IV SA/Po 952/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bożena Popowska (spr.) Sędziowie WSA Maciej Dybowski WSA Izabela Kucznerowicz Protokolant sekr. sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Produkcyjno – Handlowego "E." s. c. M.Z., M. Z., E. I., W. I., T. I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę /-/ I. Kucznerowicz /-/ B. Popowska /-/ M. Dybowski Pani M. Z., Pan M. Z., Pani E. I., Pan W. I. i Pan T. I., wspólnicy spółki cywilnej "E." s. c. EXPORT-IMPORT. z siedzibą w P., ul. B. [...] (dalej Spółka) wnieśli skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. Nr [...] z dnia [...] września 2009 r. Decyzja powyższa została wydana w następujących okolicznościach. Decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia [...].08.2006 r. Nr [...], znak [...], po rozpatrzeniu wniosku Spółki, ustalono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku o pomieszczenia warsztatowe i socjalne, wykonanie piwnicy częściowo wyniesionej ponad grunt pod częścią rozbudowywaną, wykonanie otworów okiennych i drzwiowych w ścianie pd-zach, nadbudowie nad istniejącą i projektowaną częścią budynku na cele mieszkaniowe, na działkach nr [...], [...], [...], [...], arkusz [...], obręb G., położonych w P. przy ul. B. [...]. W decyzji ustalono min.: funkcja mieszkalno – usługowa; wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy - maksymalnie 30%; wysokość elewacji frontowej - maksymalnie 2 kondygnacje nadziemne oraz poddasze użytkowe; maksymalna wysokość do kalenicy 11,95 m. Następnie, decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia [...].07.2007 r. znak [...], na podstawie art. 65 ust. 1 pkt 2, ust. 2 i ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (zwanej dalej upzp) i na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 i 3 oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej kpa) stwierdzono wygaśnięcie ww. decyzji z dnia [...].08.2006 r. Nr [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że dnia [...].01.2007 r. zaczął obowiązywać miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "Północno Zachodniego K. Z." w P., część A - "D. B.", zatwierdzony uchwałą [...] Rady Miasta z dnia [...].10.2006 r. (Dz. Urz. Woj. Wlkp z dnia [...], dalej też plan). Zgodnie z ww. planem, działki objęte decyzją z [...]08.2006 r. znajdują się w przeważającej części na terenie oznaczonym symbolem 4Kz-MN (tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w klinie zieleni), a w części działka 19/1 stanowi teren dróg wewnętrznych i jest oznaczona symbolem 2KD-W. Warunki zabudowy ustalone w decyzji są niezgodne z postanowieniami planu miejscowego w zakresie określenia funkcji dotyczącej usług, maksymalnego wskaźnika zabudowy, wysokości elewacji frontowej, ilości kondygnacji, ilości miejsc parkingowych dla budynku jednorodzinnego, a Spółka do [...].01.2007 r. nie uzyskała ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Ostatecznie przyjęto, iż skoro ustalenia planu miejscowego są inne niż w wydanej decyzji, to na mocy art. 65 ust.1 pkt 2, ust. 2, ust. 3 upzp, należy orzec o jej wygaśnięciu z mocy prawa. Odwołanie od decyzji złożyli wszyscy Wspólnicy Spółki. W odwołaniu, poza licznymi negatywnymi uwagami dotyczącymi działalności organów administracji w toku bieżących i zakończonych postępowań, podniesiono także argumenty natury merytorycznej, związane bezpośrednio z decyzją organu I instancji. Zakwestionowano dokonaną przez organ interpretację planu miejscowego odnośnie linii zabudowy, przeznaczenia terenu i uznania części działki [...] jako terenu dróg wewnętrznych. Odwołujący podkreślili ponadto, iż przedłużające się postępowanie w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę rodzi daleko idące skutki w sferze ich życia prywatnego i prowadzonej działalności gospodarczej. Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. (dalej SKO) decyzją z dnia [...].01.2008 r. Nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia Organowi I instancji. Powyższa decyzja SKO została zaskarżona przez Spółkę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Po rozpoznaniu skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, wyrokiem z dnia 14.10.2008 r. sygn. akt II SA Po 249/08 uchylił zaskarżoną decyzję SKO. W uzasadnieniu wyroku Sąd, powołując się na art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa), określił granice postępowania sądowoadministracyjnego w tej sprawie. Sąd wskazał, iż badaniu podlega określona w art. 65 upzp, w związku z art. 162 kpa, przesłanka stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy, a także prawidłowość poprzedzającego ją postępowania administracyjnego. W świetle art. 65 ust. 1 okt 2 upzp, Sąd podniósł, iż wejście w życie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego dla obszaru Północno-Zachodniego K. Z.", część A - "D. B." uczyniłoby bezprzedmiotową decyzję o warunkach zabudowy w sytuacji, gdyby jej ustalenia były inne niż w wydanej decyzji. W związku z powyższym, Sąd uznał, iż to właśnie przesłanka identyczności ustaleń planu i decyzji winna być badana pod kątem zastosowania w kontrolowanej sprawie treści art. 65 upzp, a nie podnoszona przez organ II instancji okoliczność, czy strona wiedziała i była poinformowana o uchwaleniu planu. Sąd wskazał, iż SKO, nie rozstrzygając sprawy co do istoty, nakazało organowi I instancji przeprowadzenie postępowania uzupełniającego bez wskazania w wytycznych, czego dotyczyć mają zlecone czynności i jaki mogą one mieć wpływ na wynik postępowania. Nadto, organ w ogóle nie ustosunkował się do zarzutów merytorycznych związanych z zasadnością zastosowania art. 65 upzp, stanowiącego podstawę materialnoprawną obu decyzji. Treść odwołania skarżących wskazywała, iż strona kwestionowała ustalenia poczynione przez organ I instancji w aspekcie zgodności ustaleń decyzji o warunkach zabudowy z planem; w decyzji organu II instancji nie odniesiono się jednak do tych argumentów. Sąd wskazał, iż wyjątki od obowiązku merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ II instancji zostały ściśle określone przez ustawodawcę w art.138 § 2 kpa. Odstąpienie przez organ od rozpoznania sprawy co do meritum w warunkach innych, niż przewidziane powołanym wyżej przepisem należy uznać za niedopuszczalne. Zdaniem Sądu, wskazania organu II instancji nie stanowią przesłanek uniemożliwiających rozpoznanie sprawy co do istoty. Sąd stanął na stanowisku, iż mieściło się w kompetencji organu odwoławczego przeprowadzenie czynności, których wykonanie zlecono organowi I instancji. Sąd wskazał także na nieprawidłowe uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu, uzasadnienie decyzji nie jest wyjaśnieniem rozstrzygnięcia, nie stanowi nawet o tym, jakimi przesłankami prawnymi czy może raczej faktycznymi organ się kierował. Nie sposób bowiem uznać, iż zastosowanie przez organ art. 65 upzp i art. 162 kpa było przedmiotem oceny organu odwoławczego. Reasumując, Sąd stwierdził, iż organ uchybił przepisom postępowania tj. art. 138 § 2 i art.107 § 1 i 3 kpa, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez podjęcie niezgodnego z prawem rozstrzygnięcia. Sąd zalecił, by ponownie rozpoznając sprawę, organ podjął rozstrzygnięcie stosownie do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Organ II instancji, po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia [...] września 2009 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...].07.2007 r. znak [...], którą stwierdzono wygaśnięcie decyzji z dnia [...].08.2006 r. w przedmiocie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Organ przytoczył treść art. 65 ust. 1 i 2 upzp oraz art. 162 par. 1 pkt 1 i par. 3 kpa. Dalej SKO ustaliło, iż w rozpatrywanej sprawie w dniu [...].08.2006 r. doszło do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy z wniosku Spółki oraz w dniu [...].10.2006 r. do uchwalenia. planu miejscowego dla obszaru, w obrębie którego znajdują się działki objęte wnioskiem. Plan ten wszedł w życie 30 dni od opublikowania tj. w dniu [...].01.2007 r. W tym dniu Wspólnicy Spółki nie legitymowali się ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Wobec ww. faktów, w świetle przytoczonych przepisów prawnych, SKO uznało za konieczne zbadanie, czy ustalenia zawarte w decyzji są zgodne z ustaleniami planu miejscowego. Po przeanalizowaniu treści decyzji i postanowień planu miejscowego, w zaskarżonej decyzji stwierdzono, że postanowienia decyzji są niezgodne z postanowieniami planu miejscowego. SKO w następujący sposób umotywowało swoje stanowisko Uchwała Nr [...] Rady Miasta P. z dnia [...].10.2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "PÓŁNOCNO ZACHODNIEGO K. Z." w P. - część A "D. B.", została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego z dnia [...]