na której wniosek skarżącej znalazł się na 29 pozycji, a dotację mogły otrzymać tylko wnioski znajdujące się na pozycjach od 1 do 20. Następnie pismem z dnia [...] października 2010 r. Centrum Kształcenia Praktycznego poinformowało skarżącą o sporządzeniu ostatecznej listy rankingowej, na której jej wniosek nie zakwalifikował się do dotacji z powodu wykorzystania puli środków na ten cel. Od tej informacji A. W. – B. wniosła odwołanie, zarzucając, że Regulamin przyznawania środków finansowych na rozwój przedsiębiorczości w ramach realizowanego projektu pozbawia prawa odwołania od decyzji uczestniczkę projektu, której wniosek o dofinansowanie uzyskał negatywną ocenę, lecz nie został odrzucony. Pismem z dnia [...] listopada 2010 r. Centrum Kształcenia Praktycznego poinformowało A. W. – B., że Regulamin przyznawania środków finansowych na rozwój przedsiębiorczości został zatwierdzony przez Instytucję Pośredniczącą II stopnia i opracowany w oparciu o Wytyczne dla beneficjentów (Projektodawców) oraz beneficjentów pomocy ubiegających się o wsparcie w ramach Działania 6.2 "Wsparcie oraz promocja przedsiębiorczości oraz samozatrudnienia", priorytetu VI "Rynek pracy otwarty dla wszystkich" Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki w województwie O.. Na podstawie powyższych regulacji procedura odwoławcza przysługuje wnioskom, które zostały odrzucone, a wniosek uczestniczki nie został odrzucony, tylko nie zakwalifikował się do otrzymania wsparcia z powodu wykorzystania puli środków. Procedura odwoławcza została również przedstawiona w Regulaminie uczestnictwa w projekcie "Opolskie – region budzi się", z którym uczestniczka zapoznała się przed przystąpieniem do projektu i zaakceptowała go podpisując oświadczenie w formularzu rekrutacyjnym. Wynikiem procedury odwoławczej jest ostateczna lista rankingowa umieszczona na stronach internetowych, stąd nie ma możliwości ponownej oceny wniosku, a podjęta decyzja w tym zakresie jest wiążąca i ostateczna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r. odrzucił skargę uznając, że sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych. Sąd I instancji przypomniał, że zakres kontroli administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne wynika z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 270 z 2012.; dalej p.p.s.a.), który enumeratywnie wylicza formy działania administracji publicznej podlegające kontroli sądowoadministracyjnej oraz z art. 3 § 3 p.p.s.a., który przewiduje kontrolę sądową także w sprawach, w których taką kontrolę przewidują przepisy szczególne. Ustawą zawierającą przepisy szczególne ustanawiające kontrolę sądowoadministracyjną jest ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. nr 84 poz. 712 z 2009 r.; dalej uzppr.). Sąd wskazał, że zgodnie z art. 30c ust. 1 uzppr., po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, o której mowa w art. 30b ust. 4 ustawy, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Art. 30b uzppr. dotyczy negatywnej oceny projektu dokonanej przez instytucje organizujące konkurs, wymienione w art. 29 ustawy, a więc przez instytucję zarządzającą, instytucję pośredniczącą lub instytucję wdrażającą. Przez "projekt" należy natomiast rozumieć - stosownie do art. 5 pkt 9 ustawy - przedsięwzięcie realizowane w ramach programu operacyjnego na podstawie decyzji lub umowy o dofinansowanie, zawieranej między beneficjentem, a instytucją zarządzającą, instytucją pośredniczącą lub wdrażającą, przy czym przepisy art. 30b – art. 30g uzppr. dotyczą wyboru do dofinansowania projektów, o których mowa w art. 28 ust. 1 pkt 3 omawianej ustawy (wyłonionych