IV SA/Wa 1507/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Marian Wolanin, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2011 r. sprawy ze skargi D. O. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącego D. O. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez D. O. jest postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej: "GDOŚ") z dnia [...] lipca 2011 r. znak: [...] utrzymujące w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej: "RDOŚ") w G. z dnia [...] października 2010 r. znak: [...] odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w ramach zabudowy zagrodowej na terenie działki nr [...] (obręb S., gm. G.) w granicach G. Obszaru Chronionego Krajobrazu. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przedstawiono dotychczasowy tok postępowania wskazując, co następuje: Wnioskiem z dnia 11 października 2010 r. (znak: [...]) Burmistrz Miasta i Gminy G. wystąpił do RDOŚ w G. o uzgodnienie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w ramach zabudowy zagrodowej na terenie działki nr [...] w miejscowości S., gmina G.. Postanowieniem z dnia [...]października RDOŚ w G. odmówił uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. W uzasadnieniu wskazał, iż przedłożony do uzgodnienia projekt decyzji pozostaje w sprzeczności z § 5 pkt 8 Uchwały Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. 1455), tj. narusza zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Jednocześnie organ uznał, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzą okoliczności wyłączające stosowanie ww. zakazu, wymienione w § 7 ust. 1 i 3 ww. Uchwały. Na powyższe postanowienie w ustawowym terminie zażalenie złożył inwestor – D. O.. Poniósł, że działka nr ewid [...] nie znajduje się w 100-metrowej strefie od linii rzeki W. bowiem w wyniku prac ziemnych doszło do zmiany koryta ww. rzeki, a jej meander porosły drzewa i nie jest on już zbiornikiem wodnym. Rozpoznając sprawę w wyniku złożonego zażalenia GDOŚ wskazał za organem I. instancji, iż w niniejszym postępowaniu należy odwołać się do regulacji zawartych w Uchwale nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie [...]. Zgodnie z § 5 ww. Uchwały w G. Obszarze Chronionego Krajobrazu obowiązują zakazy wymienione w pkt 1 - 8, w tym zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej (pkt 8 § 5). Zakazy te nie dotyczą wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa, prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym oraz realizacji inwestycji celu publicznego (§ 7 ust. 1 Uchwały). Zdaniem GDOŚ zakaz wymieniony w § 5 pkt 8 ww. Uchwały ma zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Z załącznika graficznego do projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy oraz z map zamieszczonych na portalu internetowy www.geopotral.gov.pl wynika, że działka przeznaczona pod zainwestowanie niemal w całości znajduje się w pasie szerokości 100 m od linii brzegu zbiornika wodnego - starorzecza rzeki W.. Z akt sprawy wynika, że tylko fragmenty przedmiotowej działki znajdują się poza strefą 100-metrową do linii brzegu starorzecza W., a z uwagi na zbyt małą powierzchnię nie mogą być one przeznaczone pod zabudowę. Oznaczenie na załączniku graficznym do przedmiotowego projektu decyzji o warunkach zabudowy - N (nieużytki) oznacza, że dany obszar zajmują grunty pod obiektami wymienionymi w pkt 5 Załącznika nr 6 "Zaliczanie gruntów do poszczególnych użytków gruntowych" rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38, poz. 454), tj. niezakwalifikowanymi do użytków ekologicznych bagnami (błotami, topieliskami, trzęsawiskami, moczarami, rojstami), piaskami (ruchomymi, plażami nieurządzonymi, piaskami nadbrzeżnymi, wydmami), naturalnymi utworami fizjograficznymi (urwiska, strome stoki, skały, rumowiska) lub nieprzeznaczonymi do rekultywacji wyrobiskami po wydobywaniu kopalin. Pewne części obiektów takie jak błota, topieliska lub całe obiekty takie jak trzęsawiska czy wyrobiska mogą natomiast stanowić zbiorniki wodne (E. Bajkiewicz - Grabowska, Z. Mikulski, 2005, Hydrologia ogólna, wyd. 5, PWN, Warszawa), w związku z czym powyższe informacje nie są wystarczające dla ustalenia stanu faktycznego sprawy. W cytowanym opracowaniu naukowym wyróżnia się tzw. jeziora bagienne (jeziora wody gruntowej), które powstają w wyniku utrudnionego odpływu wody gruntowej, "wychodzącej" na powierzchnię w obniżeniach terenu. W Polsce stanowią one zbiorniki małe, dość płytkie i zarastające. Jednocześnie wśród jezior (oraz innych zbiorników wodnych) wyróżnia się jeziora stale wypełnione wodą (stałe), wypełnione wodą w porze deszczowej (okresowe) oraz wypełnione wodą tylko po opadach (epizodyczne). Z map zamieszczonych na stronie internetowej Geoportal, prowadzonej przez Główny Urząd Geodezji i Kartografii wyraźnie wynika, że obszar nieużytku obejmują zbiorniki wodne. Na marginesie GDOŚ wskazał, iż starorzecza to pozostałości po dawnym korycie rzeki. Powstają one naturalnie, jak i dzięki regulacjom prowadzonym na rzekach. Są to zbiorniki stale lub okresowo zasilane wodą z rzeki albo też tracą z nią połączenie i ulegają zamuleniu. Starorzecza mogą charakteryzować się znacznymi wartościami przyrodniczymi. Podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 30 listopada 2010 r. pracownicy RDOŚ w G. ustalili, że w starorzeczu rzeki W. występuje woda. Dalej GDOŚ zauważył, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzą okoliczności wyłączające stosowanie zakazu, o którym mowa w § 5 pkt 8 ww. Uchwały. Nie znajduje też zastosowania przepis § 7 pkt 3 ust. 1 Uchwały, zgodnie z którym zakaz z § 5 pkt 8 nie dotyczy obszarów zwartej zabudowy miast i wsi w granicach określonych w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin (lub w równorzędnych dokumentach planistycznych), gdzie dopuszcza się uzupełnienie zabudowy mieszkaniowej i usługowej pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów wód, określonej poprzez połączenie istniejących budynków na przylegających działkach. Z załącznika graficznego załączonego do akt sprawy oraz z ortofotomap umieszczonych na portalu internetowym Geoportal wynika, że działka nr [...] znajduje się w sąsiedztwie zabudowy, ale nie jest położona w obszarze "zwartej zabudowy mieszkaniowej wsi" S., przez którą należy rozumieć zgrupowanie intensywnej zabudowy. Działka nr [...] sąsiaduje bezpośrednio z działkami nr [...] i [...] Żadna z nich nie jest zabudowana, nie jest zatem możliwe wyznaczenie linii zabudowy w rozumieniu § 7 pkt 3 ust. 1 ww. Uchwały. W skardze na powyższe postanowienie GDOŚ z dnia [...] lipca 2011 r. D. O., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I. instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: 1) niewłaściwe zastosowanie art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym [(Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), dalej: "u.p.z.p."] w związku z § 5 pkt 8 Uchwały Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. 1455), 2) naruszenie art. 7, 77 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego [(Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej: "k.p.a."] poprzez zaniechanie wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy oraz sprzeczność ustaleń z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. W motywach skargi podniesiono, iż kluczowym zagadnieniem w niniejszej sprawie było jednoznaczne ustalenie, czy w sąsiadującym z przedmiotową działką pasie o szerokości 100 m mamy do czynienia z rzeką, jeziorem lub zbiornikiem wodnym (Uchwała z dnia [...] kwietnia 2010 r. nie wymienia tzw. starorzecza). Ani ustawa - Prawo ochrony przyrody ani ww. Uchwała nie zdefiniowała pojęcia rzeki, jeziora czy zbiornika wodnego. Z przepisów ustawy Prawo wodne wynika, że jeziora lub naturalne zbiorniki wodne to grunty zajęte wodami powierzchniowymi, dla których linię brzegu stanowi krawędź brzegu lub linia starego porostu traw ustalane na podstawie średniego stanu wód z okresu co najmniej 10 lat (art. 9 ust. 1 pkt 4a w zw. z art. 15). Wnioskodawca od samego