. Zgodnie z § 1 ust. 2 uchwały, plan obejmuje obszar, którego granice wyznaczają: ul. L., linia kolejowa relacji P. – S., ul. B. i ul. K.. W obszarze tym znajdują się wszystkie działki objęte wnioskiem. Teren, na którym się znajdują oznaczony jest symbolem 4Kz-MN. Zgodnie z § 4 pkt 6 uchwały, symbolem tym oznaczone są tereny przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną w klinie zielni. Dalej SKO zestawiło parametry wskazane w planie z parametrami wskazanymi w decyzji o warunkach zabudowy wydanej dla Spółki. Dla terenów tych, zgodnie z § 21 uchwały, ustalono min. następujące warunki zabudowy i zagospodarowania: - pkt 4) maksymalna powierzchni zabudowy - 25% powierzchni działki: w decyzji ustalono 30% - pkt 6) maksymalna wysokość budynku mieszkalnego - 7,5 m; w decyzji ustalono 11.95 m - pkt 7) dla budynku mieszkalnego dopuszcza się dwie kondygnacje nadziemne, druga kondygnacja jako poddasze użytkowe; w decyzji maksymalnie 2 kondygnacje nadziemne oraz poddasze użytkowe - pkt 18) zakaz lokalizacji obiektów budowlanych przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej; w decyzji funkcja mieszkalno - usługowa (winno być produkcyjna). Wobec stwierdzenia, że postanowienia decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...]08.2006 r. są niezgodne z postanowieniami planu miejscowego, organ uznał, że stanowisko Organu I instancji jest prawidłowe. Mając powyższe okoliczności na uwadze, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., na podstawie art. 65 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 upzp oraz art. 162 § 1 pkt 1 i § 3 kpa, orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji z dnia [...].072007 r. stwierdzającej wygaśnięcie z mocy prawa decyzji z dnia [...].08.2006 r. o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji Spółki. SKO podkreśliło, że decyzja ta nie ma charakteru uznaniowego. W skardze na zaskarżoną decyzję, Spółka sformułowała szereg zarzutów dotyczących przewlekłości postępowania i wielu "zafałszowań" oraz uchybień w postępowaniach, ujawnionych także w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 14.10.2008 r. Nadto, stwierdzono, że uchwała o miejscowym planie jest "skandaliczna". Wskazano także na negatywne konsekwencje "uniemożliwiania" Spółce wykonywania prac polegających na rozbudowie budynku na działkach w P. przy ul. B. [...], w tym likwidacji trzech miejsc pracy. W skardze zawarto też wniosek o uchylenie uchwały o planie miejscowym, względnie o "(...) rozpoczęcie procedury dotyczącej zasądzenia odszkodowania za straty wskutek zablokowania inwestycji (...)". W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty wskazane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu na podstawie przepisów ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zmian.- dalej ppsa). Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, nie są natomiast uprawnione do merytorycznego rozstrzygania o przedmiocie sprawy. Również w myśl art. 3 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne kontrolują zaskarżone akty tylko w zakresie ich zgodności z prawem i nie mają uprawnień do merytorycznego rozstrzygania sprawy. Przedmiotem niniejszej kontroli sądowoadministracyjnej jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...]września 2009 r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta P.z dnia [...]07.2007 r. znak [...], stwierdzającą wygaśnięcie decyzji z dnia [...].08.2006 r. w przedmiocie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na normę zawartą w art. 134 § 1 ppsa. Z przepisu tego wyraźnie wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. W związku ze skargą na decyzję w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy, przedmiotem niniejszej sprawy jest właśnie stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy. Ramy niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego, określone w art. 134 ppsa, tworzą zatem unormowania art. 65 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm. - dalej upzp) w związku z art. 162 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.- dalej Kpa). Badaniu podlega wobec tego zastosowanie norm zawartych w tych przepisach (tak ich interpretacja, jak i subsumcja), a także prawidłowość poprzedzającego ją postępowania administracyjnego. Tym samym, wbrew wywodom Skarżących, Sąd w tym postępowaniu nie ma kompetencji, by badać sprawy administracyjne poprzedzające wydanie decyzji o warunkach zabudowy, ani rozpoznawać skargę na uchwałę Rady Miasta P. z dnia [...].10.2006 r., czy inicjować postępowania dotyczące odszkodowania za poniesione przez Skarżących straty na skutek wygaszenia decyzji o warunkach zabudowy (analogiczne stanowisko zostało przedstawione w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 14.10.2008 r.; sygn. akt II SA Po 249/08, w którym orzeczono o poprzedniej decyzji SKO w Poznaniu w tym przedmiocie). Następnie należy podkreślić istotne znaczenie, jakie dla oceny zaskarżonej decyzji ma to, że została ona wydana po wyroku WSA w Poznaniu z dnia 14.10.2008 r.; sygn. akt II SA Po 249/08, w którym uchylono poprzednią decyzję SKO z dnia [...].01.2008 r. Nr [...]