w trybie konkursu). Zdaniem Sądu I instancji, skarżąca jest uczestnikiem projektu (beneficjentem pomocy), jednakże status ten nie jest tożsamy ze statusem beneficjenta, o którym mowa w art. 5 pkt 3 uzppr. Przedsięwzięcie miało być realizowane na podstawie umowy między beneficjentem (Centrum Kształcenia Praktycznego w N. z filią w G. działające w partnerstwie z Powiatowym Urzędem Pracy w N.) a beneficjentem pomocy, zatem w sprawie nie mają zastosowania przepisy art. 30b- 30g uzppr. Skarga na podstawie art. 30c tej ustawy przysługiwałaby jedynie beneficjentowi (projektodawcy), tj. Powiatowi N./Centrum Kształcenia Praktycznego w N. z filią w G. na negatywną ocenę projektu "Opolskie – region budzi się" dokonaną przez Wojewódzki Urząd Pracy w O. jako Instytucję Wdrażającą/Pośredniczącą II stopnia. Konkludując, Sąd I instancji uznał, że zaskarżone pismo z dnia [...] listopada 2010 r. nie stanowi informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej w rozumieniu art. 30c uzppr., jak też nie jest aktem wymienionym w art. 3 § 2 p.p.s.a. Brak też jest przepisów szczególnych, które przewidywałyby w tego rodzaju sprawach sądową kontrolę (3 § 3 p.p.s.a.). W konsekwencji skarga na wspomniane pismo podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej skarżącej, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił ją. Wskazał, że nieoznaczenie strony przeciwnej w komparycji postanowienia Sądu I instancji nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia, ponieważ z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że Sąd prawidłowo ocenił pozycję podmiotów działających przy realizacji Programu Operacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny przypomniał zasady udzielania pomocy publicznej w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki i zasady zaskarżalności aktów administracyjnych do sądów administracyjnych i podkreślił, że dopuszczalność kontroli sądowoadministracyjnej w zakresie innym niż wynikający z art. 3 § 2 p.p.s.a. musi wynikać z ustawy szczególnej, w rozpoznawanej sprawie z uzppr., a upoważnienia tego nie można interpretować rozszerzająco. Zakres kontroli sądowoadministracyjnej na gruncie uzppr. określają przepisy art. 30 b i 30 c, które stanowią podstawę wystąpienia ze skargą jako kontynuację procedury odwoławczej. Ustawa nie przewiduje natomiast kontroli działań beneficjentów projektu wobec beneficjentów Pomocy, które to działania regulowane są projektem i umową pomiędzy Beneficjentem, a Instytucją Pośredniczącą. W związku z powyższym NSA uznał, że w toku realizacji projektu nie służy uczestnikowi projektu skarga do sądu administracyjnego, w konsekwencji zaś za nieuzasadnione Sąd uznał zarzuty naruszenia art. 3 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 28 ust. 1 pkt 3, art. 30 b ust. 1, art. 30 c ust. 1 i ust. 3 pkt 1 uzppr.. WSA nie znalazł również podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. przewidującego kontrolę sądowoadministracyjną aktów i czynności administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Jak stwierdził NSA przystąpienie do projektu i poddanie się procedurze wyboru przewidzianej projektem nie rodzi po stronie uczestnika uprawnienia do uzyskania pomocy publicznej. Z tego względu czynności operatora Pomocy, jako nie dotyczące wynikających z przepisów prawa uprawnień kandydata na beneficjenta pomocy, nie podlegają kontroli sądowoadministracyjnej na wskazanej podstawie. