V SA/Wa 1611/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska (spr.), Protokolant ref. staż. - Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2011 r. sprawy ze skargi S. w B. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia ... maja 2011 r. nr ... w przedmiocie odmowy wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. oddala skargę Przedmiotem skargi z 6 lipca 2011 r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez S. w B. jest decyzja Ministra Pracy o Polityki Społecznej z ... maja 2007 r. nr ... uchylająca decyzję Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z ... stycznia 2011 r. odmawiającą wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc październik 2010 r. i przekazująca sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Skarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. W dniu ... listopada 2010 r. strona przekazała do Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych wniosek o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Wn-D) za październik 2010 r. Organ pierwszej instancji decyzją z dnia ... stycznia 2011 r. Nr ... odmówił wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc październik 2010 r. Wskazał, że wnioskodawca jest jednostką sektora finansów publicznych. Fundusz powołał się na art. 26b. ust. 7 ustawy o rehabilitacji, zgodnie z którym dofinansowanie nie przysługuje do wynagrodzenia pracownika w części, w której jest ono finansowane ze środków publicznych. Powołał się też na art. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 157, poz. 1240 ze zm.) i wyjaśnił, że co do zasady wszelkie środki jakimi dysponują jednostki sektora finansów publicznych są środkami publicznymi i nie jest możliwa sytuacja, w której jednostka taka finansuje wynagrodzenia zatrudnianych przez nią pracowników ze środków innych niż publiczne. Podkreślił, że zgodnie z art. 132 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych ( Dz. U. z 2008r., Nr 164, poz. 1027 ze zm.) Narodowy Fundusz Zdrowia zawiera ze świadczeniodawcą umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Jest to umowa cywilnoprawna, na podstawie której świadczeniodawca zobowiązuje się do wykonywania określonych świadczeń opieki zdrowotnej w zamian za stosowną kwotę. Środki pieniężne otrzymane z tego tytułu z NFZ stanowią przychód świadczeniodawcy i tym samym przychód jednostki sektora finansów publicznych z prowadzonej przez nią działalności, w związku z czym stanowią środki publiczne. Środki finansowe otrzymane z NFZ z tytułu umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej nie tracą swego publicznego charakteru w momencie ich przekazania do S.. Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie, wnosząc o: 1) zobowiązanie organu do złożenia do akt utrwalonej drukiem utrwalonej drukiem treści strony internetowej w wersji publicznie dostępnej w dniu 13 grudnia 2010 r. i przeprowadzenie dowodu z tego dokumentu na okoliczność publicznego udzielania przez organ pozytywnej informacji o możliwości otrzymywania przez samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej dofinansowania do wynagrodzenia zatrudnianych przez nie osób niepełnosprawnych; 2) przyjęcie w poczet materiału dowodowego załączonego do odwołania wydruku zawierającego treść strony internetowej w wersji publicznie dostępnej w dniu złożenia odwołania i przeprowadzenie dowodu z tego dokumentu na okoliczność zmiany stanowiska organu pomimo braku zmiany w stanie prawnym; 3) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy - przyznanie stronie wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za październik 2010 r. Decyzji PFRON strona zarzuciła: 1) naruszenie przepisu postępowania, tj. art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wydanie decyzji administracyjnej bez uwzględnienia stanowiska strony złożonego w piśmie z dnia 14 marca 2011 r. i przed wyznaczonym przez organ do tej czynności terminem, który przypadał na dzień 23 marca 2011 r., 2) naruszenie art. 26b ust. 