początku podnosił, że w przylegającym do działki nr ew. [...] pasie o szerokości 100 m brak jest gruntów zajętych wodami powierzchniowymi, od co najmniej kilkudziesięciu lat. Organ administracji w tej sytuacji powinien w oparciu o ww. kryteria ustalić, czy w pasie ochronnym występuje rzeka, jezioro czy inny zbiornik wodny, czy też nie. Jeżeli istotnie wystąpiłby zbiornik wodny, należało określić jego granicę. Dalej wskazano, że linie rzeki na mapie Geoportalu pokazujące się w opcji "dane o charakterze katastralnym" nie pokrywają się z rzeczywistym korytem rzeki. Zdjęcia nie pozwalają również na stwierdzenie, że w pasie o szerokości 100 m na południe od działki nr [...] znajduje się jezioro lub inny zbiornik wodny. Również oględziny przeprowadzone przez RDOŚ w G. nie wyjaśniły spornej kwestii. Na podstawie jednorazowych oględzin trudno bowiem stwierdzić, czy są to wody opadowe, czy powierzchniowe, a także czy wody te - o ile są to wody powierzchniowe - nie pojawiły się przejściowo po raz pierwszy po kilkudziesięciu latach. Zdaniem skarżącego organ powinien z urzędu powołać biegłego na okoliczność ustalenia występowania (bądź nie) w pasie ochronnym rzeki, jeziora lub innego zbiornika wodnego (a nie starorzecza), ewentualnie zawiesić postępowanie do czasu ustalenia linii zbiornika wodnego przez właściwego starostę. W odpowiedzi na skargę GDOŚ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a."], sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego orzeczenia następuje w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Badając legalność zaskarżonego aktu w oparciu o powołane wyżej przepisy Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżone postanowienie GDOŚ z dnia [...] lipca 2011 r., utrzymujące w mocy postanowienie RDOŚ w G. z dnia [...] października 2010 r., wydane zostało na w toku postępowania uzgodnieniowego w trybie art. 106 k.p.a. Podstawę materialnoprawną ww. postanowienia stanowi art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p., zgodnie z którym w odniesieniu od obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody, innych aniżeli wymienione w art. 53 ust. 3 pkt 7 u.p.z.p. (tj. innych niż obszary położone w granicach parku narodowego i jego otuliny), decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska (art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p.). Przedmiotem uzgodnienia w niniejszej sprawie jest projekt decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w ramach zabudowy zagrodowej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i urządzeniami na terenie działki nr [...] położonej w obrębie S, gmina G.. Realizacja przedmiotowej inwestycji planowana jest na terenie G. Obszaru Chronionego Krajobrazu, który zgodnie z art. 6 udt. 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r., nr 151, poz. 1220 ze zm.) stanowi formę ochrony przyrody. Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, obszar chronionego krajobrazu obejmuje tereny chronione ze względu na wyróżniający się krajobraz o zróżnicowanych ekosystemach, wartościowe ze względu na możliwość zaspokajania potrzeb związanych z turystyką i wypoczynkiem lub pełnioną funkcją korytarzy ekologicznych. Wyznaczenie obszaru chronionego krajobrazu następuje w drodze uchwały sejmiku województwa, która określa jego nazwę, położenie, obszar, sprawującego nadzór, ustalenia dotyczące czynnej ochrony ekosystemów oraz zakazy właściwe dla danego obszaru chronionego krajobrazu lub jego części wybrane spośród zakazów wymienionych w art. 24 ust. 1, wynikające z potrzeb jego ochrony (ust. 2 art. 32 ustawy). Ustawa o ochronie przyrody w art. 24 zawiera katalog zakazów, które mogą zostać - zgodnie z art. 23 ust. 2 - fakultatywnie wprowadzone mocą uchwały sejmiku województwa. Podkreślenia wymaga, że ww. katalog zakazów wprowadzanych dla danej formy ochrony przyrody nie może być poszerzony o inne zakazy, których ustawa o ochronie przyrody nie przewiduje. Wszelkie ograniczenia w postaci zakazów wprowadzane uchwałą sejmiku