. Znaczenie wyroku sądu administracyjnego dla dalszego rozpoznawania sprawy w postępowaniu administracyjnym normuje art. 153 ppsa. Polega ono na tym, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku, wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Tak więc, zarówno organ ponownie rozpoznający sprawę, jak i Sąd, który następnie decyzję wydaną po ponownym rozpoznaniu kontroluje, muszą uwzględniać (przyjmować) poglądy prawne wyrażone w uzasadnieniu wyroku. Nadto, organ obowiązany jest zastosować się do wytycznych zawartych wyroku, a rolą Sądu jest ocena, czy organ do nich się zastosował. Jak z powyższego wynika, przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ musi tak prowadzić postępowanie, by zrealizować wytyczne Sądu. Co do zasady, jeżeli organ dostosuje się do wytycznych Sądu, i poprowadzi postępowanie zgodnie z przepisami proceduralnymi, w tym zasadami ogólnymi postępowania administracyjnego (art. 6 do art. 15 Kpa), to sąd kontrolujący decyzję nie ma podstaw do jej uchylenia. Uwzględniając powyższe, Sąd w niniejszym postępowaniu zbadał zaskarżoną decyzję pod kątem realizacji wytycznych zawartych w wyroku WSA z dnia 14.10.2008 r. Na wstępie, Sąd stwierdza, iż niesporne między stronami jest, że w dniu [...].10.2006 r. Rada Miasta P.podjęła uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "Północno-Zachodniego K. Z.", część A - "D. B." (dalej tez jako plan miejscowy) i że plan ten obejmuje teren nieruchomości objętych wnioskiem o warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Sąd zauważa także, że strona miała wiedzę o planowanych zmianach zagospodarowania przestrzennego. Wynika to wprost z zebranych w toku postępowania dokumentów i pism (m.in. k. 70 - pismo wspólników spółki "E. "do Urzędu Miasta P. z prośbą o umożliwienie zapoznania z opracowywanym planem zagospodarowania przestrzennego). Podstawę zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej stanowi art. 65 upzp oraz art.162 Kpa. Zgodnie z treścią art. 65 ust. 1 pkt 2 upzp, organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy, obowiązany jest do stwierdzenia jej wygaśnięcia, jeżeli dana decyzja stała się bezprzedmiotowa, gdyż dla tego terenu uchwalono plan miejscowy (jak w kontrolowanej sprawie), którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. W myśl art. 65 ust. 2 upzp, normy zawartej w ust. 1 pkt 2 nie należy stosować, gdy dla danego terenu wydana została wcześniej ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. W świetle obu ww. przepisów, w wyroku z dnia 14.10.2008 r. WSA w Poznaniu, w odniesieniu do przedmiotowej sprawy stwierdził, iż wejście w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "Północno-Zachodniego K. Z.", część A - "D. B.", uczyniłoby bezprzedmiotową decyzję o warunkach zabudowy w sytuacji, gdyby jej ustalenia były inne niż w wydanej decyzji. Zdaniem poprzednio orzekającego składu: "To właśnie przesłanka identyczności ustaleń planu i decyzji winna być badana pod kątem zastosowania w kontrolowanej sprawie treści art. 65 Ustawy o planowaniu przestrzennym." Jest to wyraźna wytyczna, dotycząca kwestii materialnoprawnych w zakresie orzekania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy. Zatem w niniejszej sprawie Sąd, poza kwestiami formalnoprawnymi, do których powróci, musi ustalić, czy SKO porównało ustalenia planu z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Przechodząc do badania pod tym kątem zaskarżonej decyzji i postępowania poprzedzającego jej wydanie, Sąd stwierdza, iż Organ – w ramach postępowania wyjaśniającego - uzupełnił (zgodnie z wytyczną Sądu) materiał dowodowy o ksero Uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "Północno-Zachodniego K. Z.", część A - "D. B.", opublikowanej w Dz. Urz. Województwa Wielkopolskiego Nr [...] r. Zasięgnął także profesjonalnych informacji w Wydziale Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta P.. W piśmie z dnia [...].09.2009 r., ww. Wydział przytoczył odnośne postanowienia planu oraz dokonał porównania zawartych w nim parametrów z parametrami wskazanymi w decyzji o warunkach zabudowy. W ich wyniku stwierdzono, iż ustalenia planu są w części inne dla wnioskowanych działek, niż w wydanej