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r., Nr 214, poz. 1407 ze zm.) w związku z art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewyjaśnienie istoty sprawy oraz bezpodstawne przyjęcie, iż odwołujący finansuje wynagrodzenia pracowników niepełnosprawnych ze środków publicznych. Decyzją z dnia ... maja 2007 r. Minister Pracy i Polityki Społecznej uchylił rozstrzygnięcie PFRON i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Minister wyjaśnił, że w odniesieniu do miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, o którym mowa w art. 26a ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 214, poz. 1407, ze zm.), podstawą prawną częściowego lub całkowitego wyłączenia tego uprawnienia jest art. 26b ust. 7 tej ustawy. Zgodnie z tym przepisem dofinansowanie nie przysługuje do wynagrodzenia pracownika w części finansowanej ze środków publicznych. Celem omawianej normy było wyłączenie podwójnego wspierania tych samych celów ze środków publicznych. Wprowadzenie tego przepisu wynikało z tego, że uprzednio pracodawcom zatrudniającym osoby niepełnosprawne korzystającym z różnych form wsparcia, można było przekazywać na dany cel środki z różnych źródeł i na różnych podstawach prawnych, także we wspólnym zakresie. Dochodziło zatem do dublowania środków przekazywanych na dany cel, a więc do podwójnego finansowania tego celu. Mając na uwadze to, że sytuacja ta była dysfunkcjonalna, wprowadzono stosowne regulacje zawierające omawianą normę. Zatem, w wyniku zastosowania wykładni celowościowej, należy przypisać analizowanemu przepisowi takie znaczenie, by wyeliminować przekazywanie pracodawcy środków publicznych na wynagrodzenia. Jednocześnie ustawodawca nie rozróżnił, czy przepis ten dotyczy prefinansowania czy refinansowania a także nie przesądził, na jakiej podstawie nastąpiło przekazanie środków publicznych na wynagrodzenia. Oznacza to, że wyłączeniu od dofinansowania na podstawie art. 26b ust. 7 ustawy podlegają środki przekazane pracodawcy z wyraźnym przeznaczeniem na wynagrodzenia w ramach prefinansowania lub refinansowania. W ocenie Ministra PFRON trafnie wskazał, iż środki uzyskiwane przez samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej na podstawie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, o których mowa w art. 129 i n. ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027, ze zm.) mogą być uznane za środki publiczne. Zdaniem Ministra, nie upoważnia to jednak do automatycznego zastosowania art. 26b ust. 7 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych w zakresie wyłączającym uprawnienie pracodawcy do uzyskania dofinansowania do wynagrodzeń niepełnosprawnych pracowników zakładu opieki zdrowotnej, które zostało wypłacone ze środków uzyskanych przez pracodawcę na podstawie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Należy zauważyć bowiem, że dla ustalenia dopuszczalności przyznania dofinansowania do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych zgodnie z art. 26a-26c w/w ustawy, konieczne jest ustalenie źródła finansowania wynagrodzenia osób niepełnosprawnych oraz dokonanie odpowiedniej wykładni normy prawnej art. 26b ust. 7 ustawy o rehabilitacji poprzez ustalenie znaczenia poszczególnych elementów tworzących normę, w szczególności znaczenia pojęcia finansowanie (ze środków publicznych). Organ odwoławczy wyjaśnił, że stosownie do art. 7 k.p.a. praworządnie rozstrzygając sprawę organ administracji bierze pod uwagę nie tylko interes społeczny ale również słuszny interes obywateli. W literaturze uznaje się za niezbędne wyważenie tych interesów tam, gdzie jest to możliwe. Zauważył też, że do oceny sytuacji prawnej publicznych i niepublicznych zakładów opieki zdrowotnej w zakresie dostępu do dofinansowania może mieć dodatkowe zastosowanie konstytucyjna zasada równości. Orzekł, że dokonana przez PFRON zmiana w stosowaniu art. 26b ust. 7 ustawy o rehabilitacji, oparta na jednym elemencie normy zawartej w tym przepisie, a odnoszącej się wyłącznie do charakteru środków dostarczonych pracodawcy na wynagrodzenia, może budzić wątpliwości. W związku z powyższym organ pierwszej instancji powinien w celu ustalenia dopuszczalności przyznania dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych ponownie przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w niniejszej sprawie poprzez ustalenie źródła finansowania wynagrodzeń wypłacanych pracownikom oraz uwzględnienia w procesie interpretacji art. 26b ust 7 ustawy o rehabilitacji wyżej wskazane zasady jak również wszystkie elementy tworzące w/w normę prawną takie jak: miesięczne dofinansowanie, wynagrodzenie, pracownik, finansowanie i środki publiczne oraz ponownie rozważyć czy strona spełnia warunki do uzyskania dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. W skardze na powyższą decyzję strona zarzuciła naruszenie art. 138 § 2 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zawarcie w orzeczeniu wskazania, że organ winien załatwić sprawę merytorycznie poprzez wydanie decyzji zmieniającej decyzję organu pierwszej instancji i przyznanie dofinansowania do wynagrodzeń zatrudnionych osób niepełnosprawnych w październiku 2010 roku. Skarżąca wskazała, że do dnia ... czerwca 2011 r. działała w formie samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej, zaś