województwa muszą mieć zatem podstawę ustawową i mieścić się w ramach ww. katalogu zakazów. W kontrolowanym postępowaniu uzgodnieniowym, mającym za przedmiot zbadanie zgodności ww. projektu decyzji o ustaleniu warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z przepisami z zakresu ochrony przyrody, zastosowanie znajdują regulacje zawarte w Uchwale nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...] poz. 1455). G. Obszar Chronionego Krajobrazu został wymieniony w tabeli nr 1 (Lp. 16) w § 1 ust. 1 ww. Uchwały. Zgodnie z § 5 ww. Uchwały na obszarach chronionego krajobrazu wymienionych w § 1 ust. 1 wprowadza się zakazy wymienione w pkt 1 - 8, w tym zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej (pkt 8 § 5). Zakazy te nie dotyczą wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa, prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym oraz realizacji inwestycji celu publicznego (§ 7 ust. 1 pkt 1 - 3 Uchwały). Zastosowanie zakazu, o którym mowa w § 5 pkt 8 Uchwały ulega również wyłączeniu w sytuacji wystąpienia okoliczności wymienionych w § 7 ust. 3. Wydając postanowienie z dnia [...] października 2010 r. o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy RDOŚ w G. stwierdził, iż realizacja przedmiotowej inwestycji skutkować będzie naruszeniem zakazu wymienionego w § 5 pkt 8 Uchwały Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. Obowiązkiem organu odwoławczego, rozpatrującego ponownie sprawę w jej całokształcie (art. 15 k.p.a.), było ustalenie w sposób niebudzący wątpliwości, czy w istocie przedmiotowy zakaz ma zastosowanie w niniejszej sprawie. Obowiązek ten wynika z zasady dążenia do prawdy obiektywnej określonej w art. 7 k.p.a., zgodnie z którą organy administracji publicznej z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia do sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W tym celu obowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.), a następnie ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Wynik tej oceny powinien znaleźć prawidłowe odzwierciedlenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia (art. 107 § 1 i 3 k.p.a.). W ocenie Sądu, zgodzić należy się ze skarżącym, że GDOŚ zaniechał dopełnienia obowiązków wynikających w powołanych wyżej przepisów procesowych, a w konsekwencji - co najmniej przedwcześnie - uznał za organem I. instancji, że ww. zakaz z § 5 pkt 8 Uchwały z dnia [...] kwietnia 2010 r. znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ stwierdził w pierwszej kolejności, powołując się na mapy zamieszczone na stronie internetowej www.aeopotrai.gov.pi. że działka przeznaczona pod zainwestowanie znajduje się niemal w całości w pasie szerokości 100 m od linii brzegu zbiornika wodnego - starorzecza rzeki W.. Uznał zatem, że owo starorzecze jest zbiornikiem wodnym. Dalej, odnosząc się do oznaczenia w ewidencji gruntów i budynków dawnego koryta rzeki W. symbolem N - nieużytki stwierdził, że pewne rodzaje nieużytków (błota, topieliska, trzęsawiska czy wyrobiska) mogą stanowić zbiorniki wodne zaznaczając, że informacje dotyczące przedmiotowego nieużytku nie są wystarczające do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Następnie, powołując się na literaturę przedmiotu, wskazał na możliwość wystąpienia jeziora bagiennego, które powstaje w wyniku utrudnionego odpływu wody gruntowej "wychodzącej" na powierzchnię w obniżeniach terenu. Zaznaczył, że wyróżnia się jeziora stałe, okresowe i epizodyczne. Następnie zauważył, starorzecza to pozostałości po dawnym korycie rzeki, zbiorniki stale lub okresowo zasilane wodą z rzeki lub takie, które tracą z nią połączenie i legają zamuleniu. Końcowo wskazał, że podczas oględzin przedmiotowych nieruchomości przeprowadzonych w dniu 30 listopada 2010 r. przez RDOŚ w G. stwierdzono, że w starorzeczu rzeki W. występuje woda. Z powyższego w żaden sposób nie wynika, czy w istocie starorzecze rzeki W. stanowi "inny zbiornik wodny" w rozumieniu § 5 pkt 8 ww. Uchwały, a nadto czy planowana inwestycja