II OSK 968/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur (spr) Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędzia del.NSA Janusz Furmanek Protokolant asystent Michał Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 17 września 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A.J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 1858/11 w sprawie ze skargi A.J. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru przystąpienia do wykonywania robót budowlanych 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz A.J. kwotę 1107 (tysiąc sto siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 30 stycznia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1858/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A.J. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru przystąpienia do wykonywania robót budowlanych. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] Wojewoda Mazowiecki, po rozpatrzeniu odwołania A.J., uchylił decyzję Starosty Warszawskiego Zachodniego z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w części dotyczącej podstawy prawnej, tj. art. 71 ust. 3 Prawa budowlanego z 7 lipca 1994 r. (Dz. U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 ze zm.) i orzekł o nowej podstawie prawnej, tj. art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, a w pozostałej części utrzymał wymienioną decyzję w mocy. Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny. Wnioskiem z dnia 18 lutego 2011 r. A.J. dokonała zgłoszenia do Starosty Warszawskiego Zachodniego zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę. Zamierzała wymienić ogrodzenie na działce ewidencyjnej nr A przy ul. [...] we wsi Mościska, gm. Izabelin. Postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r. nr [...], doręczonym inwestorce 15 marca 2011 r., organ wezwał ją do uzupełnienia w terminie 14 dni dokumentacji do złożonego wniosku poprzez przedłożenie mapy z zasobów archiwalnych z naniesionym ogrodzeniem i wszystkimi elementami, zgodnie z planem miejscowym, przedłożenie szkiców, rysunków ogrodzenia, zgodnie z planem miejscowym i zachowaniem ścięcia narożnika, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W dniu 22 marca 2011 r. A.J. przedstawiła żądaną dokumentację, przy czym wskazując na mapie zakres przewidywanych robót nie uwzględniła ścięć narożnika działki. Dodatkowo przedstawiła odpis wezwania z Urzędu Gminy Izabelin z dnia 29 marca 2007 r. z żądaniem przesunięcia ogrodzenia od prawej granicy nieruchomości dz. ew. A oraz odpis prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy-Żoliborza z dnia 23 lipca 2008 r., sygn. akt I C 82/08 oddalającego powództwo Gminy Izabelin przeciwko A.J. o ochronę naruszonego posiadania. Decyzją z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] Starosta Warszawski Zachodni działając na podstawie art. 71 ust. 3 ustawy Prawo budowlane z 7 lipca 1994 r. zgłosił sprzeciw w sprawie wymiany ogrodzenia. Wskazał, że inwestorka przedkładając żądaną dokumentację nie zastosowała się do zachowania ścięcia narożnika, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętym uchwałą nr XXIV/2002/2004 Rady Gminy Izabelin z dnia 27 października 2004 r. W odwołaniu od powyższej decyzji inwestorka zarzuciła organowi naruszenie w/w przepisu prawnego wraz z naruszeniem art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. art. 98 poz. 1071 ze zm., dalej "k.p.a."). Wskazała, że roboty budowlane mają się odbyć na działce, której jest właścicielką, że wymiana ogrodzenia nastąpi w miejsce istniejącego od lat ogrodzenia, że nigdy nie była wywłaszczona z części tej nieruchomości. Nie ma żadnego przepisu prawa, który nakazywałby jej ścięcie narożnika ogrodzenia. Podniosła, że toczyła się sprawa o naruszenie przez nią posiadania działki nr ew. B (pod ulicą W.), ale proces został przegrany przez Gminę Izabelin, co dokumentowała przedkładając stosowny odpis wyroku. Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] uznał słuszność zarzutów w odniesieniu do wskazanej przez organ I instancji podstawy prawnej. Organ uznał, że w kontrolowanej przez niego decyzji wadliwie powołano się na art. 71 ust. 3 Prawa budowlanego, dotyczący obiektów, dla których inwestor planuje zmianę sposobu użytkowania. Wniosek inwestorki oraz dołączona dokumentacja świadczą, że zgłoszone roboty budowlane dotyczą budowy ogrodzenia w granicach działki o nr ew. A we wsi Mościska. Wieś objęta jest ustaleniami obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego wsi Mościska Etap IV, zatwierdzonego uchwałą nr XXIV/202/2004 Rady Gminy Izabelin z 27 października 2004 r. Działka nr ew. A znajduje się na terenach oznaczonych w planie zagospodarowania przestrzennego symbolem 33-MN/11, a graniczące z nią drogi W. (KW) i [...] (KZ) należą do obszaru przeznaczonego w planie na drogi i ulice, dla którego w § 23 rozdziału 4 (ustalenia komunikacyjne) obowiązuje zapis: "Dla realizacji wyznaczonego planem układu komunikacyjnego, dla poszczególnych dróg i ulic ustala się pasy terenu określone liniami rozgraniczającymi na rysunku planu". Według zaś rysunku planu przy budowie ogrodzenia ścięcie narożnika u zbiegu ulic W. i [...] powinno być uwzględnione. Organ nadzoru budowlanego jest związany ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Brak zachowania ścięcia narożnika przez inwestorkę mimo treści postanowienia organu nakładającego na nią obowiązek uzupełnienia dokumentacji, z uwzględnieniem tej okoliczności - jest podstawą do wniesienia sprzeciwu w przedmiotowej sprawie. Podstawą prawną jest art. 32 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego. Ponadto organ wskazał, że istniejące od kilkudziesięciu lat ogrodzenie nie daje podstawy, aby budowa nowego ogrodzenia naruszała miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Kwestie wywłaszczeniowe powinny być rozstrzygnięte z Wójtem Gminy Izabelin. Bez znaczenia dla rozstrzygania w przedmiotowej sprawie był również spór o naruszenie posiadania rozstrzygnięty wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawa-Żoliborza z dnia 23 lipca 2008 r. sygn. akt I C 82/08. Powyższa decyzja została zaskarżona skargą wniesioną przez A.J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca zarzuciła w niej naruszenie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego przez błędne przyjęcie, iż inwestycja wymiany ogrodzenia w granicach jej działki nr ew. A w Mościskach narusza postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zarzuciła, że organ nie wskazał jakie ustalenia tegoż planu zostały naruszone. Podniosła, że jej zamiar wymiany ogrodzenia dotyczy działań w miejscu już istniejącego ogrodzenia. Wszystkie prace odbędą się na terenie będącym jej własnością. Nigdy nie była wywłaszczona na poszerzenie drogi, co oznacza brak podstaw do ścięcia narożnika ogrodzenia. Wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy-Żoliborza z dnia 23 lipca 2008 r., sygn. akt I C 82/08 wykazywała, iż nie naruszyła posiadania działki Gminy Izabelin nr ew. B, co oznacza, że istniejące ogrodzenie jest prawidłowo usytuowane. Ponadto skarżąca podniosła, że organ naruszył art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie działań niezbędnych do wyjaśnienia sprawy, w tym wskazania podstawy faktycznej i prawnej sprawy. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym wyrokiem z dnia 30 stycznia 2012 r. oddalił skargę. Sąd I instancji wskazał, że skarżąca zgłosiła zamiar wykonania robót budowlanych nie objętych pozwoleniami na budowę, ale wymagających zgłoszenia właściwemu organowi. Przytaczając treść art. 30 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 Prawa budowlanego Sąd I instancji wskazał, iż skarżąca została zobligowana do przedłożenia dokumentów uwzględniających zapisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym szkiców z uwzględnieniem ścięcia narożnika przy planowanej budowie nowego ogrodzenia. Zaznaczenie w w/w postanowieniu zgodności dokumentów z planem zagospodarowania przestrzennego było uwidocznione z tych względów, że w przypadku, gdy wykonywanie robót budowlanych narusza postanowienia tego planu, organ zobligowany jest wnieść sprzeciw w myśl