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że WSA nie naruszył prawa odrzucając skargę. Sąd uznał również, że nie doszło do naruszenia zasady prawa do sądu wyrażonej w art. 45 ust. 1 Konstytucji, ponieważ Konstytucja odsyła w tym zakresie wprost do ustaw szczególnych regulujących właściwość sądów. Nie można więc z art. 45 ust. 1 w związku z art. 8 ust. 2 Konstytucji wywieść zasady, że w każdej sprawie i zawsze dopuszczalna jest droga sądowa, a właściwość sądów administracyjnych określa art. 3 § 2 § 3p.p.s.a. Z przepisów tych nie wynika możliwość kontroli sądowej stosunków prawnych pomiędzy projektodawcą ( Beneficjentem), a uczestnikami projektu, którzy beneficjentami Pomocy nie zostali. NSA stwierdził, że nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 161 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską i rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz.Urz.UE L z dnia 31 lipca 2006 r.) z uwagi na jego nieprecyzyjne sformułowanie. Skargą o wznowienie postępowania zakończonego opisanym postanowieniem NSA A. W. – B. domagała się wznowienia postępowania zakończonego omówionym wyżej prawomocnym postanowieniem NSA, uchylenia orzeczenia w całości i rozpoznania skargi poprzez stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, ewentualnie uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania ze wskazaniem w trybie art. 190 p.p.s.a., że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazała, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 12 grudnia 2011 r., sygn. akt P 1/11 orzekł o niezgodności art. 5 pkt 11, art. 30 b ust. 1 zd. pierwsze i ust. 2, art. 30 c ust. 1 uzppr. z Konstytucją RP, co stanowi podstawę wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem NSA opartym na tych przepisach. W związku z powyższym wywiodła, że konieczne jest wznowienie postępowania w sytuacji zmiany "otoczenia prawnego, w którym dokonuje się ocen sytuacji powstałych w ramach systemów realizacji". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania nie może zostać uwzględniona. Wznowienie postępowania jako instytucja wyjątkowa mająca na celu podważenie prawomocnego orzeczenia sądowego uruchamiana może być w oparciu o jedną ze wskazanych w dziale VII ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podstaw. W odniesieniu do zaskarżonego postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżąca oparła skargę o wznowienie na art. 272 § 1 p.p.s.a. podnosząc, iż orzeczeniem z dnia 12 grudnia 2011 r. w sprawie o sygn. akt P 1/11, Trybunał Konstytucyjny stwierdził niezgodność z Konstytucją przepisów, które legły u podstaw zaskarżonego postanowienia, tj. art. 5 pkt 11, art. 30b ust. 1 oraz art. 30c ust. 1 ustawy z zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Zdaniem wnoszącego skargę o wznowienie, stwierdzona przez TK niekonstytucyjność wskazanych wyżej przepisów ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, na podstawie których wydane zostało zaskarżone postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2011 r., konsumuje przesłankę do wznowienia postępowania na podstawie wskazanego przepisu. Jak argumentowała skarżąca, odwołując się do zakwestionowanego przez Trybunał przepisu art. 5 pkt 11) uzppr. i przywołując zarzuty skargi kasacyjnej, system realizacji określa w odniesieniu do naboru projektów wyłanianych w konkursie przysługujące wnioskodawcy środki odwoławcze, tymczasem skarżąca, mimo że uczestniczyła w konkursie ( była wnioskodawcą), przyjętym systemem realizacji została pozbawiona prawa skargi do sądu administracyjnego, co narusza Konstytucję. Zdaniem skarżącej brak jest argumentów, które uniemożliwiałyby uznanie jej za uczestnika konkursu, a tryb zaskarżenia rozstrzygnięcia konkursu ( wyniku oceny projektu) powinien wynikać wprost z ustawy. Zauważyć należy, iż przedmiotowa