od dnia 1 lipca 2011 r., tj. od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, jako podmiot leczniczy niebędący przedsiębiorcą - samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej (art. 204 ust. 2 in principio w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 i art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o działalności leczniczej). Skarżąca podniosła, że decyzja, choć pozornie korzystna jest decyzją wadliwą ze względu na niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 138 § 2 in principio k.p.a. i prowadzi do przedłużania postępowania, a także nie zabezpiecza należycie praw skarżącej. PFRON kontynuuje bowiem przedmiotowe postępowanie w kierunku ponownego wydania decyzji tej samej treści, tyle, że uwzględniającej stanowisko organu w przedmiocie należytego prowadzenia postępowania dowodowego które od początku nie było dotknięte żadną wadą. Przede wszystkim zapatrywania PFRON w sferze prawnomaterialnej były błędne i to one w pierwszej kolejności doprowadziły do wadliwego rozstrzygnięcia w pierwszej instancji. Wskazała, że z treści art. 138 § 2 k.p.a. wynika, że jego zastosowanie winno mieć charakter wyjątkowy o tyle, że w sytuacji uznania odwołania za zasadne organ odwoławczy winien przede wszystkim wydać decyzję merytoryczną, zmieniającą zaskarżoną decyzję, zaś decyzję kasatoryjną jedynie w przypadku zaistnienia po temu przesłanek w postaci stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania oraz istotnych braków w zgromadzonym materiale dowodowym. Organ stwierdził natomiast nieustalenie w ramach postępowania pierwszoinstancyjnego źródeł finansowania przez skarżącego wynagrodzeń zatrudnionych u niego pracowników niepełnosprawnych, czy też ograniczenie się w tym zakresie przez PZ PFRON tylko do wiążących skarżącego kontraktów z NFZ (umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych) i w oparciu o to stwierdzenie wydał decyzję kasatoryjną. W ocenie strony skarżącej jest to stwierdzenie błędne, pozbawione oparcia w materiale dowodowym, obejmującym m.in. odpisy licznych umów cywilnoprawnych wiążących skarżącego oraz jego oświadczenie, że środki pochodzące z tych umów, znacznie przekraczające kwoty wypłacanych wynagrodzeń osób niepełnosprawnych, są przeznaczane m.in. na ten cel, a na inne cele tylko w pozostałym zakresie. Rozstrzygnięcie sprawy nie wymaga jej wyjaśniania w żadnym dodatkowym zakresie, co wyklucza zastosowanie przez organ odwoławczy art. 138 § 2 in principio K.p.a. Źródło finansowania wynagrodzeń osób niepełnosprawnych wynika wprost ze zgromadzonego materiału dowodowego, dlatego też organ winien był wydać decyzję merytoryczną. Naruszenie to może mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż zaskarżona decyzja nie zabezpiecza prawa skarżącego do uzyskania dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za październik 2010 r. W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia ... sierpnia 2011 r. strona skarżąca ustosunkowała się do treści odpowiedzi na skargę. Podniosła, że organ wskazuje wprawdzie normę kompetencyjną art. 26a ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, jednak pomija istnienie tych przepisów, które przy rozpoznawaniu odwołania od decyzji nakazują stosować przepisy k.p.a. (art. 45 ust. 3a oraz art. 65 ustawy). Organ powinien zatem stosować również art. 138 § 2 k.p.a. nakazujący mu uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.); określanej dalej jako: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z treścią art. 134 p.p.s.a., sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kierując się wskazanymi przesłankami oraz dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie ww. ustaw, tj. badając zaskarżone orzeczenie pod względem jego zgodności, tak z przepisami procesowymi, jak i z normami prawa materialnego zawartymi w ustawie o rehabilitacji oraz w oparciu o akta sprawy zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Stosownie do art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Zgodnie z art. 26a ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 214, poz. 1407, ze zm.) pracodawcy przysługuje ze środków Funduszu miesięczne dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego, o ile pracownik ten został ujęty w ewidencji zatrudnionych osób niepełnosprawnych, o której mowa w art. 26b ust. 1. Podstawą prawną częściowego lub całkowitego wyłączenia tego uprawnienia jest art. 26b ust. 7 tej ustawy. Zgodnie z tym przepisem miesięczne dofinansowanie nie przysługuje do wynagrodzenia pracownika w części finansowanej ze środków publicznych. Z kolei na mocy