decyzji o warunkach zabudowy. Z wykorzystaniem ww. uzupełniającej dokumentacji, w oparciu o prawidłowo wskazane podstawy materialno- i formalnoprawne: art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa oraz art. 65 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 upzp, SKO w P. podjęło decyzję utrzymującą zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wyjaśniono ww. podstawy materialnoprawne decyzji oraz dokonano prawidłowych ustaleń faktycznych, w tym iż w dniu wejścia w życie ww. planu miejscowego, Wspólnicy Spółki nie legitymowali się ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Organ szczegółowo też wykazał różnice między postanowieniami planu i poszczególnymi ustaleniami decyzji. SKO trafnie wskazało, iż zgodnie z § 1 ust. 2 uchwały, plan obejmuje obszar, którego granice wyznaczają: ul. L., linia kolejowa relacji P. – S., ul. B. i ul. K.. W obszarze tym znajdują się wszystkie działki objęte wnioskiem. Teren, na którym się znajdują oznaczony jest symbolem 4Kz-MN. Zgodnie z § 4 pkt 6 uchwały, symbolem tym oznaczone są tereny przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną w klinie zielni. Dalej organ w jasny sposób wykazał różnice między planem - § 21 uchwały i decyzją o warunkach zabudowy, zaczynając od przytoczenia postanowień planu: - pkt 4) maksymalna powierzchni zabudowy - 25% powierzchni działki; w decyzji ustalono 30% - pkt 6) maksymalna wysokość budynku mieszkalnego - 7,5 m; w decyzji ustalono 11.95 - pkt 7) dla budynku mieszkalnego dopuszcza się dwie kondygnacje nadziemne, druga kondygnacja jako poddasze użytkowe; w decyzji maksymalnie 2 kondygnacje nadziemne oraz poddasze użytkowe - pkt 18) zakaz lokalizacji obiektów budowlanych przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej; w decyzji funkcja mieszkalno - usługowa (winno być produkcyjna). Zdaniem Sądu, organ podjął merytoryczną decyzję, mając wystarczające podstawy ku temu: plan miejscowy w części odnoszącej się do terenu, na którym znajdują się przedmiotowe działki i decyzję o warunkach zabudowy na ww. działkach oraz wynikiem porównania odpowiednich postanowień. Z uwagi na wykazane różnice, organ słusznie też wskazał na swój obowiązek podjęcia decyzji ściśle zgodnie z treścią normy zawartej w art. 65 upzp w związku z art. 162 Kpa, wskazując, iż decyzje podejmowane na podstawie tych przepisów nie są decyzjami uznaniowymi. Oznacza to, iż jeżeli spełnione są przesłanki wskazane w przepisie, to organ musi podjąć rozstrzygnięcie przewidziane w ww. przepisie. Należy dodać, iż decyzja ta została prawidłowo doręczona wszystkim stronom i uczestnikowi G. S. (co prawda organ nieprawidłowo zapisał nazwisko uczestnika, ale adres wskazał prawidłowy i adresat osobiście odebrał decyzję podpisując wyraźnie całym imieniem i nazwiskiem). W nawiązaniu do treści i tonu skargi, oraz wyjaśnień na rozprawie, przepełnionych żalem i pretensjami z powodu "zablokowania" inwestycji, którą zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy Skarżący zamierzali realizować dla dobra rodziny i przedsiębiorstwa, należy wskazać na specyfikę decyzji o wygaśnięciu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ze względu na jej sprzeczność z mpzp (art. 65 ust. 1 pkt 2 upzp). Jak podnosi się w doktrynie, jest ona wyjątkiem od zasady utrzymania w mocy decyzji wydanych na podstawie stanu prawnego obowiązującego w dniu jej wydania ( m. in. W. Radecki, J. Sommer, W. Szostek, Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym oraz wybrane przepisy wykonawcze. Komentarz, Wrocław 1995 r., s. 17). Powyższe unormowanie wynika ze szczególnej relacji, jaka zachodzi pomiędzy decyzjami o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i mpzp. Decyzje te są wydawane w sytuacji braku mpzp. Ustawodawca przyjął, że ustalenia planu maja pierwszeństwo przed ustaleniami decyzji (por. komentarz do art. 65 upzp w: T. Bąkowski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Zakamycze 2004, s. 223). Na podstawie art. 6 ppsa, Sąd informuje Skarżących, iż na uchwały organów gminy (miasta), w tym uchwały w sprawie planu miejscowego, przysługuje skarga w trybie art. 101 ustawy z 08 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. jedn. Dz. u. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.), zaś sprawy dotyczące naprawy szkody (sprawy cywilne) spowodowanej działaniami władzy publicznej rozpoznawane są na podstawie powództwa cywilnego przez właściwy sąd powszechny. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 ppsa orzekł jak w sentencji wyroku.