zostałaby zlokalizowana w pasie szerokości 100 m od linii brzegu tegoż zbiornika wodnego. Organ odwoławczy oparł swoje rozstrzygnięcie na mapach geoportalu oraz na wynikach oględzin. Nie wskazał jednak, kiedy miała miejsce aktualizacja powołanych materiałów kartograficznych i czy w istocie wskazują one granice zbiornika wodnego, czy dawnego koryta rzeki W.. Z kolei z treści protokołu oględzin sporządzonego w dniu 30 listopada 2010 r. wynika, że przedmiotowa działka graniczy od strony południowej ze starorzeczem rzeki W., które jest widoczne poprzez występujące zadrzewienia. W dniu przeprowadzenia oględzin utrzymywał się wysoki poziom wód na rzece .W. która rozlewała się na okoliczne tereny. W starorzeczu występowała woda związana z wysokim poziomem wody w pobliskiej rzece. Na terenie całego koryta rzeki występują wieloletnie zadrzewienia. Na podstawie wyników przeprowadzonych oględzin nie można, w ocenie Sądu przyjąć, że na przedmiotowym terenie występuje zbiornik wodny. Nie ustalono bowiem, czy stwierdzona w starorzeczu woda występuje stale, okresowo, czy znalazła się tam incydentalnie w związku z falą wezbraniową przechodzącą w tym czasie na rzecze W., o czym poinformował RDOŚ w piśmie z dnia 1 grudnia 2010 r. Organ I. instancji wskazał, powołując się na dane z Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej w W., iż w momencie dokonywania lustracji przedmiotowej działki, w pobliskiej miejscowości B. na rzece W. zanotowano stan wody na poziomie 328 cm (stan ostrzegawczy 290 cm, stan alarmowy - 330 cm). Nadto, w ww. piśmie organ I. instancji zauważył, iż zdjęcia lotnicze dostępne na stronie internetowej Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii w W. przedstawiają, iż w dawnym korycie rzeki W. w obrębie wnioskowanej działki nie występuje woda. Informacje te całkowicie pominął w swoich rozważaniach organ odwoławczy, nie poddał ich weryfikacji, nie przeprowadził też - w myśl art. 136 k.p.a. - uzupełniającego postępowania dowodowego na okoliczność występowania zbiornika wodnego na przedmiotowym terenie. Nie ustosunkował się również w sposób należyty do argumentacji zażalenia, w którym wskazano, że stare koryto rzeki W. jest od 120 lat zarośnięte i uprawiane, co zostało pokazane na załączonych zdjęciach. Zawarty w treści zażalenia wniosek skarżącego o przeprowadzenie dowodu z załączonych fotografii nie został rozpatrzony przez organ odwoławczy, co stanowi naruszenie art. 78 k.p.a. Z powyższego wynika, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało podjęte w oparciu o niekompletny, w więc nie w pełni rozpatrzony materiał dowodowy. Wybiórcza ocena materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz zaniechanie wyjaśnienia kluczowej w sprawie okoliczności (czy starorzecze rzeki W. stanowi "inny zbiornik wodny" w rozumieniu § 5 pkt 8 ww. Uchwały) czyni zaskarżone rozstrzygnięcie wadliwym. Wadliwość ta wynika z naruszenia ww. przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co obligowało Sąd do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Rozpatrując sprawę ponownie w następstwie uprawomocnienia się niniejszego wyroku GDOŚ uwzględni przedstawioną powyżej ocenę prawną. Podejmie czynności procesowe w celu przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego (art. 136 k.p.a.) na okoliczność, czy starorzecze rzeki W. stanowi "inny zbiornik wodny" w rozumieniu § 5 pkt 8 ww Uchwały. W przypadku ustaleń pozytywnych dokona oceny, czy planowana inwestycja zostałaby zlokalizowana w pasie szerokości 100 m od linii brzegu tegoż zbiornika wodnego. Mając na względzie obowiązki organu odwoławczego wynikające z zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.) rozpatrzy ponownie sprawę w jej całokształcie, ustosunkuje się również w sposób wyczerpujący do zarzutów zażalenia. Podjęte rozstrzygnięcie należycie uzasadni mając na względzie wymogi z art. 107 § w zw. z art. 11 k.p.a. Biorąc pod uwagę wszystko powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. – jak w pkt 2 sentencji wyroku.