skarga o wznowienie postępowania skierowana jest przeciwko postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, który kontrolował kasacyjnie wydane na podstawie art. 58 § 1 i § 3 p.p.s.a. postanowienie o odrzuceniu skargi z powodu niedopuszczalności drogi sądowej. NSA, stosownie do dyspozycji art. 183 § 1 p.p.s.a. orzekał w granicach wytyczonych skargą kasacyjną i odpowiednio do postawionych zarzutów badał, czy Sąd I instancji rzeczywiście niezasadnie odstąpił, jak twierdził kasator, od merytorycznego badania sprawy. Zaskarżonym wznowieniowo postanowieniem NSA, odnosząc się między innymi do zarzutów naruszenia art. 3 § 3 i § 2 pkt 4 p.p.s.a. oraz art. 30b i 30c uzppr., stwierdził, iż postawione przez kasatora zarzuty nie są usprawiedliwione, a wybór projektu do dofinansowania w ramach konkursu, w którym uczestniczyła skarżąca nie mógł zostać poddany kontroli sądowoadministracyjnej. Granice rozpoznania sprawy z wniesionej skargi o wznowienie zakreśla, stosownie do art. 282 § 1 p.p.s.a., wskazana przez skarżącą podstawa, a więc art. 272 § 1 p.p.s.a. i wskazany wyżej wyrok Trybunał Konstytucyjnego z 12 grudnia 2011r., który został opublikowany dnia 27 grudnia 2011r. Zatem, ponowne rozpatrzenie sprawy ze skargi o wznowienie postępowania zakończonego orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego powinno, ze względu na wynikający z art. 282 § 1 p.p.s.a. obowiązek rozpoznania sprawy w granicach wznowienia, polegać na skonfrontowaniu zakwestionowanych przez Trybunał przepisów z tymi, które podniesione w skardze kasacyjnej, podlegały ocenie sądu kasacyjnego, przy czym ze względu na etap, w którym następuje wznowienie, sąd rozpoznający taką skargę będzie związany granicami wytyczonymi wcześniej przez skargę kasacyjną. Innymi słowy postępowanie ze skargi o wznowienie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym musi ograniczać się do tych przepisów prawa materialnego i procesowego, które były przedmiotem kontroli kasacyjnej, przy czym to ponowne postępowanie musi być prowadzone z perspektywy wskazanej podstawy wznowieniowej, a więc w przypadku wniesienia skargi na podstawie art. 272 § 1 p.p.s.a. – z perspektywy wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Ponownie rozpoznając sprawę, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego orzeczenia. Zasadniczym powodem takiej oceny jest, iż skarżąca nie brała jak twierdzi udziału w konkursie, o którym mowa w art. 28 ust. 1 pkt 3 uzppr., a jedynie była uczestnikiem wyłonionego w drodze konkursu, na podstawie art. 29 cyt. ustawy, projektu "Opolskie – region budzi się" realizowanego w wyniku zawartej umowy cywilnoprawnej pomiędzy Wojewódzkim Urzędem Pracy ( Instytucja Pośrednicząca II stopnia ), a projektodawcą - Powiatem N. - Centrum Kształcenia Praktycznego w N. z filią w G. (beneficjentem ). Składając do realizującego wygrany projekt wniosek o jednorazowe dofinansowanie, skarżąca podlegała rygorom wynikającym z zasad przewidzianych zwycięskim projektem, mających zastosowanie do wszystkich uczestniczek tego projektu. Dystrybucja środków finansowych uzyskanych w wyniku wygranego konkursu przez beneficjenta prowadzona była więc według reguł zaproponowanych w wybranym do dofinansowania projekcie i podlegała rygorom zawartej o jego realizację umowy cywilnoprawnej, co podkreślał zresztą w zaskarżonym postanowieniu Naczelny Sąd Administracyjny. W świetle takiego sposobu ukształtowania procesu rozdziału środków finansowych, podmiotami, którym przysługiwały przewidziane ustawą o zasadach prowadzenia polityki rozwoju środki odwoławcze, a następnie skarga do sądu administracyjnego, byli