I SA/Wa 1037/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński (spr.) Sędziowie: WSA Joanna Skiba WSA Dariusz Pirogowicz Protokolant specjalista Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2011 r. sprawy ze skargi C. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Warszawie na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do doprowadzenia zabytku do jak najlepszego stanu oddala skargę. Decyzją z dnia [...] marca 2011 roku, nr [...] Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego biorąc za podstawę art. 7 pkt 1, art. 45 ust.1 pkt 2, art. 89 pkt 1 i art. 93 ust.1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 roku o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. nr 162, poz. 1568 ze zm. dalej jako ustawa o ochronie zabytków) oraz przepisów art. 17 pkt 2, art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku, nr 98 , poz. 1071 ze zm. dalej jako k.p.a) po rozpatrzeniu odwołania C. sp. z o.o. w W. od decyzji [...] Konserwatora Zabytków – działającego z upoważnienia Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 roku – zobowiązującej wyżej wymienioną do doprowadzenia zabytku – układu urbanistycznego i zespołu budowlanego, wpisanego do rejestru zabytków pod numerem [...] – do jak najlepszego stanu poprzez wykonanie prac przy budynku przy ulicy [...] w W. w terminie 6 miesięcy od dnia w którym decyzja stanie się ostateczna – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Podstawą wydania decyzji były następujące ustalenia faktyczne i ocena prawna. [...] Konserwator Zabytków po przeprowadzeniu z urzędu postępowania administracyjnego decyzją z dnia [...] czerwca 2010 roku, nr [...] zobowiązał C. sp. z o.o. w W. do doprowadzenia zabytku – układu urbanistycznego i zespołu budowlanego do jak najlepszego stanu poprzez wykonanie prac przy budynku położonym przy ulicy [...] w W., w terminie sześciu miesięcy od dnia w którym decyzja stanie się ostateczna. Nakazane prace miałyby polegać na: a) zmianie formy lukarny wybudowanej od strony podwórza w ten sposób, aby była identyczna z lukarną w sąsiednim budynku przy ulicy [...]; b) usunięciu styropianu z elewacji frontowej budynku (od strony ulicy [...]); c) odtworzenie gzymsu w formie, jaka występuje w sąsiednim budynku – przy ul. [...]. C. sp. z o.o. w ustawowym terminie złożyła odwołanie od decyzji organu I Instancji. Organ ustalił, że przedmiotowy budynek przy ulicy [...] w W. znajduje się strefie układu urbanistycznego i zespołu budowlanego wraz z zielenią założonego w latach 20 – tych i 30 – tych XX wieku w W., który został wpisany do rejestru zabytków pod numer [...] decyzją Konserwatora Zabytków W. z dnia [...] lipca 1990 roku. Materialnoprawną podstawę decyzji stanowi przepis art. 45 ust.1 pkt 2 ustawy o ochronie zabytków zgodnie z którym w przypadku gdy bez wymaganego pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków lub w sposób odbiegający od zakresu i warunków określonych w pozwoleniu wykonano przy zabytku wpisanym do rejestru prace konserwatorskie, restauratorskie, roboty budowlane, badania konserwatorskie, architektoniczne lub podjęto inne działania o których mowa w art. 36 ust.1 pkt 6-8 i 10 – 12 wojewódzki konserwator zabytków wydaje decyzję zobowiązującą do doprowadzenia zabytku do jak najlepszego stanu w sposób wskazany i w określonym terminie. W wyniku przeprowadzonej kontroli budynku przy ulicy [...] w dniach 19 listopada i 17 grudnia 2009 roku stwierdzono, że elewacje od strony ulicy oraz ściana szczytowa zostały obłożone styropianem, w dachu od strony ul. [...] wybudowano dwie lukarny, a od strony ogrodu lukarna została przebudowana bez wymaganego prawem pozwolenia organu ochrony zabytków. Zdaniem organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie dopuszczono się ewidentnej samowoli budowlanej, naruszenia przepisu art. 36 ust.1 pkt 11 ustawy o ochronie zabytków zgodnie z którym pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków wymaga podejmowanie działań, które mogłyby prowadzić do naruszenia substancji lub zmiany wyglądu zabytku wpisanego do rejestru. Tak więc nie ulega wątpliwości, że ocieplenie elewacji styropianem oraz wybudowanie czy też zmiana kształtu lukarn wpływa negatywnie na wygląd budynku stanowiącego bliźniaczy odpowiednik budynku przy ulicy [...]