art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 157, poz. 1240 ze zm.) środkami publicznymi są dochody publiczne. Z ust. 2 pkt 4 lit. a tego artykułu wynika, iż dochodami publicznymi są dochody z mienia jednostek sektora finansów publicznych, do których zalicza się w szczególności wpływy z umów najmu, dzierżawy i innych umów o podobnym charakterze. W tym miejscu należy wskazać, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się siedem umów na wynajem lokali użytkowych oraz sześć umów o świadczenie przedsiębiorstwom usług medycznych (k. 197 i nast.), umowy cywilnoprawne na świadczenia zdrowotne (k. 107). Organ odwoławczy prawidłowo ocenił więc, iż środki uzyskiwane przez samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej na podstawie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej o których mowa w art. 129 i nast. ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027, ze zm.) mogą być uznane za środki publiczne. Jak słusznie stwierdził Minister, organ pierwszej instancji nie powinien był jednak automatycznie zastosować wspomnianego powyżej art. 26 ust. 7 cytowanej ustawy, gdyż dla ustalenia dla ustalenia dopuszczalności przyznania dofinansowania do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych zgodnie z art. 26a-26c tej ustawy konieczne jest ustalenie źródła finansowania wynagrodzenia osób niepełnosprawnych oraz dokonanie odpowiedniej wykładni normy prawnej art. 26b ust. 7 ustawy o rehabilitacji poprzez ustalenie znaczenia poszczególnych elementów tworzących normę, w szczególności znaczenia pojęcia finansowanie (ze środków publicznych). Słusznie organ zauważył, że PFRON nie zastosował się do wypracowanej w orzecznictwie zasady obowiązującej w razie wątpliwości co do treści przepisu - in dubio pro tributario. Wątpliwości co do treści przepisu występowały także w odniesieniu do zakresu uprawnienia do dofinansowania, skoro w 2004 i 2005 r. PFRON zwracał się do Biura Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych z wnioskiem o ich wyjaśnienie. Do 2010 r. PFRON interpretował przepisy ustawy o rehabilitacji zgodnie z uzyskanymi wyjaśnieniami, informując adresatów prawa za pośrednictwem swojej strony internetowej o sposobie rozpatrywania spraw o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych zatrudnionych w publicznych zakładach opieki zdrowotnej. Dopiero w 2010 r., opierając się głównie na publicznym charakterze środków, którymi dysponował pracodawca, PFRON zmienił dotychczasowy sposób stosowania przepisów na niekorzyść adresatów prawa pomimo, iż przepisy odnoszące się do tego przedmiotu nie uległy zmianie. W ocenie Sądu organ odwoławczy słusznie zauważył, że zmiana stosowania tych przepisów wydaje się nieuzasadniona nawet w sytuacji, gdyby jej uzasadnieniem była troska o zasoby publiczne. Organ prawidłowo zalecił zatem ponowne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i ustalenie źródeł finansowania wynagrodzeń wypłacanych pracownikom oraz uwzględnienie w procesie interpretacji art. 26b ust. 7 ustawy o rehabilitacji zasady równości oraz orzekania w razie wątpliwości na korzyść strony. Niezasadny jest także zawarty w skardze zarzut naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. Zgodnie bowiem z art. 26a ust. 6 ustawy o rehabilitacji organem wypłacającym miesięczne dofinansowanie do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych jest PFRON. Organ ten ustala saldo przysługującego dofinansowania. Należy stwierdzić, że to PFRON jest uprawniony do zbadania i ustalenia źródeł finansowania wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. Powyższy przepis nie uprawnia Ministra Pracy i Polityki Społecznej do zbadania i ustalenia źródeł finansowania – organ ten nie miał również danych do obliczenia kwoty finansowania oraz kwoty ewentualnych zaległości, ponieważ czynność tę dokonuje się na datę decyzji. Nie mogąc zatem merytorycznie orzec w sprawie Minister prawidłowo przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, wskazując jednocześnie na zmianę stosowania tych samych przepisów przez PFRON. Nie jest słuszne zatem twierdzenie strony, iż PFRON rozstrzygając sprawę ponownie automatycznie wyda decyzję odmowną. Konkludując, w ocenie Sądu, w toku kontrolowanego postępowania nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, jak również przepisów i zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w szczególności tych zasad, które nakazują organom administracji publicznej uwzględniać interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.) oraz prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli (art. 8 k.p.a.), w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.