I OSK 38/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Kamińska po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1961/11 odrzucającego skargę w sprawie ze skargi W. S. na pismo Ministra Obrony Narodowej z dnia (...) czerwca 2011 r. nr (...) w przedmiocie przekazania wniosku z dnia 14 sierpnia 2010 r. oraz 29 września 2010 r. według właściwości postanawia: oddalić skargę kasacyjną Postanowieniem z dnia 8 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1961/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę W. S. na pismo Ministra Obrony Narodowej z dnia (...) czerwca 2011 r. nr (...) w przedmiocie przekazania wniosku z dnia 14 sierpnia 2010 r. oraz 29 września 2010 r. według właściwości. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż pismem z dnia (...) czerwca 2011 r. nr (...) Minister Obrony Narodowej, powołując się na art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) przekazał wnioski W. S. z dnia 14 sierpnia 2010 r. oraz z dnia 29 września 2010 r. dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w Łodzi z dnia (...) marca 2010 r. nr (...) o waloryzacji emerytury wojskowej do Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w Łodzi celem rozpoznania według właściwości. Pismem z dnia 15 czerwca 2011 r. W. S. wezwał Ministra Obrony Narodowej do usunięcia naruszenia prawa. W dniu 1 sierpnia 2011 r. W. S. wniósł za pośrednictwem Ministra Obrony Narodowej skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie na przekazanie przez Ministra Obrony Narodowej Dyrektorowi Wojskowego Biura Emerytalnego w Łodzi jego wniosków z dnia 14 sierpnia 2010 r. oraz 29 września 2010 r. W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej odrzucenie. Wydając zaskarżone postanowienie Sąd pierwszej instancji wskazał, iż w dniu 11 kwietnia 2011 r. weszła w życie ustawa z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18). Na mocy tej ustawy zmieniona została treść art. 65 § 1 K.p.a. Przepis ten w obecnie obowiązującym brzmieniu stanowi, że jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Zawiadomienie o przekazaniu powinno zawierać uzasadnienie. Art. 65 § 1 K.p.a. zdanie drugie w brzmieniu obwiązującym do dnia 10 kwietnia 2011 r. stanowił natomiast, że przekazanie sprawy do organu właściwego następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Przekazanie podania według właściwości podlegało zatem kontroli sądu administracyjnego, stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, następowało bowiem w formie postanowienia, na które służyło zażalenie. Z obecnie obowiązującego brzmienia art. 65 § 1 k.p.a. wynika zaś, że przekazanie podania do organu właściwego następuje w formie zwykłego pisma. W oparciu o powyższe Sąd pierwszej instancji uznał, iż przekazanie podania do organu właściwego w oparciu o art. 65 § 1 k.p.a. nie podlega obecnie kontroli sądu administracyjnego. Przekazanie to nie jest dokonywane w formie postanowienia, na które służy zażalenie. Nie stanowi również czynności, o jakiej w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie rozstrzyga bowiem o uprawnieniach lub obowiązkach strony postępowania administracyjnego wynikających z przepisów prawa. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia W. S. zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania tj. art. 65 K.p.a. oraz art. 3 § 1 i 2 P.p.s.a. polegające na uznaniu, iż zaistniałym stanie faktycznym pismo MON o przekazaniu sprawy do Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego na podstawie art. 65 K.p.a. nie podlega kontroli administracyjnej przez WSA. Powołując się na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W motywach skargi kasacyjnej podniesiono, iż zgodnie z art. 3 § 1 i 2 P.p.s.a., kontroli sądowej podlegają nie tylko decyzje i postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, ale także inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej. Rozstrzygnięcie w trybie art. 65 K.p.a. nie jest obecnie postanowieniem, ale ustawodawca wymaga jego uzasadnienia, a więc stanowi on swoistego rodzaju rozstrzygnięcie dotyczące uprawnień wynikających z przepisów prawa. W tej sytuacji takie rozstrzygnięcie powinno podlegać kontroli sądowo administracyjnej. Ustawodawca nie miał zamiaru ograniczania, w jakimkolwiek stopniu, prawa stron postępowania do obrony swych praw przed sądem administracyjnym, nie sprowadził czynności przekazania podania innemu organowi, do czynności materialno-technicznej, ale do czynności prawnej, ściśle administracyjnoprawnej, wymagającej uzasadnienia, a więc dającej podstawy, po spełnieniu dodatkowych wymogów określonych w P.p.s.a., do wniesienia skargi do sądu administracyjnego w przypadku, gdy strona postępowania nie zgadza się z treścią uzasadnienia czynności przekazania podania. W przypadku sprawy skarżącego, dopełnił on wszystkich warunków określonych przez prawo, by jego skarga została merytorycznie rozpatrzona przez sąd administracyjny. Ze względu na powyższe, odrzucenie przez WSA skargi skarżącego i uznanie jej za niedopuszczalną na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. jest całkowicie błędne i nieuprawnione. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zaskarżone przez W. S. pismo Ministra Obrony Narodowej z dnia (...) czerwca 2011 r. zostało wydane na podstawie art. 65 § 1 K.p.a., który stanowi, że jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Zawiadomienie o przekazaniu powinno zawierać uzasadnienie. Z treści powyższego przepisu wynika, że przekazanie podania organowi właściwemu nie wymaga wydania w tym przedmiocie decyzji administracyjnej, postanowienia czy też innego aktu z zakresu administracji publicznej. Następuje ono jedynie w formie czynności materialno-technicznej, o podjęciu której organ ma obowiązek zawiadomić wnoszącego podanie i która nie podlega zaskarżeniu. Nie ma bowiem cech czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Tym samym nie może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Nie można podzielić zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 3 §1 i 2 P.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został w art. 3 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty w nim wymienione. Z powyższego wynika, iż zanim Sąd przystąpi do merytorycznego rozpoznania skargi, ustalić musi, czy jest do tego uprawniony, a więc m. in., czy na dany akt służy skarga. Będące przedmiotem skargi pismo Ministra Oborny Narodowej, nie posiada żadnej z cech postanowienia, umożliwiających jego zaskarżenie. Wydane zostało bowiem w stanie prawnym obowiązującym od dnia 11 kwietnia 2011 r. W tym bowiem dniu weszła w życie ustawa z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18). Na mocy tej ustawy zmieniona została m. in. treść art. 65 § 1 K.p.a., z którego wynika, że przekazanie podania do organu następuje w formie zwykłego pisma, na które nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 P.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.