. Właściciel obiektu zobowiązany był do uzyskania pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków na wszelkie prace prowadzone przy zabytku. Samo otrzymanie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie mogło zwolnić inwestora z obowiązku uzyskania odpowiednich pozwoleń. Organ odwoławczy podnosił, iż nie można się zgodzić z odwołującym, że budynek przy ul. [...] nie jest zabytkiem i nie przesądza o tym fakt, że obiekt ten nie został indywidualnie wpisany do rejestru zabytków, a jedynie znajduje się w obszarze objętym ochroną konserwatorską. Z definicji zawartej w art. 3 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków wynika, że nieruchomość nie musi być objęta indywidualną ochroną prawną aby spełniać kryteria zabytku. Ponadto z definicji pojęcia ,,historyczny układ urbanistyczny’’, zawartej w art. 3 pkt 12 ustawy o ochronie zabytków wynika, że jest to przestrzenne założenie miejskie, zawierające zespoły budowlane, pojedyncze budynki i formy zaprojektowanej zieleni, rozmieszczone w układzie historycznych podziałów własnościowych i funkcjonalnych, w tym ulic lub sieci dróg. Zgodnie z punktem 13 tego artykułu przez historyczny zespół budowlany należy rozumieć powiązaną przestrzennie grupę budynków wyodrębnioną ze względu na formę architektoniczną, styl, zastosowane materiały, funkcję, czas powstania lub związek z wydarzeniami historycznymi. Wpisanie do rejestru zabytków zespołu i układu urbanistycznego ma na celu zachowanie najcenniejszych elementów historycznego rozplanowania oraz kompozycji przestrzennej zespołu i w konsekwencji powoduje objęcie ochroną konserwatorską elementów tworzących ten układ, bez względu na to, czy elementy te wpisane są do rejestru indywidualnie. Ochronie konserwatorskiej podlega zatem parcelacja, gabaryty zabudowy, relacje przestrzenne pomiędzy elementami zabudowy, a także wygląd zewnętrzny budynków położonych na przedmiotowym obszarze. Skargę na decyzję organu odwoławczego wniosła C. spółka z oo w W. Zaskarżonej decyzji zarzucała naruszenie: 1) prawa procesowego – zasady prawdy obiektywnej i zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli wynikających z art. 7 i art. 10 k.p.a. zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, reguły postępowania dowodowego wynikającego z art. 77 § 1 k.p.a. polegającej na obowiązku podjęcia przez organ ciągu czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego oraz obowiązku rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w szczególności faktów wskazanych przez skarżącego w odwołaniu na decyzję organu I Instancji oznaczonych enumeratywnie AD) 1, AD) 2, AD 3 i AD 4; art. 80 k.p.a. naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów; art. 107 § 3 k.p.a. i art. 138 k.p.a. w zakresie rodzaju decyzji odwoławczych; 2) naruszenie prawa materialnego – art. 4 pkt 3 ustawy o ochronie zabytków, w zakresie stawianego skarżącej zarzutu niszczenia i niewłaściwego korzystania z zabytku, kiedy działanie skarżącej doprowadziło do poprawy stanu technicznego obiektu i poprawy warunków zamieszkania w budynku przy ulicy [...] w W. W związku z postawionymi zarzutami skarżąca wnosiła o: - uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I Instancji, - zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosiła, że zgodnie z art. 7 k.p.a. organy administracji publicznej w toku postępowania stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zasada prawdy obiektywnej nakłada na organy administracji obowiązek dążenia do tej prawdy. Organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. Skarżąca wskazywała, że Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wydał zaskarżoną decyzję z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego. Utrzymując w mocy decyzję organu I Instancji organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu mimo, iż dotyczą kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. W razie gdyby taki stan rzeczy wynikał nawet z przyjęcia, że niektóre wymienione w odwołaniu motywy nie mają w ogóle zastosowania w sprawie, to organ odwoławczy winien przedstawić w tym względzie argumentację, a nie pomijać w tym względzie argumentację milczeniem. Organ może określonym dowodom odmówić wiary, ale dopiero po wszechstronnym ich rozpatrzeniu i powinien wyjaśnić przyczyny takiej oceny. Skarżąca zwracała uwagę, że w odwołaniu zaakcentowano, że detale architektoniczne budynku przy ul. [...] w W. w tym kształty lukarn zostały zalegalizowane decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego na podstawie projektu budowlanego arch. dr inż. W. S. O tych kwestiach konserwator wiedział, ale przeszedł obok nich obojętnie. W ocenie skarżącej dach budynku przy ulicy [...] został wykonany w sposób, który przywrócił historyczny kształt dachu. Dużą niewiadomą dla spółki jest brak konkretyzacji, do której lukarny od strony podwórza miałby się skarżący dostosować, gdyż w budynku przy ulicy [...] są dwie różniące się wielkością i kształtem okien. Decyzja konserwatora zabytków tego zagadnienia nie reguluje. Dostosowywanie się do kształtu samowolnie przebudowanego dachu i lukarn przez współwłaściciela budynku przy ulicy [...] nie może być uznane za zgodne z prawem. W ocenie skarżącej nie jest prawnie dopuszczalne w państwie prawa nakazanie wykonanie prac i wzorowanie się na detalach budynku przy ulicy [...], które pozaprawnie zostały wykonane. W istocie organy wydając zaskarżoną decyzję, legalizują samowolę budowlaną bez uprzedniego rozstrzygnięcia sprawy przez organ nadzoru budowlanego. Następnie skarżąca zwracała uwagę, że zaskarżoną decyzją ma ona wykonać roboty budowlane polegające na rozbiórce dwóch lukarn i przebudowie jednej oraz odtworzeniu gzymsu, które wymagają uzyskania pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych. Wskazywała, że pozwolenie na budowę może być wydane, o ile jest zgodne z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Obecnie na terenie obejmującym przedmiotową nieruchomość obowiązuje uchwała nr [...] Rady Miasta W. z dnia [...] stycznia 2010 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...]. Spółka od wielu miesięcy nie może uzyskać zaświadczenia organu administracji architektoniczno- budowlanej o zgodności inwestycji w tym przebudowy lukarny od strony podwórza z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, które jest niezbędne dla uzyskania zgody na prowadzenie prac budowlanych. W przedmiotowym przypadku zdaniem skarżącej mamy do czynienia z prawną niewykonalnością decyzji administracyjnej odnoszącą się do usunięcia dwóch lukarn w części dachowej od strony ulicy [...], jak i zmiany lukarny od strony podwórza. Istnieją prawne zakazy, ujęte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, które stwarzają nieusuwalną przeszkodę w wykonaniu zaskarżonej decyzji. Przeszkoda ta już istniała w dacie wydawania decyzji konserwatora zabytków i nie może zostać wyeliminowana przez inwestora. Skarżąca również wskazywała, że ogólnikowa treść uzasadnienia, odnosząca się jedynie do decyzji w sprawie wpisania układu urbanistycznego i zespołu budowlanego do rejestru zabytków pod numerem [...] z dnia [...] lipca 1990 roku narusza art. 107 § 3 k.p.a. świadcząc, iż Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego w rzeczywistości uchylił się od wyjaśnienia w sposób przekonywujący poruszonych przez skarżącą spółkę w odwołaniu zagadnień. Skarżąca wskazywała, że w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że w przypadku gdy od decyzji organu I Instancji złożonych zostanie wiele odwołań, to organ odwoławczy zgodnie z literalnym brzmieniem art. 138 § 1 k.p.a. wydaje jedną decyzję w której powinien rozstrzygnąć o wszystkich odwołaniach. W niniejszej sprawie organ administracji publicznej – Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wydał dwie odrębne decyzje – jedną utrzymującą w mocy odwołanie skarżącej spółki i drugą, którą umorzył postępowanie odwoławcze z odwołania K. K. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie skargi podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlegają, zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się, więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba, że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. W ocenie Sądu stawiane zarzuty nie podważyły prawidłowych ustaleń i dokonanej oceny prawnej zaskarżonej decyzji. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że wbrew zarzutom skargi przeprowadzone postępowanie nie naruszyło zasad wskazanych przez skarżącą, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Poza sporem pozostaje fakt, iż budynek przy ulicy [...] w W. znajduje się w strefie ochrony konserwatorskiej- decyzja z dnia [...] lipca 1990 roku – układ urbanistyczny i zespół budowlany wraz z zielenią. Teren ten stanowi przykład zachowanego układu urbanistycznego i zabudowy willowej W., otoczonej zielenią, z okresu dwudziestolecia międzywojennego. Zgodnie z art. 36 ust.1 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków wymaga prowadzenie prac konserwatorskich, restauratorskich lub robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru. Przez zabytek wpisany do rejestru należy przy tym rozumieć także figurujący w rejestrze układ urbanistyczny, park czy zespół budowlany. Tym samym wymóg uzyskania zezwolenia konserwatora zabytków będzie odnosił się także do prowadzenia robót budowlanych przy obiekcie, który nie posiada co prawda samoistnej wartości zabytkowej, ale znajduje się na obszarze figurującym w rejestrze zabytków jako całość. Z niewadliwych ustaleń organu wynika, iż skarżąca przy budynku [...] dokonała robót budowlanych, które wpłynęły na naruszenie substancji budynku lub zmiany wyglądu. Pracami tymi było wybudowanie dwóch lukarn od strony ulicy [...], przebudowy lukarny od strony ogrodu oraz wykonanie prac dociepleniowych – obłożenie styropianem oraz usunięto zabytkowy gzyms. Tak więc wszelkie prac mające wpływ na wygląd obiektu winny być wykonywane po uzyskaniu zgody organu konserwatorskiego. Skarżąca zgody na wykonanie wymienionych prac wojewódzkiego konserwatora zabytków nie posiadała i przedmiotowe prace zostały wykonane samowolnie. Należy zgodzić się z organem, że istniały podstawy do przyjęcia, iż punktem odniesienia co do wyglądu budynku przy ul. [...] pozostaje wygląd budynku przy [...] ponieważ są to budynki bliźniacze i jako taki historyczny wygląd i cechy są prawem chronione. Z tego względu zarzuty skargi, że w strefie konserwatorskiej w której znajdują się budynki o różnym wyglądzie, w tym kształcie dachu, nie mogą stanowić podstawy do uznania wykonywanych prac przez skarżącą za zgodne z ustawą o ochronie zabytków. W ocenie Sądu zarzuty skargi, iż organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji nie odniósł się do zarzutów odwołania mimo, iż dotyczą one kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy nie są zasadne. Co prawda organ nie odnosi się do poszczególnych punktów odwołania, ale zajmuje stanowisko całościowe w tej kwestii, podnosząc, iż istniały podstawy do nałożenia obowiązków przez organ ponieważ skarżącą wykonując bez zgody konserwatora zabytków przedmiotowe zmiany w budynku przy ulicy [...] naruszyła przepisy art. 36 ust.1 pkt 11 ustawy o ochronie zabytków. Organ wskazywał, że ocieplenie styropianem elewacji oraz wybudowanie lub zmiana kształtu lukarn wpływa negatywnie na wygląd budynku, szczególnie poprzez różnicowanie wyglądu tego budynku w stosunku do budynku bliźniaczego – ul. [...]