wszyscy ci, którzy uczestniczyli w konkursie zorganizowanym przez Wojewódzki Urząd Pracy w O., w tym Powiat N.. Nie były uczestnikami tego konkursu i nie korzystały z możliwości składania odwołania i skargi do sądu, te osoby fizyczne, które złożyły wnioski o dofinansowanie w ramach wybranego projektu. Jak prawidłowo zważył Naczelny Sąd Administracyjny w zaskarżonym postanowieniu, osób tych nie wiązała żadna relacja ani z Ministrem Rozwoju Regionalnego jako instytucją zarządzającą Programem Operacyjnym Kapitał Ludzki, ani z Samorządem Województwa O. działającego za pośrednictwem Zarządu tego województwa jako instytucją pośredniczącą I stopnia czy wreszcie z Wojewódzkim Urzędem Pracy w O. jako instytucją pośredniczącą II stopnia. Tymczasem przyjęte cyt. ustawą i zawarte w rozdziale 5 dotyczącym realizacji programów operacyjnych przepisy odnoszą się wyłącznie do obowiązków i praw określonych uczestników procesu rozdziału środków finansowych na przyjęte programami cele, poczynając od podmiotu odpowiadającego za prawidłowość realizacji programu operacyjnego – instytucji zarządzającej, przez możliwych uczestników realizacji programu – instytucję pośredniczącą i wdrażającą aż po podmioty, które ubiegają się o dofinansowanie w danym konkursie – wnioskodawców. Zakończenie procedury konkursowej realizowanej w oparciu o przepisy ustawy, a więc wyłonienie beneficjenta w rozumieniu art. 5 ust. 1 uzppr. i zawarcie z nim na podstawie art. 30 ust. 1 tej ustawy umowy o dofinansowanie jego projektu kończy postępowanie mające na celu przyznanie środków finansowych. Dalsza ich dystrybucja przez beneficjanta musi dokonywać się wyłącznie w oparciu o zasady określone wygranym projektem, a ich przestrzeganie poddane jest stosownie do dyspozycji art. 35e ustawy, kontroli instytucji zarządzającej oraz innych wskazanych w ust. 1 tego artykułu podmiotów, pod względem prawidłowości realizacji projektu. Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, iż stanowiący podstawę skargi o wznowienie postępowania wyrok Trybunału jest dla wyniku sprawy ocenianej przez Sąd I instancji, a następnie przez sąd kasacyjny obojętny, bowiem skutki tego orzeczenia dotykać mogą jedynie wskazane w ustawie podmioty uczestniczące z mocy ustawy w rozdziale środków z budżetu państwa lub ze źródeł zagranicznych. W określonym stanie faktycznym sprawy, w której zadane zostało przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi pytanie prawne, Trybunał Konstytucyjny za niezgodny z art. 87 Konstytucji RP uznał przepis art. 5 pkt 11) ustawy przez to, że dopuszcza uregulowanie praw i obowiązków wnioskodawców w trakcie naboru projektów finansowanych z programu operacyjnego poza systemem źródeł prawa powszechnie obowiązującego. Podobnie Trybunał uzasadnił niekonstytucyjność przepisów art. 30b ust. 1 zdanie pierwsze i ust. 2 oraz art. 30c ust. 1 uzppr. uznając, iż nie odpowiada standardom konstytucyjnym regulowanie przysługujących wnioskodawcy środków odwoławczych poza systemem źródeł powszechnie obowiązującego prawa i uzależnianie prawa do skargi do sądu administracyjnego od wyczerpania środków odwoławczych w taki sposób ukształtowanych. Naruszenie przepisów art. 30b ust 1 i ust. 2 oraz art. 30c ust. 1 uzppr. skarżąca uzasadniała tym, że droga sądowa przysługuje jedynie beneficjentowi, a nie skarżącej. W ocenie składającej skargę o wznowienie przywołane orzeczenie Trybunału pozostaje w związku z wydanymi w sprawie orzeczeniami i stanowi potwierdzenie wątpliwości skarżącej wyrażonych w skardze kasacyjnej. Z powyższą konstatacją zgodzić się nie można z tego względu, że jak już zostało wyjaśnione