art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego. Wniesienie sprzeciwu w takich warunkach jest obowiązkowe i nie nosi cech uznaniowości. Sąd I instancji zaznaczył, iż skarżąca odmawia uznania zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uważa, że skoro formalnie nie została wywłaszczona z części nieruchomości to plan jej nie dotyczy. W ocenie Sądu I instancji jest to błędne rozumowanie, bowiem zgodnie z treścią art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 80 poz. 717, dalej jako "u.p.z.p.") plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego. Zatem ma on charakter normatywny, powszechnie obowiązujący. Wiąże on zarówno podmioty władzy, jak i podmioty pozostające poza strukturą władzy, tj. jednostki, organizacje. Zgodnie zaś z art. 6 ust. 1 u.p.z.p. ustalenia miejscowego planu, kształtują wraz z innymi przepisami sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Sąd I instancji wskazał, iż wbrew zarzutom skarżącej wykonywanie prawa własności nie jest niczym nieograniczone. Przepis art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. kodeks cywilny (Dz. U. nr 16 poz. 93 ze zm., dalej k.c.) stanowiący o treści i wykonywaniu własności przewiduje korzystanie z rzeczy w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Jedną z tych ustaw jest w/w ustawa o planowaniu i gospodarowaniu przestrzennym nadająca miejscowemu planowi zagospodarowania przestrzennego charakter prawa miejscowego. Sąd I instancji przywołując treść przepisów związanych z procedurą planistyczną wskazał, że ogłoszenie uchwały Rady Gminy Izabelin z dnia 27 października 2004 r. nr XXIV/202/2004 w sprawie zatwierdzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Mościska Etap IV nastąpiło w dzienniku urzędowym województwa mazowieckiego z dnia 23 listopada 2004 r. nr 285/2004 poz. 7763. Według w/w publikacji treść § 23 uchwały zawiera zapis przyjęty do rozstrzygnięcia przez Wojewodę Mazowieckiego, tj. "Dla realizacji wyznaczonego planem układu komunikacyjnego dla poszczególnych dróg i ulic ustala się pasy terenu określone liniami rozgraniczającymi na rysunku planu". W aktach sprawy znajduję się przywołany w podstawie zaskarżonego rozstrzygnięcia rysunek planu, tj. wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Mościska - Etap IV uchwalonego uchwałą Rady Gminy z 27 października 2004 r. z zaznaczeniem ścięcia narożnika na działce nr ew. A. W ocenie Sądu I instancji ustalenie faktyczne organu, iż działka inwestorki objęta jest zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, oraz że wg tego planu istnieje obowiązek ścięcia narożnika ogrodzenia - jest ustaleniem prawidłowym. Wskazanie zaś przez organ na związanie go ustaleniami w/w miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i brak możliwości innego rozstrzygania niż wniesienie sprzeciwu w myśl art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego jest również prawidłowe. W ocenie Sądu I instancji fakt, iż przy wskazywaniu na związanie ustaleniami miejscowego planu organ nie przywołał stosownych przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie czyni decyzji wadliwą. Zaskarżona decyzja w sposób dostateczny uzasadnia wniesiony sprzeciw i odpowiada prawu. Mimo braku odwołania się do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym art. 107 § 3 k.p.a., nie został przez organ naruszony w sposób istotny, wpływający na wynik rozstrzygnięcia. Sąd I instancji nie stwierdził także naruszenia art. 77 § 1 k.p.a., który stanowi o obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W ocenie Sądu I instancji ustalenia faktyczne dokonane w sprawie są pełne i dawały podstawą do przyjęcia rozstrzygnięcia o treści wskazanej w zaskarżonej decyzji. Prawidłowo organ ocenił, iż bez znaczenia dla orzekania w sprawie jest okoliczność, czy ograniczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zostały skarżącej zrekompensowane odszkodowaniami. Jest to odrębne zagadnienie, nie przynależne do rozstrzygania w przedmiotowej sprawie. Podobnie rzecz wygląda z podnoszoną przez skarżącą okolicznością co do pozytywnie dla niej zakończonego procesu o naruszenie posiadania. Nie było to postępowanie sądowe dotyczące miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd I instancji podkreślił, iż Uchwała o zatwierdzeniu tego planu jest wiążąca, a organ musiał ją uwzględnić. Prawidłowo też zastosował w/w przepis art. 30 ust. 6 pkt 2, który to przepis nie daje możliwości działania uznaniowego organu. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła A.J. reprezentowana przez radcę prawnego. Wyrok zaskarżono w całości zarzucając mu naruszenie: - art. 6 ust. 1 u.p.z.p. polegające na pominięciu przez Sąd I instancji zapisu § 24 uchwały nr XXIV/202/2004 Rady Gminy Izabelin z dnia 27 października 2004r. w sprawie i zatwierdzenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego wsi Mościska etap IV zezwalającego na dotychczasowy sposób użytkowania nieruchomości skarżącej do czasu realizacji na tym terenie układu komunikacyjnego, które to pominięcie miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wskazując na powyższy zarzut wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o przeprowadzenie dowodu z dokumentacji fotograficznej, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż treść § 24 Uchwały Rady Gminy Izabelin z dnia 27 października 2004 r., jednoznacznie stanowi, że w sytuacji gdy nie będą zrealizowane prace związane z budową układu komunikacyjnego - w tym przypadku drogi wewnętrznej - dopuszcza się dotychczasowy sposób użytkowania terenów. Biorąc pod uwagę stan faktyczny tj. brak realizacji jakiegokolwiek układu komunikacyjnego przy zbiegu ul. W. z ul. [...] we wsi Mościska gmina Izabelin daje skarżącej możliwość użytkowania swojej działki w sposób dotychczasowy, a więc wymiany ogrodzenia przy zachowaniu dotychczasowych parametrów pominięciem obowiązku ścięcia narożnika. Zdaniem skarżącej kasacyjnie przedstawione okoliczności faktyczne wskazują na naruszenie przez Sąd I instancji art. 6 pkt 1 u.p.z.p. Nadto podniesiono, iż organy administracji publicznej, naruszyły zapis art. 7 i art. 77 k.p.a., gdyż pominęły istotne zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego analizując go tylko wybiórczo. Ponadto nie zbadały dokładnie stanu faktycznego tj. okoliczności, że na terenie wskazanym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako teren przeznaczony na stworzenie układu komunikacyjnego nigdy nie przystąpiono do realizacji planowanej inwestycji drogowej, a co za tym idzie niezasadnie uzależniły wyrażenie zgody na wymianę ogrodzenia od ścięcia narożnika. Zważywszy, że zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zostały uchwalone w 2004 r. i do dnia dzisiejszego inwestycja drogowa u zbiegu ul. W. i ul. [...] we wsi Mościska, gmina Izabelin nie została nawet rozpoczęta istnieje uzasadniona wątpliwość co do faktycznej jej realizacji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie zawiera uzasadnione podstawy zaskarżenia. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), oraz naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Oznacza to, że zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. W przedmiotowej sprawie podniesiono wyłącznie zarzut naruszenia prawa materialnego. Na wstępie zaznaczyć należy, iż zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. do zadań własnych gminy należy kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Podstawowym celem uchwalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego jest ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu w bliżej nieokreślonym horyzoncie czasowym (na przyszłość). Uchwalając te plany gmina realizuje przysługujące jej uprawnienia określane w doktrynie jako władztwo planistyczne gminy. Zamieszczając w planie miejscowym ustalenia co do przeznaczenia terenu oraz sposobów jego zagospodarowania i warunków zabudowy gmina we władczy sposób reguluje sposób korzystania z nieruchomości objętych tym planem. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 1 u.p.z.p. ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykorzystywania prawa własności. Ustalenia zawarte w planie miejscowym mogą więc w znacznym stopniu ograniczać prawo własności terenów objętych tym planem. Każdy ma bowiem prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich (art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Z ostatnio cytowanego przepisu wynika więc, że prawo własności może być wykonywane w granicach określonych ustawą i miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a nadto w sposób nienaruszający chronionego prawem interesu publicznego i osób trzecich. Przepis ten jest zharmonizowany z art. 140 k.c. stanowiącym, iż w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa (zob. wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2011 r., sygn. II OSK 595/11). Granice przyznanego gminie władztwa planistycznego wyznaczają zasady przyjęte w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Do zasad konstytucyjnych wyznaczających władztwo planistyczne należy zaliczyć zasadę ochrony prawa własności (art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 1 Konstytucji). Konstytucja dopuszcza ingerencję w prawo własności ale w granicach wyznaczonych przepisami ustaw. Przechodząc do oceny podniesionego zarzutu skargi kasacyjnej wskazać należy, iż przepis art. 15 ust. 2 pkt 11 u.p.z.p. przewiduje, iż w planie miejscowym określa się obowiązkowo sposób i termin tymczasowego zagospodarowania, urządzania i użytkowania terenów, to jednak nie można przy ocenie zapisów planu pomijać przepisu art. 35 u.p.z.p. Przepis ten stanowi, iż tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem, chyba że w planie ustalono inny sposób ich tymczasowego zagospodarowania. Jak słusznie stwierdził Sąd I instancji w niniejszej sprawie zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętym uchwałą nr XXIV/2002/2004 Rady Gminy Izabelin z dnia 27 października 2004 r. § 23 uchwały zawiera zapis przyjęty do rozstrzygnięcia przez Wojewodę Mazowieckiego, tj. "Dla realizacji wyznaczonego planem układu komunikacyjnego dla poszczególnych dróg i ulic ustala się pasy terenu określone liniami rozgraniczającymi na rysunku planu". W aktach sprawy znajduję się przywołany w podstawie zaskarżonego rozstrzygnięcia rysunek planu, tj. wyrys z w/w miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Mościska - Etap IV z zaznaczeniem ścięcia narożnika na działce nr ew. A. Jednocześnie Sąd I instancji nie zauważył, iż w § 24 planu uchwalono, że na terenach układu komunikacyjnego, wyznaczonego na rysunku planu do czasu jego zrealizowania dopuszcza się dotychczasowy sposób użytkowania terenu. Z akt sprawy wynika, iż do chwili obecnej nie rozpoczęto realizacji układu komunikacyjnego. Wobec powyższego jako w pełni uzasadniony należało uznać zarzut skargi kasacyjnej, iż pominięcie zapisu zawartego w § 24 miejscowego planu zagospodarowania miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż ww. przepis planu daje skarżącej możliwość użytkowania swojej nieruchomości w sposób dotychczasowy, a więc wymiany ogrodzenia na nowe przy zachowaniu dotychczasowych parametrów z pominięciem obowiązku ścięcia narożnika. Trudno bowiem wymagać od właściciela nieruchomości, ażeby czekał na realizację układu komunikacyjnego przewidzianego planem i nie mógł wymienić ogrodzenia na nowe, byłoby to nieuprawnione ograniczenie korzystania z prawa własności w ramach art. 140 k.c., tym bardziej, iż stosowny przepis planu zezwala na "dotychczasowe korzystanie z nieruchomości". Ponieważ w niniejszej sprawie zarzut skargi kasacyjnej sprowadzał się do naruszenia przepisu prawa materialnego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok oraz uwzględnił skargę A.J. i uchylił decyzję Wojewody Mazowieckiego. O zwrocie kosztów postępowania Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a., na zasądzoną kwotę złożyły się koszty związane z uiszczeniem wpisu od skargi – 500 zł, opłatą kancelaryjną za sporządzenie uzasadnienia wyroku – 100 zł, wpisem od skargi kasacyjnej – 250 zł, kosztami zastępstwa procesowego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym obliczonymi na podstawie § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) - 240 zł oraz opłatą skarbową za pełnomocnictwo – 17 zł.