. Zarzuty odwołania zasadniczo nie podważają prawidłowych ustaleń organu co do samowolnych prac przy zabytku, ich zakresu i wpływu na wygląd obiektu. Co prawda skarżąca przywołuje naruszenie przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. ale poza wskazaniem treści przepisów prawnych nie przedstawia jaki materiał dowodowy nie został uwzględniony przez organ administracji publicznej i dlaczego dokonana ocena materiału dowodowego miałaby naruszać wymagania przepisu art. 80 k.p.a. i w jaki sposób. Nie można się zgodzić ze skarżącą, iż przedmiotowe prace zostały zalegalizowane decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, a o zakresie prac konserwator zabytków był poinformowany. Należy zauważyć, iż art. 36 ust.1 pkt 1 -12 ustawy o ochronie zabytków wymienia prace, które wymagają zgody wojewódzkiego konserwatora zabytków na ich prowadzenie. Z tego względu tylko zgoda wyżej wymienionego organu jest rozstrzygająca w kwestii oceny co do legalności prowadzonych prac przy zabytku. Trafne jest stanowisko organu, iż wykonane prace wpływają na wygląd budynku i wprowadzają zmiany do wyglądu w którym został wpisany do rejestru zabytków. Wprowadzenie nowych elementów na dachu w postaci lukarn, czy też zmiana wielkości lukarny do strony podwórka, jak również brak zabytkowego gzymsu i ocieplenie styropianem (w sytuacji gdy brak ocieplenia sąsiedniego budynku) jest zmianą wpływającą na jego historyczny wygląd. Kwestie związane z demontażem tych prac i kosztami z tym związanymi nie mogą być czynnikiem rozstrzygającym, zwłaszcza, że skarżąca przed przystąpieniem do tych prac zgody konserwatora nie miała. W ocenie Sądu zarzuty skargi co do tego, że nakazane prace budowlane wymagają pozwolenia na budowę, a w związku z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego takiej zgody skarżąca nie uzyska i to powoduje niewykonalność decyzji są chybione. Należy zauważyć, że wydana decyzja przez organ w trybie art. 45 ust.1 pkt 2 ustawy o ochronie zabytków stanowi samoistną podstawę do wykonania określonych w tej decyzji prac. Nadto należy zauważyć, że zaskarżona decyzja została wydana, ponieważ skarżąca wbrew wymogom nie uzyskała pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków. Podstawą wydania przedmiotowej decyzji były przepisy ustawy o ochronie zabytków, ich naruszenie. Wszelkie pozwolenia organów architektonicznych czy też organów nadzoru budowlanego na roboty budowlane przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków muszą być poprzedzone stanowiskiem konserwatora zabytków. Tak więc w tym przypadku bez zgody konserwatora zabytków nie może być dopuszczalna zgoda na legalizację samowolnie wykonanych prac. Nie można podzielić stawianego zaskarżonej decyzji narusza przepisu art. 107 § 3 k.p.a. poprzez ogólnikowość sporządzonego uzasadnienia decyzji. Organ w uzasadnieniu decyzji przedstawił stan faktyczny sprawy, wskazał i wyjaśnił przepisy prawa materialnego stanowiące podstawę rozstrzygnięcia oraz podniósł, że nie podziela zarzutów odwołania. W tej sytuacji nie można stwierdzić, aby nie została rozpoznana istota sprawy. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a należy zdaniem Sądu podzielić stanowisko zaprezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 12 października 2010 roku, syg. akt II OSK 1279/09 gdzie Sąd powiedział, że zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. poprzez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas gdy strona skarżąca wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności. Skarżąca w niniejszej sprawie wiedziała, że toczy się postępowanie i w swoich zarzutach nie przedstawiła i nie wskazała jakich czynności chciała dokonać, które mogły mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Z tego też względu należy uznać, że wskazywane uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy. Również zarzut, iż wydanie decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze w stosunku do K. K. nastąpiło w odrębnej decyzji nie może wpłynąć na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Wskazana decyzja nie była przedmiotem kontroli sądowej, choć należy się zgodzić, iż wszystkie odwołania od decyzji organu I Instancji winny być rozpatrzone w jednym postępowaniu. Należy zauważyć, że w stosunku do odwołania K. K. organ wydał decyzję formalną o umorzeniu postępowania, bez merytorycznej oceny odwołania. Z tych też względów biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.