wyżej, skarżąca, nie biorąc udziału w konkursie wskazanym w art. 28 ust. 3 uzppr. nie mogła być także wnioskodawcą, o którym mowa w art. 30b i 30c tej ustawy, a tylko tej kategorii podmiotów dotyczy orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego. Bez znaczenia na prawo skarżącej skorzystania ze srodków odwoławczych wskazanych w ustawie, a następnie na prawo złożenia skargi do sądu pozostaje fakt, iż w dokumentach ustalających zasady konkursu, w którym wyłoniono projekt "Opolskie – region budzi się", skarżąca, składając w ramach tego projektu wniosek o jednorazowe dofinansowanie, określona została mianem beneficjenta pomocy ( jak wszyscy inni składający wnioski do podmiotu, który wygrał konkurs). Zawarte w systemie realizacji programu postanowienie, że beneficjentom pomocy nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego należy traktować jako konsekwencję takiego ukształtowania drogi odwoławczej i skargowej w ustawie i zawarowania jej wyłącznie dla uczestników konkursu, o którym mowa w art. 28 ust. 1 pkt 3 uzppr. Osoba składająca wniosek w ramach wygranego projektu ( beneficjent pomocy), nie może w wyniku określenia jej jako beneficjenta pomocy, być utożsamiana z beneficjentem, bowiem ten może zostać wyłoniony jedynie w procedurze wskazanej w ustawie i może uzyskać dofinansowanie swego projektu w oparciu o umowę zawartą z instytucją zarządzającą lub działającą w jej imieniu instytucją pośredniczącą lub wdrażającą ( nart. 30 ust. 1 uzppr. ). Wniosek skarżącej nie mógł uzyskać pomocy w takim trybie, o czym przesądził nie system realizacji, lecz ustawa w jej przepisach ogólnych oraz tych zawartych w rozdziale 5. W tym sensie orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego dotyczącego niezgodności art. 5 pkt 11) cyt. ustawy z Konstytucją nie może oddziaływać na sytuację skarżącej, a tym samym na wynik sprawy. Na marginesie zaznaczyć wypada, że skarżąca nie podnosiła naruszenia art. 5 pkt 11) uzppr., tak jak nie kwestionowała wprost naruszenia art. 28 ust. 1 pkt 3, a jedynie poprzez naruszenie art. 30b i 29 w związku z art. 30b – 30g cyt. ustawy. Ponieważ jednak art. 5 pkt 11) uzppr. jest ściśle związany z art. 30b i 30c tej ustawy, które kwestionowała skarżąca, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za celowe odniesienie się do tego przepisu. Podsumowując, mimo wyroku Trybunału Konstytucyjnego uznającego za niekonstytucyjne wskazane przepisy ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, Naczelny Sąd Administracyjny w zaskarżonym postanowieniu prawidłowo ocenił jako zgodne z prawem odrzucenie skargi przez Sąd I instancji na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a. z racji niedopuszczalności drogi sądowej o czym przesądziła analiza przepisów art. 30b i 30c ale również pozostałych wskazanych wyżej przepisów tej ustawy. Wreszcie, mimo oceny, iż komentowane przepisy ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie miały zastosowania do skarżącej, nie można nie wspomnieć, iż Trybunał Konstytucyjny odroczył utratę mocy obowiązującej uznanych za niekonstytucyjne przepisów o 18 miesięcy od dnia publikacji tj. od dnia 27 grudnia 2011 r., przez co mają one zastosowanie do wszystkich adresatów, w tym do sądów orzekających na podstawie wskazanych przepisów. Uznając zatem, iż w okolicznościach kontrolowanej sprawy, uznane za niekonstytucyjne przepisy nie mają zastosowania do skarżącej, zaś otrzymana przez nią informacja nie mieści się w przyjętym art. 3 § 2 p.p.s.a. katalogu poddanych kontroli sądu administracyjnego spraw, skargę o wznowienie postępowania należało na podstawie art. 282 § 2 p.p.s.a. oddalić.